Ο ελληνικός λαός δεν πάσχει από το σύνδρομο του αυτόχειρα, όσο κι αν επενδύουν σ' αυτό ντόπιοι και ξένοι εκβιαστές.

Του Δημήτρη Καζάκη

Ένα ηχηρό και μαζικότατο ΟΧΙ στο επικείμενο δημοψήφισμα θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα υπέρ του ελληνικού λαού. Δεν έχει καμιά σημασία τι "ερμηνείες" θέλει να δώσει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του. Το ΟΧΙ αντικειμενικά θα σημάνει ότι ο ελληνικός λαός δίνει σαφή εντολή στην κυβέρνηση ρήξης μέχρις τέλους με τους δανειστές. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ.

Αν μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίσει τα ίδια, τότε είναι σίγουρο ότι θα πέσει. Και θα πέσει υπέρ των δυνάμεων που στρατεύονται υπέρ της καταγγελίας του χρέους και της εξόδου από το ευρώ.

Να γιατί έχουν πανικοβληθεί οι αγορές και τα επιτελεία των δανειστών. Να γιατί κλιμακώνουν τους εκβιασμούς. «Αναμένουμε ότι το δημοψήφισμα θα καταλήξει σε μια άνετη πλειοψηφία για το στρατόπεδο του «Ναι», και δεν περιμένουμε φέτος κανένα Grexit ενώ χαμηλότερο κίνδυνο Grexit κατά τα επόμενα έτη,» έγραψαν σε σημείωμά τους για τους πελάτες οι οικονομολόγοι τηςCitigroup Inc., χθες Κυριακή αργά το βράδυ.

«Με το «Όχι» στο δημοψήφισμα, ή ένα όχι πειστικό «Ναι», είναι δύσκολο να δούμε πώς μια κυβέρνηση πρόθυμη και ικανή να υλοποιήσει κάτι σαν τις τελευταίες προτάσεις των θεσμικών οργάνων θα μπορούσε να σταθεί στη θέση της για το υπόλοιπο του τρέχοντος έτους,» σημείωσαν οι οικονομολόγοι της Citigroup. Η Citigroup δεν είναι τυχαία, μιας και πρωταγωνιστεί στην κερδοσκοπία με χαρτιά σε βάρος της ελληνικής οικονομίας.

Την εκτίμηση αυτή συμμερίζονται όλοι στα επιτελεία των αγορών και τους δανειστές. Που βασίζουν την αισιοδοξία τους ότι οι Έλληνες θα ψηφίσουν «Ναι» και μάλιστα με μεγάλη διαφορά; Σε δυο θεμελιώδεις παράγοντες. Αφενός, στους εκβιασμούς που κλιμακώθηκαν με το αναγκαστικό κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις. Αφετέρου, στο γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι έρμαιο των εκβιασμών.

Το γεγονός ότι έκλεισαν οι τράπεζες και επιβλήθηκε περιορισμός στις αναλήψεις, δεν συνιστά απλά ωμό εκβιασμό εκ μέρους της ΕΚΤ και των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, αλλά απόδειξη και του γεγονότος ότι η κυβέρνηση δεν έχει το ηθικό και πολιτικό ανάστημα να προστατεύσει την ελληνική οικονομία. Επέτρεψε όλους αυτούς τους μήνες στους δανειστές να στραγγαλίσουν την Ελλάδα τόσο δημοσιονομικά, όσο και οικονομικά. Δεν πήρε ούτε καν το πιο στοιχειώδες μέτρο αναχαίτησης των εκβιασμών. Προτάσεις υπήρξαν και μάλιστα έγκαιρα, αλλά η κυβέρνηση κώφευσε σκόπιμα.

Και τώρα φτάνει να εξαγγέλει δημοψήφισμα, χωρίς να έχει κάνει την παραμικρή προετοιμασία προκειμένου να μην κλείσουν οι τράπεζες. Φρόντισε όμως να πληρώσει πρώτα το μεγαλύτερο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων (27/6) και άφησε έρμαια του εκβιαστικού κλεισίματος των τραπεζών τους συνταξιούχους και τον ιδιωτικό τομέα. Γιατί άραγε;

Μήπως έτσι ο Τσίπρας επενδύει σ' ένα εκβιαστικό ΝΑΙ, ενώ αυτός θα φαίνεται να υποστηρίζει ΟΧΙ; Μήπως έτσι θέλει να ρίξει την ευθύνη του δικού του ΝΑΙ στον ελληνικό λαό, που κατατρομαγμένος και εκβιαζόμενος θα πάει να ψηφίσει ΝΑΙ; Μήπως για να πει τη Δευτέρα 6/7 ότι "τι να κάνω, εγώ έλεγα ΟΧΙ, αλλά ο λαός είπε ΝΑΙ κι οπότε υπογράφω";

Όπως και να έχει το πλήγμα που δέχεται αυτή τη στιγμή η ελληνική οικονομία από το κλείσιμο των τραπεζών εν μέσω καλοκαιρινής περιόδου, θα είναι ανεπανόρθωτο εντός ευρώ. Το σκηνικό όπως στήνεται μετά το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις επενδύει στο ΝΑΙ. Όχι μόνο για να επιβληθούν άμεσα οι απαιτήσεις των δανειστών με οριζόντιες περικοπές σε συντάξεις, μισθούς, εργασιακά, κοκ.

Ένα ΝΑΙ αυτή την Κυριακή θα σημάνει μια νέα άγρια επιδρομή σε βάρος της χώρας με την επιβολή bail in σαν κι αυτό της Κύπρου. Ίσως και πολύ χειρότερο. Ήδη τα capital controls που απαιτούνται γι' αυτό έχουν επιβληθεί. Ποιός θα τους εμποδίσει από τη Δευτέρα 6/7 να επιβάλουν φόρους στις καταθέσεις και τις αναλήψεις από το πρώτο ευρώ; Ποιός θα τους εμποδίσει να σαρώσουν την ελληνική οικονομία με αυξήσεις έμμεσων φόρων και ΦΠΑ άμεσης απόδοσης; Ποιός θα τους εμποδίσει να επιβάλουν το νόμο Λοβέρδου που προβλέπει συντάξεις των 360 ευρώ; Ποιός θα τους εμποδίσει να ξεπουλήσουν ότι έχει και δεν έχει η χώρα; Ποιός θα τους εμποδίσει να βγάλουν στο σφυρί την ιδιωτική περιουσία των ελλήνων πολιτών από την πρώτη κατοικία;

Ας τους κόψουμε την όρεξη. Ας οδηγήσουμε την Ελλάδα σε ήρεμα νερά. Μακριά από εκβιαστές και αποικιοκράτες. Ας πάρουμε την απόφαση να ξεμπερδέψουμε μια και καλή μ' όλες αυτές τις απειλές. Υπάρχει εναλλακτική. Ας καταγγείλουμε το χρέος ως παράνομο κι ας σταματήσουμε μια κι έξω να το πληρώνουμε. Τι θα πάθουμε; Τίποτε. Οι αγορές, το ευρώ και οι παγκόσμιες τράπεζες θα πάθουν πανωλεθρία. Θα υποστούν τέτοιο κραχ, που μπροστά του το κραχ του φθινοπώρου 2008 θα μοιάζει παιδική χαρά.

Κι έτσι εμείς θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τράπεζες και οικονομία ώστε να αρχίσουμε την ανοικοδήμηση της χώρας μας προς όφελος των πολλών. Με το δικό μας κρατικό νόμισμα. Σε συνθήκες ελευθερίας, ανεξαρτησίας και ευημερίας για όλους τους βιοπαλαιστές. Όλα αυτά μπορούμε να τα πετύχουμε αρχίζοντας μ' ένα ηχηρό και μαζικό ΟΧΙ την Κυριακή. Ας τους δείξουμε ότι ο ελληνικός λαός δεν πάσχει από το σύνδρομο του αυτόχειρα.

Το δικαίωμα στην επανάσταση ως ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας.

Του Δημήτρη Καζάκη

Τις τελευταίες ημέρες υπήρξε μια έντονη συζήτηση γύρω από τους κυβερνητικούς "πανηγυρικούς" της 25ης Μαρτίου, αφενός της επιστολής του υπουργού παιδείας κ. Μπαλτά και αφετέρου του ίδιου του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στο ΕΚΠΑ. Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στις ιστορικές λαθροχειρίες με βάση τις οποίες θέλησαν οι εν λόγω κύριοι να εμφανίσουν την ελληνική επανάσταση ως προϊόν του ευρωπαϊκού διαφωτισμού.

Τους διέφυγε ότι ευρωπαϊσμός ισούται με αποικιοκρατία

Κι έτσι να ξεχάσουν, όπως ήταν φυσικό, ότι η Ευρώπη στο πρόσωπο των μεγάλων προστάτιδων δυνάμεων δεν επέτρεψε ούτε μια στιγμή σε τούτο το λαό να χαρεί την ελευθερία του, μετατρέποντας την Ελλάδα επίσημα στο πρώτο κράτος υβρίδιο, το πρώτο κράτος υπό ξένη προστασία, δηλαδή προτεκτοράτο, της νεώτερης εποχής. Ούτε θυμήθηκαν το γεγονός ότι ο ευρωπαικός διαφωτισμός εισέβαλε με τις λόγχες των δυνάμεων κατοχής από την εποχή της Βαυαροκρατίας και της βίαιης επιβολής ενός επαίσχυντου καθεστώτος λεβαντινοραγιαδισμού της εξουσίας, που βρήκε θαυμάσια τις ρίζες του στο ραγιαδισμό του προύχουντα στον πασά και τον σουλτάνο.

Βλέπετε, ξέχασαν ότι ο μόνος εξευρωπαϊσμός που γεύτηκε ετούτος ο λαός είναι ο δικός του εξανδραποδισμός και της πατρίδας του, υπό καθεστώς αποικιοκρατίας, ακόμη και ανοιχτής κατοχής. Με μια ιθύνουσα τάξη ιδανική για να πουλιέται και να εξαγοράζεται από τις μεγάλες δυνάμεις και ικανή μόνο για να λεηλατεί ασύστολα τον τόπο και τον λαό με τις πλάτες των μεγάλων της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτικής.

Η εκδίκηση του αμόρφωτου γραφειοκράτη της αριστεράς

Ούτε θα αναφερθούμε στο τραγικά χαμηλό επίπεδο ιδιαίτερα της ομιλίας του κ. Τσίπρα, που συνιστά προσβολή στο ίδρυμα όπου εκφωνήθηκε, αν δεν υπήρχε το τραγικά χαμηλό επίπεδο των ακαδημαικών που τον προσκάλεσαν, παρεβρέθησαν και τον χειροκρότησαν, με τον ίδιο ενθουσιασμό που πριν κάμποσα χρόνια κάποιοι άλλοι πρακάτοχοί τους χειροκροτούσαν την φρικτή αμορφωσιά του δικτάτορα Παπαδόπουλου στον ίδιο χώρο. Γι' αυτούς η μόρφωση και η συνείδηση οφείλει να προσκυνά πάντα την εξουσία. Όποια κι αν είναι αυτή.

Το χειρότερο όμως είναι ότι η ομιλία του κ. Τσίπρα συνιστά προσβολή πρωτίστως προς όλους τους έλληνες πολίτες που έχουν για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει, ούτε τιμά στο ελάχιστο την ιστορία του ελληνικού λαού. Έναν πρωθυπουργό που δεν έκανε καν τον κόπο να αναφερθεί στις ιστορικές ιδιαιτερότητες της εθνικής παλλιγγενεσίας, που την διαχωρίζουν καθοριστικά από τα κλισέ των αστικών επαναστάσεων της ευρωπαϊκής δύσης.

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να εκθειάσει την καθεστωτική ιδεολογία που υπηρετεί. Τον αποικιοκρατικό ευρωπαϊσμό φτιασιδωμένο με τα ξεφτυσμένα χρώματα ενός ευνουχισμένου διαφωτισμού. Τον ίδιο ευρωπαϊσμό που, με πρώτο φορέα την Ιερή Συμμαχία, υπήρξε μέχρι σήμερα η Νέμεσις του ελληνικού λαού και έθνους.

Η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι φράση ακίνδυνη για την εξουσία

Κι ενώ τόσο ο κ. Μπαλτάς, όσο και ο αμαθέστατος κ. Τσίπρας έκλιναν σ' όλες τις πτώσεις την φράση "λαϊκή κυριαρχία", ξέχασαν να μας πουν πως εκφραστής και εγγυητής της δεν είναι η εξουσία, αλλά ο ίδιος ο λαός. Και μάλιστα το δικαίωμα του λαού να αντιστέκεται και να επαναστατεί εναντίον κάθε μορφής εξουσίας που σφετερίζεται την κυριαρχία του.

Από την εποχή που η αντιπροσωπευτική δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες των μοναρχομάχων εναντίον της απολυταρχίας, το δικαίωμα στην αντίσταση ενάντια στην εξουσία, όταν αυτή απειλεί απευθείας την ζωή και την επιβίωση των πολιτών, όπως και το δικαίωμα στην επανάσταση ενός λαού όταν αδυνατεί μέσα στα πλαίσια της καθεστυκίας έννομης τάξης να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά και την πατρίδα του απέναντι στην εξουσία, υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Χωρίς τα δικαιώματα αυτά, τα οποία ως έσχατα μέσα επιτρέπουν, ή και επιβάλλουν, την αυτοάμυνα των πολιτών ως άτομα, ή ως συλλογικά υποκείμενα, ως συγκροτημένος λαός εναντίον κάθε εξουσίας που καταχράται ή σφετερίζεται προς το συμφέρον της την έννομη τάξη, οι έννοιες της εθνικής και λαικής κυριαρχίας είναι ένα άδειο κέλυφος. Συνιστούν έννοιες ιδανικές μόνο για να τις σφετερίζεται σε βάρος του λαού και των πολιτών η εκάστοτε εξουσία.

Οταν η Διοίκησις καταφρονή τα δίκαια του λαού...

Ο Ρήγας Φεραίος στα Δίκαια του Ανθρώπου ανέφερε στο άρθρο 35: "Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του."

Η διακήρυξη αυτή είναι σίγουρο ότι απηχεί τα ακροτελεύτεια άρθρα της «Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» στον Πρόλογο του Γαλλικού Συντάγματος του 1793.  Άρθρο 33-35: "Αντίσταση στην καταπίεση είναι η συνέπεια των άλλων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Υπάρχει καταπίεση ενάντια στο κοινωνικό σώμα, όταν ένα μόνο από τα μέλη του καταπιέζεται. Υπάρχει καταπίεση ενάντια σε κάθε μέλος, όταν το κοινωνικό σώμα καταπιέζεται. Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η εξέγερση είναι για τον λαό, καθώς και για κάθε τμήμα του, το πιο ιερό των δικαιωμάτων και το πιο απαραίτητο από τα καθήκοντά του."

Το δικαίωμα της αντίστασης των πολιτών και της επανάστασης εναντίον της εξουσίας, αναγνωρίζεται ως ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας ακόμη και στην Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα τονΔεκέμβρη του 1948. Στο Προοίμιό της αναφέρεται ρητά ότι "έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης."

Σ' αυτό το πνεύμα έγραφε κι ένας από τους γνωστότερους νομοδιδάσκαλους ο Χ. Γ. Σγουρίτσας, ήδη από το 1925: "Ούται αι απειλαί του ποινικού νόμου, ούτε μυστικοπαθείς θεωρίαι είναι ικαναί να διατηρήσουν εν δίκαιον, το οποίον πεισμόνως ανθίσταται εις τα ηθικάς απαιτήσεις της κοινωνίας. Και όσω μεγάλη κι αν φαίνεται η αρχή του απαραβιάστου του δικαίου, υπάρχει τι μεγαλύτερον αυτής: η σωτηρία της πατρίδος. Όλα δυνάμεθα να θυσιάσωμεν χάριν του δικαίου της πολιτείας, αλλά ποτέ αυτήν την πολιτείαν. Το δίκαιον δεν υφίσταται χάριν του άρχοντος, αλλά χάριν του λαού, είναι μέσον προς προαγωγήν των συμφερόντων τούτου και όχι των προσωπικών συμφερόντων εκείνου. Και αν εις λαός εντός των ορίων τα οποία ανήγειρεν η έννομος τάξις, δεν δύναται να εκπληρώση τον υψηλόν αυτού προορισμόν, εάν η έννομος τάξις τραχέως ανθίσταται εις την ορμητικήν πίεσιν απολυτρωτικών ιδεών, εάν ηγεμόνες θυσιάζουν την ευδαιμονίαν του λαού εις τα προσωπικάς των επιθυμίας και τα προσωπικά των πάθη, τότε μία βιαία ανατροπή, τότε μία επανάστασις όχι μόνον είναι δυνατή αλλά και δεδικαιολογημένη."[1]

Όταν λοιπόν μια κυβέρνηση, σαν την τωρινή, αλλά και τις προηγούμενες, λεηλατούν χωρίς αιδώ τα ταμεία του κράτους για να πληρώσουν τους δανειστές και δεν συγκινείται κανένας εκπρόσωπος της δικαιοσύνης. Όταν ακόμη και σε προκλητικά κακουργηματικές πράξεις, όπως την πρόσφατη της κ. Δούρου που έβαλε χέρι αυθαίρετα στο ταμείο της Περιφέρειας για σκοπούς ξένους από εκείνους για τους οποίους προορίζεται, και δεν κινείται εναντίον της καμιά δικαιοσύνη. Όταν ο απλός πολίτης βρίσκεται διωκόμενος από το ίδιο το κράτος του για συμφέροντα ξένα και εχθρικά με τα δικά του. Όταν ολόκληρη η πατρίδα του ξεπουλιέται και διαλύεται στο όνομα του ευρωπαϊσμού. Όταν η ίδια η επιβίωσή του απειλείται στο όνομα της εξυπηρέτησης του χρέους. Όταν ακόμη και τα πιο θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα καταλύονται στον σκληρό τους πυρήνα για οιονδήποτε λόγο και κανένας δικαστής, ή δικαστήριο δεν τα υπερασπίζεται. Τότε η εξέγερση του λαού, ή τμημάτων του, είναι το πιο ιερό δικαίωμα και το πιο απαραίτητο από τα καθήκοντα του πολίτη.

Κι όπως διευκρίνιζε δικαίως στα 1874 ο Χαρ. Τρικούπης "την ευθύνην των επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλ' οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους." Όσο λοιπόν συνεχίζεται αυτή η κατάσταση όπου οι κυβερνώντες βρίσκουν απείρως πιο εύκολο να καταπατούν ακόμη και τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη και να ξεπουλούν την χώρα σε ξένους δυνάστες, τόσο πιο αναπόδραστη κάνουν την εξέγερση του λαού.

Μήπως τελικά αυτό είναι το σατανικό και υποχθόνειο σχέδιο της κυβερνώσας αριστεράς; Να αφαιρέσουν κάθε ελπίδα επιβίωσης από την συντριπτική πλειοψηφία ώστε να την αναγκάσουν να εξεγερθεί; Το σίγουρο είναι ότι έχουν επιλέξει το δρόμο που θα τους φέρει αντιμέτωπους με μια εξέγερση, που μπροστά της θα ωχριούν όλες οι προηγούμενες.

---

[1] Χρήστου Γ. Σγουρίτσα, Επανάστασις, Πολιτεία και Δίκαιον, Εν Αθήναις, Ελευθερουδάκης, 1925, σ. 290-91.

Κυριακή 22 Μαρτίου (10.30 πμ) : "ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ" (Δ.Καζάκης)

Την Κυριακή 22 Μαρτίου στις 10.30 πμ.

στα γραφεία του ΕΠΑΜ στο Μαρούσι, Σαλαμίνος 36, 

θα γίνει διάλεξη με θέμα "ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ"

Ομιλητής ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Θα ακολουθήσει συζήτηση,
για να λυθούν όλες οι απορίες πάνω σε αυτο το καυτό θέμα.

Επιστροφή στην εξωτερική πολιτική της εθνικής υποτέλειας στους ισχυρούς.

Του Δημήτρη Καζάκη

Μεγάλη νίκη της εξωτερικής πολιτικής της νέας κυβέρνησης. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης πήρε τηλέφωνο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας tie-less, δηλαδή αγραβάτωτος, για να αισθάνεται  o Τσίπρας "ίσος" με τον Μπιλ Ντεμπλάζιο, της γνωστής φαμίλιας του κόσμου και υποκόσμου της Νέας Υόρκης. Μεγάλη αναβάθμιση της μπανανίας επ' ονόματι Ελλάδα. Ο δήμαρχος ισότιμος με τον πρωθυπουργό. Ποιός να τ' ακούσει και να μην κλάψει ψάλλοντας το God Bless America! Πάντα με το χέρι διαγωνίως στο στήθος στο μέρος της καρδιάς. Όπως όλοι οι πιστοί αμερικάνοι και αμερικανόδουλοι.

Το χρειαζόμασταν αυτό το χαρμόσυνο νέο, για να μην μείνουμε με την πικρή γεύση που άφησε η άτακτη υποχώρηση του Ν. Κοτζιά και της Αθήνας. Μετά τη θετική αντίδραση της Αθήνας στην κινήση της ΕΕ να κλιμακώσει την αναμέτρηση με την Ρωσία με αφορμή την Ουκρανία, ο νέος ΥΠΕΞ φρόντισε να αποδεχθεί την επιθετική πολιτική των Βρυξελλών, χρησιμοποιώντας ως φύλλο συκής δικολαβίστικες παρεμβάσεις στο τελικό κείμενο.

Ποιό ήταν το διακύβευμα; Η διαδικασία που δεν τηρήθηκε με το δήθεν κοινό ανακοινωθέν των χωρών της ΕΕ; Ή η επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας παραβιάζοντας τον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου; Η λογική απάντηση είναι και τα δυο. Όμως, ο νέος ΥΠΕΞ έδωσε απτό δείγμα της πολιτικής του παιδείας και της εξωτερικής πολιτικής που θα ακολουθήσει. Δεν τόλμησε όχι μόνο να θέσει βέτο εναντίον των κυρώσεων, αλλά ούτε καν "αστερίσκο", όπως έκανε συχνά ο Α. Παπανδρέου στη δεκαετία του '80, για να διαχωρίσει τη θέση της Ελλάδας στα συμβούλια του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ.

Δείτε τι είπε ο ίδιος ο Κοτζιάς: "Το κυριότερο που εμείς θέλαμε να αφαιρεθεί και για το οποίο δόθηκε δίωρη μάχη - το ήμισυ του χρονικού διαστήματος που ήμασταν στο Συμβούλιο αφορούσε αυτό το θέμα - ήταν η πρόταση για νέες κυρώσεις. Εκεί, ασφαλώς υπήρξε μια δύσκολη διαπραγμάτευση. Ασυνήθιστο για Συμβούλιο Υπουργών, πολλοί Υπουργοί μίλησαν δυο, τρεις ή και τέσσερις φορές. Η φράση που προέβλεπε νέες κυρώσεις για τη Ρωσία αφαιρέθηκε. Εμείς εξηγήσαμε, με την παρέμβασή μου, ότι οι κυρώσεις δεν έχουν αποτελέσματα, καθώς οι κυρώσεις - όπως έχει φανεί σε μια σειρά από χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ, η Κούβα, καθώς και στην περίπτωση των πρόσφατων κυρώσεων κατά της Ρωσίας - δεν έχουν αποτρέψει αυτό που υποτίθεται ότι θέλουν να αποτρέψουν... Αυτό που προβλέπεται, είναι η επέκταση των κυρώσεων που έχουν ληφθεί στο παρελθόν, οι οποίες όμως, αντί να παραταθούν ως το τέλος του χρόνου, θα εξεταστούν το Σεπτέμβρη."

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα του Κοτζιά και της Αθήνας δεν είναι οι κυρώσεις αυτές καθαυτές εναντίον της Ρωσίας, αλλά ότι κρίνονται αναποτελεσματικές. Το γεγονός ότι οι κυρώσεις αυτές εντάσσονται στα "μονομερή μέτρα καταναγκασμού", τα οποία απαγορεύονται ρητά από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, ούτε που απασχόλησε τον νέο ΥΠΕΞ και την Αθήνα.

Τι είναι αυτά τα "μονομερή μέτρα καταναγκασμού"; O ορισμός τους αφορά σε "μέτρα που εφαρμόζονται από κράτη, ομάδες κρατών, ή περιφερειακών οργανισμών χωρίς άδεια ή πέραν του Συμβουλίου Ασφαλείας εναντίον άλλων κρατών, ατόμων ή φορέων, προκειμένου να αλλάξει η πολιτική ή η συμπεριφορά του άμεσα ή έμμεσα στοχοποιημένου κράτους... " (http://daccess-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/GEN/G13/149/93/PDF/G1314993.pdf?OpenElement)

Μάλιστα, το έτος 2013 σηματοδότησε την εικοστή επέτειο της Διακήρυξης της Βιέννης και το Πρόγραμμα Δράσης του ΟΗΕ, το οποίο κάλεσε τα κράτη "να απέχουν από κάθε μονομερές μέτρο που δεν είναι σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο και το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο δημιουργεί εμπόδια στις εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη και παρεμποδίζει την πλήρη υλοποίηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ορίζονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως τα δικαιώματα του καθενός σε ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία του και την ευημερία, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων και την ιατρική περίθαλψη, τη στέγαση και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες."

Η κήρυξη των "μονομερών μέτρων καταναγκασμού" ως παράνομων με βάση τις αρχές του ΟΗΕ και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποτελεί μια από τις βασικότερες αρχές εκδημοκρατισμού του σκληρού πυρήνα των διεθνών σχέσεων. Κάθε χρόνο η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ επιβεβαιώνει την ανάγκη συμμόρφωσης όλων των κρατών μελών μ' αυτή την αρχή. Για παράδειγμα το ψήφισμα του σώματος της Γενικής Συνέλευσης του 2012 (A/HRC/RES/19/32) αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

1. Καλεί όλα τα κράτη να σταματήσουν τη θέσπιση ή την εφαρμογή μονομερών μέτρων καταναγκασμού που δεν είναι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τους κανόνες και τις αρχές που διέπουν τις ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των μελών, ιδίως εκείνων με χαρακτήρα καταναγκασμού και με αποτελέσματα εξωεδαφικά, που δημιουργούν εμπόδια στις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των μελών, εμποδίζοντας έτσι την πλήρη άσκηση των δικαιωμάτων που ορίζονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και σε άλλες διεθνείς πράξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως το δικαίωμα των ατόμων και των λαών στην ανάπτυξη.

2. Διαμαρτύρεται έντονα για την εξωεδαφική φύση αυτών των μέτρων τα οποία, επιπλέον, απειλούν την κυριαρχία των κρατών και, στο πλαίσιο αυτό, καλεί όλα τα κράτη μέλη να μην αναγνωρίσουν τα μέτρα αυτά, ούτε να τα εφαρμόσουν, και να λάβουν αποτελεσματικά διοικητικά, ή νομοθετικά μέτρα , ανάλογα με την περίπτωση, για την αντιμετώπιση των εξωεδαφικών επιπτώσεων, ή τα αποτελέσματα των μονομερών μέτρων καταναγκασμού.

3. Καταδικάζει τη συνεχιζόμενη μονομερή εφαρμογή και την επιβολή από ορισμένες δυνάμεις των μέτρων αυτών ως εργαλεία πολιτικής ή οικονομικής πίεσης εναντίον οποιασδήποτε χώρας, ιδιαίτερα κατά των αναπτυσσόμενων χωρών, με σκοπό να εμποδίσουν τις χώρες αυτές από την άσκηση του δικαιώματός τους να αποφασίζουν, με τη δική τους ελεύθερη βούληση, τα δικά τους πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συστήματα.

4. Επαναλαμβάνει την έκκλησή της προς τα κράτη μέλη που έχουν δρομολογήσει τέτοιου είδους μέτρα, να συμμορφωθούν με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, του Χάρτη, τις δηλώσεις των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Διάσκεψης και των σχετικών ψηφισμάτων, και να δεσμευτούν για τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες τους που απορρέουν από τις διεθνείς πράξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις οποίες είναι συμβαλλόμενα μέρη προχωρώντας στον άμεσο τερματισμό των μέτρων αυτών.

5. Επαναλαμβάνει, στο πλαίσιο αυτό, το δικαίωμα όλων των λαών στην αυτοδιάθεση, δυνάμει της οποίας καθορίζουν ελεύθερα το πολιτικό καθεστώς τους και εξασφαλίζουν ελεύθερα την δική τους οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη.

6. Επιβεβαιώνει επίσης την αντίθεσή της σε κάθε προσπάθεια με στόχο την μερική ή ολική διαταραχή της εθνικής ενότητας και της εδαφικής ακεραιότητας ενός κράτους, κάτι το οποίο δεν είναι συμβατό με τον Χάρτη.

7. Υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με τη Διακήρυξη των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου σχετικά με σχέσεις φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των μελών σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και με τις σχετικές αρχές και διατάξεις που περιέχονται στον Χάρτη των οικονομικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των μελών, διακηρύχθηκε από τη Γενική Συνέλευση με το ψήφισμα του 3281 (XXIX) της 12ης Δεκεμβρίου 1974 και ιδίως το άρθρο 32 αυτής, ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ή να ενθαρύνει τη χρήση οικονομικών, πολιτικών ή οποιοδήποτε άλλου είδος μέτρου για τον εξαναγκασμό ενός άλλου μέλους προκειμένου να αποσπάσει από αυτό την υποταγή της άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του και να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα οποιοδήποτε είδους.

Ακόμη και η ΕΕ που γενικά κρατούσε στάση αποχής από τα ψηφίσματα αυτά, ενώ οι ΗΠΑ καταψήφιζαν συστηματικά, το 2005 είχε καταθέσει την εξής άποψη για να δικαιολογήσει την αποχή της: "Η Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί ότι δεν πρέπει να λαμβάνονται μονομερή μέτρα καταναγκασμού εναντίον οποιουδήποτε μέλους της διεθνούς κοινότητας. Τα μέτρα αυτά δεν είναι παραδεκτά. Λυπούμαστε που το ψήφισμα έχει σχεδόν αποκλειστικά επικεντρωθεί στην λήψη αυτών των μέτρων κατά των αναπτυσσόμενων χωρών." (2/12/2005)

Βεβαίως, κι όταν η Γενική Συνέλευση τροποποίησε τα ψηφίσματά της εναντίον των μονομερών μέτρων καταναγκασμού να αφορά όλα τα μέλη της διεθνούς κοινότητας, τότε η ΕΕ από την αποχή πέρασε στην ψήφο κατά. 'Ετσι, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2013 ενέκρινε το σχέδιο ψηφίσματος IX για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα μονομερή μέτρα καταναγκασμού με ονομαστική ψηφοφορία από 128 υπέρ, 54 κατά, 4 αποχές (Τσαντ, Παραγουάη, Τόγκο, Νότιο Σουδάν).

Με τον τρόπο αυτό, τόνισε ότι η υιοθέτηση μονομερών μέτρων καταναγκασμού και νομοθεσίας είναι αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τις αρχές που διέπουν τις ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των κρατών. Τα κράτη καλούνται με έντονο τρόπο να απέχουν από την εφαρμογή και προώθηση τυχόν μονομερών οικονομικών, χρηματοπιστωτικών, ή εμπορικών μέτρων που δεν είναι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το Χάρτη. Καταδίκασε επίσης τη συνεχιζόμενη μονομερή επιβολή εκ μέρους συγκριμένων Δυνάμεων (βλέπε ΗΠΑ και ΕΕ) των μονομερών μέτρων καταναγκασμού εναντίον άλλων χωρών.

Το 2012, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΣΑΔ), εξέτασε τον αντίκτυπο των μονομερών αναγκαστικών μέτρων στα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην έκθεσή του, υπ’ αριθμ. A/HRC/19/33, μονομερή μέτρα καταναγκασμού ορίζονται ως «τα οικονομικά μέτρα που λαμβάνονται από ένα κράτος για να επιβάλει μια αλλαγή στην πολιτική του άλλου κράτους». Οι πιο διαδεδομένες μορφές των οικονομικών πιέσεων είναι εμπορικές κυρώσεις με τη μορφή του εμπάργκο, μποϊκοτάζ και η διακοπή των χρηματοδοτικών και επενδυτικών ροών προς τις χώρες-στόχους. Ενώ το εμπάργκο συχνά γίνεται αντιληπτό ως εμπορικές κυρώσεις με στόχο την παρεμπόδιση των εξαγωγών σε μια χώρα-στόχο, μποϋκοτάζ είναι μέτρα που επιδιώκουν να χτυπήσουν τις εισαγωγές από μία χώρα-στόχο.

Με ψήφισμά της λοιπόν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καταδίκασε την εφαρμογή των μονομερών μέτρων εξαναγκασμού με εξωεδαφικές συνέπειες, θεωρώντας τα ένα όργανο πολιτικής ή οικονομικής πίεσης εναντίον οποιασδήποτε χώρας. Εγκρίθηκε με 128 ψήφους υπέρ και 54 κατά με 4 αποχές. Θέλει συζήτηση τι ψήφισε η Ελλάδα; Μα φυσικά κατά του συγκεκριμένου ψηφίσματος μαζί με το γνωστό μπλοκ των ψήφων που φαίνεται να ελέγχονται απόλυτα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Οι κυρώσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας είναι καθ' όλα παράνομες. Εντάσσονται στις μονομερείς ενέργειες καταναγκασμού που καταδικάζονται συστηματικά από το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή κοινότητα. Επιβάλλονται μόνο και μόνο με βάση το δίκαιο της πυγμής και του ισχυρού.

Τι κατόρθωσε λοιπόν ο κ. Κοτζιάς και η νέα κυβέρνηση; Να αρνηθεί την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και να προσυπογράψει το δίκαιο του ισχυρού και της πυγμή που έχουν υιοθετήσει Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον. "Η διαφορά δεν ήταν για κυρώσεις, ή όχι κυρώσεις. Ήταν για το δικαίωμα μιας μικρής χώρας που βρίσκεται σε βαθιά κρίση να έχει τη δική της λέξη... έχουμε τα ίδια δικαιώματα, ακόμη και αν είμαστε μια χώρα σε κρίση", είπε ο κ. Κοτζιάς (euobserver, 29/1).

Με τον τρόπο αυτό ο νέος ΥΠΕΞ επανάφερε τη θεωρία της ψωροκώσταινας για την Ελλάδα, που παρακαλά να της αναγνωρίσουν τα δικαιώματά της οι ισχυροί. Τώρα πώς είναι δυνατόν να κατοχυρώσει κανείς τα δικαιώματά του σαν κυρίαρχο κράτος, όταν αρνείται να υπερασπιστεί βασικές αρχές και διατάξεις του διεθνούς δικαίου, αυτό μόνο ο Κοτζιάς και η παρέα του το ξέρουν. Και θα ήθελα να ξέρα πώς θα μπορέσει η χώρα μας να επικαλεστεί το διεθνές δίκαιο στα δικά της ανοιχτά κυριαρχικά προβλήματα, όταν τόσο εύκολα αποδέχεται την βάρβαρη καταπάτησή του εναντίον άλλου κράτους;

Χαρές και πανυγήρια στην ΕΕ. Το Reuters (29/1) επικαλούμενο τους υπουργούς Εξωτερικών που συμμετείχαν στην συνεδρίαση, σχολιάζει ότι ο κ. Κοτζιάς πολύ γρήγορα διέλυσε κάθε ανησυχία ότι θα τορπίλιζε κάθε προσπάθεια για την επιβολή κυρώσεων. Σύμφωνα με δηλώσεις του Ιταλού υπουργού Εξωτερικών που επικαλείται το Reuters, ο κ. Κοτζιάς δήλωσε στους συναδέλφους του: «Δεν είμαι μαριονέτα της Ρωσίας». Το αν έγινε μαριονέτα των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, δεν τον ενοχλεί καθόλου.

Ο κ. Κοτζιάς έδειξε ποιός είναι και ποιά εξωτερική πολιτική υπηρετεί. Δεν μπόρεσε να σταθεί ούτε καν στο ύψος των "αστερίσκων" του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είναι παρά συνεχιστής της εξωτερικής πολιτικής του Πάγκαλου, που, όταν ήταν σύμβουλός του, τον αποκαλούσε το "απόλυτο πολιτικό ον" και του Γιωργάκη Παπανδρέου που ακολούθησε ως σύμβουλος κατά πόδας μέχρι την ανάδειξή του σε πρωθυπουργό. Αυτό που φαίνεται ότι δεν μπόρεσε να κερδίσει από τις κομματικές ισορροπίες του ΠΑΣΟΚ επί Γ. Παπανδρέου, δηλαδή το υπουργείο εξωτερικών, το κέρδισε τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για ποιο λόγο; Μα για να εφαρμόσει την εξωτερική πολιτική στην οποία εκπαιδεύτηκε και υπηρέτησε από την εποχή των Ιμίων. Ετοιμαστείτε για νέες εθνικές περιπέτειες.

Όταν ο Π. Κανελλόπουλος ζητούσε την αναγνώριση του ΕΑΜ

Του Δημήτρη Καζάκη

Κάποτε υπήρχαν δεξιοί που αντιλαμβάνονταν ότι δεν ήταν το ΕΑΜ που οδήγησε σε εθνικό διχασμό και εμφύλιο, αλλά ο διαρκής διωγμός του. Κάποτε υπήρχαν επιφανείς δεξιοί που ήξεραν να ξεχωρίζουν τις ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους πατριώτες και σέβονταν τον πατριωτισμό του ΕΑΜ και των κομμουνιστών που προτωστάτησαν σ' αυτό.

Ένας από αυτούς ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (1902-1986), λόγιος με εξαίρετο έργο, αλλά ταγμένος στην κυβέρνηση του Καίρου κατά την διάρκεια του πολέμου. Το γεγονός αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με το ΕΑΜ, ιδίως μετά την απελευθέρωση. Έγινε πρωθυπουργός δυο φορές. Τη πρώτη φορά το 1945 καθώς η χώρα σφάδαζε κάτω από την αρβύλα των Εγγλέζων, οι οποίοι την οδηγούσαν ολοταχώς προς τον εμφύλιο. Και την άλλη το 1967 ως αρχηγός της ΕΡΕ, λίγο πριν επιβληθεί η αμερικανοκίνητη χούντα. Μεταπολιτευτικά εξελέγη δύο φορές ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας το 1977 και 1981.

Να πώς αυτός ο παραδοσιακός δεξιός και επιφανής λόγιος μίλησε στη Βουλή το 1981 με κυβέρνηση ΝΔ κατά τη διάρκεια συζήτησης πρότασης νόμου του ΚΚΕ για την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης:

"Το ΕΑΜ ήταν η πιο μεγάλη οργάνωση, η μόνη μαζική οργάνωση. Απορώ, πώς είπε ο κ. Αβέρωφ, ότι το "ΕΑΜ δεν είχε εθνική δράση". Ποιοι είχαν τις πιο πολλές απώλειες; Το ΕΑΜ είχε τις μεγαλύτερες. Αυτό το κριτήριο είναι αρκετό... Το ΕΑΜ δεν ήταν, βέβαια, μόνο αντιστασιακή οργάνωση. Μα ποια από τις άλλες οργανώσεις ήταν μόνο αντιστασιακή; Άλλοι συνδέανε την αντίσταση με την επιστροφή του Γεωργίου Β΄. Άλλοι θέλαν μια κοινωνία δικαιότερη, στηριγμένη στην κοινωνική δικαιοσύνη, μια κοινωνία που αργότερα ονομάστηκε Λαϊκή Δημοκρατία. Δεν συμμερίζομαι αυτή την ιδεολογία, αλλά τη σέβομαι. Αυτό που υπάρχει στη Σοβιετική Ένωση, στη Βουλγαρία ή στην Τσεχοσλοβακία, κτλ., δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς. Δεν έχει σχέση με τα καθεστώτα του Χίτλερ ή του Μουσολίνι. Ανταποκρίνεται σε μια ιστορική επιταγή, ενώ δεν ανταποκρινόταν σε κάτι τέτοιο ούτε το καθεστώς του Χίτλερ, ούτε το καθεστώς του Μουσολίνι... Τι έκαναν στα χρόνια της κατοχής οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων και των "Λαϊκών" και των "Φιλελεύθερων"; Απέφυγαν κάθε ενέργεια. Δεν αγωνίστηκαν... Πώς να αρνηθώ, όμως, ότι το ΕΑΜ έκανε αντίσταση; Πώς να αρνηθώ την οργάνωση, που απέτρεψε την επιστράτευση; Πώς να αρνηθώ μια οργάνωση που είχε τόσους πολλούς νεκρούς. Δεν περιμένω από τη σημερινή κυβέρνηση να αναγνωρίσει την αντίσταση. Την καλώ, όμως, να τιμήσει τους νεκρούς και τις οικογένειές τους, να καταργήσει το νόμο του 1969, που αναγνώρισε σαν "αντίσταση" τα τάγματα ασφαλείας!" (Πρακτικά, Παρασκευή 26/6/1981).

Όταν ένα χρόνο αργότερα, στις 17 Αυγούστου 1982, η ελληνική Βουλή με νόμο του ΠΑΣΟΚ αναγνώριζε επιτέλους την εθνική αντίσταση και κυρίως το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, 38 ολόκληρα χρόνια μετά από την απελευθέρωση, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε ο μοναδικός βουλευτής της Ν.Δ. που παρέμεινε στη αίθουσα του Κοινοβουλίου και ψήφισε υπέρ της κύρωσής του, τονίζοντας την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση. Υπήρξαν κι άλλοι βουλευτές τότε της ΝΔ που διαφώνησαν δημόσια με τον εμφυλιοπολεμικό οίστρο του αρχηγού της Αβέρωφ, ο οποίος αποφάσισε να απέχει το κόμμα του από την διαδικασία φοβούμενος πολλές διαρροές υπέρ του νομοσχεδίου. Η ΝΔ έπρεπε να μείνει το κόμμα των δοσιλόγων της κατοχής και των γόνων τους που συνεχίζουν έως σήμερα να την ελέγχουν.

Σήμερα ζούμε μια ολική επαναφορά στο εμφυλιοπολεμικό παρελθόν. Με κραυγαλέους δοσίλογους στην διακυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να ξεχαστεί ότι ο αληθινός πατριωτισμός, η ανάγκη υπεράσπισης της πατρίδας εναντίον του κατοχικού ζυγού, μπορεί να ενώσει πέρα και πάνω από ιδεολογικές διαφορές. Μπορεί να ενώσει δεξιούς και αριστερούς, όπως έγινε και τότε με το ΕΑΜ.

Το ψέμμα και η αλήθεια για τα τεστ αντοχής των τραπεζών

 

Του Δημήτρη Καζάκη.

 

Οι εγχώριες τράπεζες πέρασαν τα τεστ αντοχής. Αυτό διατυμπανίζουν άπαντες στο εσωτερικό της χώρας. Από τις ξεφωνημένες του αδελφάτου των μέσων μαζικής εξαπάτησης μέχρι το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος γνωρίζει ότι 3 από τις 4 συστημικές τράπεζες της Ελλάδας απέτυχαν παταγωδώς στα τεστ αντοχής, αλλά εδώ στο εσωτερικό της χώρας έχει επιβληθεί μια αδίστακτη χούντα ενημέρωσης, που μπροστά της η θεσμοθετημένη λογοκρισία της επταετίας ωχριά. Το μαύρο έγινε άσπρο γιατί αυτό συμφέρει το καθεστώς κατοχής.

Το χειρότερο όμως είναι ότι κανένας δεν αμφισβήτησε την επίσημη εκδοχή, δηλαδή το ψέμα. Με εξαίρεση το ΕΠΑΜ που με σχόλιο του Γραφείου Τύπου νωρίς το πρωί της Δευτέρας με το οποίο είπε την αλήθεια, δηλαδή ότι οι τράπεζες απέτυχαν στα τεστ αντοχής, αλλά και του γράφοντος που στην εκπομπή του την ίδια ημέρα το μεσημέρι στο e-roi.gr ανέλυσε τα αποτελέσματα των τεστ, κανένας άλλος δεν τόλμησε να πει την αλήθεια. Κανένα πολιτικό κόμμα της αντιπολίτευσης δεν τόλμησε να αμφισβητήσει το ψέμμα που επίσημα διέδιδε η διαπλοκή καθεστώτος και ΜΜΕ.

Είναι τρομερό να το σκεφτεί κανείς. Στην περίπτωση των αποτελεσμάτων των τεστ αντοχής των τραπεζών δεν πρόκειται για άποψη, όπου ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του. Πρόκειται για αναμφισβήτητο γεγονός. Τα τεστ αντοχής που δημοσιοποιήθηκαν το μεσημέρι της Κυριακής, 26/10 στην Φρανκφούρτη από την ΕΚΤ, έδειξαν ότι 24 ευρωπαϊκές τράπεζες απέτυχαν, παρουσιάζοντας έλλειμμα κεφαλαίου της τάξης των 25 δις ευρώ. Ανάμεσα σ' αυτές τις τράπεζες είναι 3 από την Ελλάδα (Eurobank, Εθνική, Πειραιώς) και 3 από την Κύπρο (Κεντρική Συνεταιριστική, Ελληνική, Κύπρου).

Οι τρεις εγχώριες συστημικές τράπεζες της Ελλάδας βρέθηκαν με έλλειμμα κεφαλαίου της τάξης των 8,72 δις ευρώ και η ΕΚΤ ζητά επειγόντως την ανακεφαλαιοποίηση τουλάχιστον της Eurobank και της Εθνικής. Συνολική αξία ανακεφαλαιοποίησης τουλάχιστον 8 δις ευρώ. Αν σ' αυτήν συνυπολογίσουμε την καθίζηση που έχουν υποστεί και λόγω κερδοσκοπίας χρηματιστηρίου, τότε η ανακεφαλαίοποίηση που θα απαιτηθεί υπερβαίνει κατά πολύ τα 11 δις ευρώ που υποτίθεται ότι υπάρχουν ακόμη στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Οι τρεις τράπεζες της Κύπρου που απέτυχαν στα τεστ αντοχής παρουσίασαν έλλειμμα κεφαλαίου 2,36 δις ευρώ και η ΕΚΤ ζητά την επείγουσα ανακεφαλαιοποίηση της Ελληνικής. Ούτε λίγο, ούτε πολύ το "κούρεμα" και η επ' αόριστο δέσμευση των καταθέσεων στην Κύπρο πήγε στον βρόντο. Η Κύπρος θα κληθεί να δανειστεί εκ νέου από τον ΕΜΣ προκειμένου να προικοδοτήσει με πρόσθετο κεφάλαιο τις τράπεζές της. Ολόκληρο το νησί και ο λαός του θα πεθάνει στο βωμό των χρεοκοπημένων τραπεζών, μόνο και μόνο για να μην θιχτούν ολιγαρχικά και αποικιοκρατικά συμφέροντα.

Όσο για την Ελλάδα από τον φετινό Νοέμβριο δεν θα έχει ούτε καν το τυπικό δικαίωμα να αποφασίζει για τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τη διαχείρηση των εγχώριων συστημικών τραπεζών της. Όλες τους εντάσσονται στην εποπτική αρχή της τραπεζικής ένωσης, που ελέγχεται από την ΕΚΤ και πιο συγκεκριμένα τον κ. Ντράγκι. Η Ελλάδα απλά θα καλείται να εκτελεί τις εντολές της τραπεζικής ένωσης. Ούτε καν οι δικαστικές αρχές της δεν θα έχουν το δικαίωμα να εκδίδουν αποφάσεις που κατά την κρίση της τραπεζικής ένωσης θίγουν την "βιωσιμότητα" των συστημικών τραπεζών. 

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Τέρμα οι ρυθμίσεις χρέους με τους δανειολήπτες να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ή να εντάσσονται στο γνωστό νόμο Κατσέλη.

Όσο για τους καταθέτες, ας ξεχάσουν και επίσημα τις αποταμιεύσεις τους. Θα ανήκουν επίσημα πια στην τραπεζική ένωση και θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την στήριξη τραπεζών εντός και εκτός Ελλάδας, κατά την κρίση της ΕΚΤ και της εποπτικής αρχής. Να γιατί πρέπει να παραμείνουν ήσυχοι και μακάριοι στον ύπνο τους, ώστε να γίνει ομαλά η μετάβαση των εγχώριων τραπεζών στην τραπεζική ένωση εντός του Νοεμβρίου, χωρίς οι καταθέτες να αποσυρθούν μαζικά οι αποταμιεύσεις τους.

Μας θέλουν κορόιδα και σ' αυτή την επιχείρηση έχουν βρει την αμέριστη συμπαράσταση της αντιπολίτευσης. Κανένας, όπως είπαμε, δεν τόλμησε να αμφισβητήσει το προκλητικό ψέμμα ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα πέρασαν τα τεστ αντοχής. Κανένας. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Σκουρλέτης και το Γραφείο Τύπου του μπορεί να ξεκατινιάστηκαν με το σούργελο της ΝΔ επ' ονόματι Μισέλ, αλλά δεν είπε κουβέντα για να αμφισβητήσει το ψέμμα. Ούτε φυσικά το ΚΚΕ, που έχαψε για μια ακόμη φορά το επίσημο ψέμα της κυβερνώσας συμμορίας και απλά ασκήθηκε σε απολογητική συνεπειών, των γνωστών αντιλαικών συνεπειών που έχει το κάθε τι μέσα στον καπιταλισμό. Από κοντά και οι ΑΝΕΛ, οι οποίοι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, αλλά για την ταμπακέρα κουβέντα.

Κανείς δεν αμφισβήτησε το ψέμα, γιατί πολύ απλά κανείς δεν θέλει να τα βάλει με το καθεστώς και τις τράπεζες. Τρέμουν μπροστά τους και λειτουργούν ως μηχανισμός νομιμοποίησης του ψέματος και της εξαπάτησης του λαού. Ε, αφού δεν το αμφισβητεί ούτε η αντιπολίτευση, έτσι όπως τα λέει η κυβέρνηση θα είναι... Να γιατί χωρίς μια τέτοια αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε λεπτό αυτό το καθεστώς. Κι αυτοί που δεν τολμούν να αμφισβητήσουν ούτε καν τα μεγαλύτερα ψέμματα του καθεστώτος, έρχονται να μας υποσχεθούν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και ο Περισσός θα ανατρέψει τον καπιταλισμό! Προάγουν την υποκρισία, την απελπισία και το ψέμμα, αλλά το κάνουν για το καλό μας! Άξιος ο μισθός τους απ' όπου κι αν προέρχεται.

Ήρθε η ώρα της Αργεντινής

Του Δημήτρη Καζάκη

Η προσπάθεια να εμφανιστεί ότι η Αργεντινή καταρρέει συνεχίζεται. Βέβαια, πιο ήσυχα τώρα, χωρίς ντόρο, καθώς δεν είδαν αυτό που ποθούσαν, δηλαδή την κατάρρευση μιας ολόκληρης χώρας, επειδή οι αγορές την κήρυξαν σε πτώχευση. Τέλος πάντων, ακόμη κι αν δεν καταρρεύσει σήμερα, θα καταρρεύσει σίγουρα αύριο, μας λένε οι εκδιδόμενοι επί χρήμασι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Καθώς πάμε σε "διαπραγματεύσεις" τον Σεπτέμβριο για την περίφημη "βιωσιμότητα" του ελληνικού χρέους και το παραμύθι θα πάει σύνεφο, τόσο από τους κυβερνώντες, όσο και από την αντιπολίτευση, καλό είναι να έχουμε εμπεδώσει τα διδάγματα από την Αργεντινή.

Τι μας δίδαξε η περίπτωση της Αργεντινής;

Πρώτο: Η διαγραφή του χρέους από μια χώρα, έστω και του μεγαλύτερου μέρους του, χωρίς "προϋποθέσεις", δυσβάσταχτα ανταλλάγματα υπέρ των  δανειστών και επιβολή ξένης επιτροπείας τύπου ΔΝΤ και τρόικας, γίνεται πάντα με μονομερή ενέργεια. Όπως το έκανε η Αργεντινή το 2004. Κι ο λόγος είναι απλός. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί προκειμένου να σβήσει έστω το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, το απαραβίαστο της εθνικής της κυριαρχίας ως βασικό διαπραγματευτικό ατού.

Σε διαφορετική περίπτωση εγκαταλείπει το όπλο της εθνικής της κυριαρχίας και παραδίδεται στις καλές προθέσεις των δανειστών. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αναδιάρθρωσης χρέους παράδειγμα με σβήσιμο του μεγαλύτερου μέρους, χωρίς η κυβέρνηση της χώρας να μην προχώρησε σε μονομερείς ενέργειες. Όλες οι άλλες αναδιαθρώσεις ήταν σαν της Ελλάδας. Υπέρ των δανειστών και με αποικιοκρατικά ανταλλάγματα.

Δεύτερο: Η κατάρρευση μιας χώρας που οδηγεί στην απελπισία τον πληθυσμό της, δεν είναι προϊόν της επίσημης πτώχευσής της, αλλά των πολιτικών που εφαρμόζονται. Έτσι η Αργεντινή όσο εφάρμοζε πιστά τις πολιτικές του ΔΝΤ, υπό την αποικιοκρατική του κηδεμονία, οδηγήθηκε σε επίσημη πτώχευση και κατάρρευση το 2001-2002. Τώρα που η Αργεντινή δεν ακολουθεί τις συνταγές του ΔΝΤ και ούτε είναι έρμαιο των δανειστών της, το γεγονός ότι οι αγορές την κήρυξαν σε επίσημη πτώχευση δεν οδήγησε σε κατάρρευση την οικονομία της, ούτε σε απελπισία τον πληθυσμό της.

Τα τρομοκρατικά σενάρια που πλασάρονται στην Ελλάδα αν τυχόν υπάρξει "ανεξέλεγκτη χρεοκοπία" δεν συνιστούν τίποτε περισσότερο από την πρόθεση των κυβερνώντων να επιβάλουν καθεστώς κατάρρευσης και χάους στην χώρα σε περίπτωση που ο λαός, ή οι συνθήκες επιβάλλουν αθέτηση πληρωμών προς τους δανειστές. Μόνο με πρόθεση των κυβερνώντων οδηγείται μια χώρα στην καταστροφή υπό συνθήκες πτώχευσης. Και πότε έχουν την πρόθεση οι κυβερνώντες; Όταν υπηρετούν τυφλά τους δανειστές. Σε καμιά άλλη περίπτωση.

Τρίτο: Όταν μια χώρα σταματά να πληρώνει τους δανειστές της και οι αγορές την κηρύσσουν σε πτώχευση, το μόνο που παθαίνει είναι ότι δεν μπορεί να δανειστεί ξανά για ένα διάστημα από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Μπορεί μια οικονομία να αναπτυχθεί χωρίς εξωτερικό δανεισμό; Ναι μπορεί. Απόδειξη η Αργεντινή που πάνω από μια δεκαετία εξυπηρετεί το χρέος που έχει απομείνει, πληρώνει μισθούς και συντάξεις - που δεν περικόπτει συνέχεια - και χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της, χωρίς προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό. Και μάλιστα οι ρυθμοί ανόδου της Αργεντινής χωρίς εξωτερικό δανεισμό ήταν πολύ μεγαλύτεροι από την εποχή που ήταν δανειζόταν συνέχεια.

Ο εξωτερικός δανεισμός δεν επιβάλλεται από τις ανάγκες ανόδου, ή ανάπτυξης μιας οικονομίας, αλλά από τις διαπλοκές της εξουσίας με τους άρχοντες των κεφαλαιαγορών. Η κερδοσκοπία με τα κρατικά χρέη είναι μια από τις πιο επικερδείς τοποθετήσεις κεφαλαίων στη διεθνή αγορά. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να εξαγοράσει πολιτική εύνοια και έτσι να εξασφαλίσει ότι το κράτος δεν θα πάψει ποτέ να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Έστω κι αν από την εξυπηρέτηση πεθαίνει ο λαός και ξεπουλιέται η χώρα.

Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που οι κυβερνήσεις επιμένουν να δανείζονται και να εξυπηρετούν τα χρέη τους, ακόμη κι όταν το κράτος, η οικονομία και η κοινωνία καταρρέουν. Οι μίζες για τους κυβερνώντες, που αφήνουν τα κρατικά χρέη και η διαχείρισή τους, δεν συγκρίνονται με κανενός είδους "δοσίματα" τύπου Siemens, ή άλλες δωροληψίες από προμήθειες και έργα.

Τέταρτο: Μήπως η Αργεντινή όταν μονομερώς διέγραψε το χρέος αποκλείστηκε από τις αγορές; Μήπως τίναχθηκε στον αέρα το εξωτερικό της εμπόριο; Κάθε άλλο. Το εξωτερικό της εμπόριο εκτινάχθηκε και η Αργεντινή ως χώρα προσέλκυσε περισσότερες επενδύσεις στην πραγματική της οικονομία μετά την διαγραφή του χρέους της, απ' ότι πριν. Αυτή είναι η αλήθεια.

Βέβαια, μας λένε κάποιοι πονηροί της λεγόμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, η Ελλάδα είναι άλλη περίπτωση. Το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο, η χώρα είναι σε χειρότερα χάλια και ανήκει στην ευρωζώνη. Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν ισχύουν όσα ίσχυσαν στην Αργεντινή, ή ακριβώς το αντίθετο; Το γεγονός ότι η χώρα μας δεν έχει ούτε καν την ελευθερία επιλογής πολιτικών και διεθνών σχέσεων, είναι ένας επιπλέον πολύ επιτακτικός λόγος για να ακολουθήσουμε το ταχύτερο δυνατό το παράδειγμα της Αργεντινής. Προσπαθώντας παράλληλα να εφαρμόσουμε τα διδάγματά της με καλύτερο τρόπο.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Όποιος λέει ότι θα διαπραγμετευτεί με τους δανειστές εντός της ευρωζώνης, όπου η Ελλάδα δεν μπορεί όχι μόνο να ασκεί εθνική κυριαρχία, αλλά ούτε καν έχει τη δυνατότητα ελευθερίας επιλογής, για να μειώσει το χρέος, είτε είναι μια ακόμη περίπτωση Σαμαραβενιζέλου, είτε απλά είναι επικίνδυνα ηλίθιος. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Όταν σας λένε διαφορετικά, ρωτήστε τους: πείτε μας που, πώς και πότε έγινε ουσιαστική διαγραφή χρέους υπέρ του λαού χωρίς να ακολουθηθεί ο δρόμος που ακολούθησε η Αργεντινή; Κι αν σας αναφέρουν τη συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1953, που υποτίθεται ότι διέγραψε το 60% του χρέους της Γερμανίας, να τους στείλετε στον Τσίπρα αδιάβαστους. Μιας και η συγκεκριμένη συνδιάσκεψη δεν έγινε για να διαγράψει, αλλά για να φορτώσει τα προπολεμικά χρέη στην τότε Δυτική Γερμανία και μάλιστα με όρους αποικίας του ΝΑΤΟ. Πάνω σ' αυτά τα χρέη που της φόρτωσαν οι Αγγλοαμερικάνοι, της έκαναν σκόντο. Ωραία διαγραφή! Και ακόμη πιο ωραίο παράδειγμα για να ακολουθήσει η Ελλάδα!

Άλλοι πάλι αρέσκονται να δημαγωγούν με τα οικονομικά προβλήματα και τις πιέσεις που δέχεται η Αργεντινή. Ναι, η Αργεντινή έχει οικονομικά προβλήματα. Μόνο που κανένα απ' αυτά δεν συγκρίνεται με την κατάρρευση του 2001-2002. Και επίσης δεν είναι αποτέλεσμα τη μη πληρωμής του χρέους, αλλά των βαθύτερων διαθρωτικών προβλημάτων της Αργεντίνικης οικονομίας που δεν έχουν ακομη αντιμετωπιστεί.

Το σίγουρο είναι ότι οι πιέσεις εναντίον της Αργεντινής εντείνονται και θα ενταθούν ακόμη περισσότερο προκειμένου οι γύπες των αγορών και της πολιτικής να ξεφορτωθούν την κυβέρνηση Κίχνερ. Ή έστω να την αναγκάσουν να ενδώσει και να επιστρέψει την χώρα και τον λαό της στις ζωφερές αγκάλες του ΔΝΤ και των αδίστακτων συμφερόντων που εκπροσωπεί.

Μονόδρομος η διεθνοποίηση της υπόθεσης

Η κυβέρνηση Κίχνερ απάντησε σ' αυτή την πίεση με προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης κατά των ΗΠΑ. Η Αργεντινή αναφέρει στην αίτησή της ότι οι ΗΠΑ έχουν "διαπράξει παραβιάσεις εναντίον της κυριαρχίας της Αργεντινής και των ασυλιών της, όπως και άλλες παραβιάσεις ως αποτέλεσμα δικαστικών αποφάσεων που υιοθετήθηκαν από τα δικαστήρια των Ηνωμένων Πολιτειών." Φυσικά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του δικαστηρίου, τρέμοντας τυχόν απόφασή του υπέρ της εθνικής κυριαρχίας της Αργεντινής.

Η διεθνοποίηση της αντιδικίας και η μετατροπή της σε διακρατικό ζήτημα του διεθνούς δικαίου, είναι σίγουρα ο ορθός δρόμος για την Αργεντινή. Ελπίζουμε μόνο να μην μείνει μόνο στην προσφυγή, ιδίως τώρα που οι ΗΠΑ αρνήθηκαν την δικαιοδοσία του διεθνούς δικαστηρίου. Η κυβέρνηση της Αργεντινής είναι υποχρεωμένη να μετατρέψει την όλη υπόθεση σε ένα από τα πιο σοβαρά εμπόδια στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ.

Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το είχε κάνει από την πρώτη στιγμή, αρνούμενη να υπαχθεί στην δικαιοδοσία του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Και στην περίπτωση δικαστικών αποφάσεων ερήμην της, να θέσει το όλο ζήτημα ως καίριο πρόβλημα που επιρεάζει βαθιά τις διακρατικές σχέσεις της Αργεντινής με τις ΗΠΑ μιας και προσβάλεται η εθνική της κυριαρχία και οι ασυλίες που διαθέτει ως κυρίαρχο κράτος. Δυστυχώς η μετριοπάθεια βλάπτει όταν έχεις να τα βάλεις με γύπες των αγορών και της πολιτικής.

Ο εσωτερικός "αντίπαλος" του λαού της Αργεντινής

Η θεμελιώδης αδυναμία της Αργεντινής είναι ότι διαθέτει μια οικονομία όπου βασιλεύουν τα ιδιωτικά τραστ και καρτέλ, τα ιδιωτικά μονοπωλιακά συμφέροντα, τα οποία ελέγχουν ακόμη και σοβαρές υποδομές της χώρας, όπως το νερό, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες. Η Αργεντινή επίσης υποφέρει από μια ιδιαίτερα συντηρητική αριστροκρατία, η οποία όχι μόνο κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της αξιοποιήσιμης γης από την εποχή της ισπανικής αποικιοκρατίας, αλλά ιστορικά στήριξε τον δικτατορα Βιντέλα μαζί με τις πολυεθνικές εξ ΗΠΑ. Η κάστα αυτή, που θεωρεί τον εαυτό της απόγονο της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας και των παλιών καλών προνομίων της, αντιμετωπίζει τον υπόλοιπο πληθυσμό ως ιθαγενείς.

Οι μεγάλοι ολιγάρχες δεν έχουν πια καμιά διάθεση να υπομείνουν τον "λαϊκισμό" της Κίχνερ και πολύ περισσότερο του υπουργού οικονομικών της Κισίλοφ, το οποίον - δικαίως ή αδίκως - χαρακτηρίζουν με αποτροπιασμό ως "μαρξιστή". Κι όλα αυτά γιατί ιδίως τα δυο τελευταία χρόνια προχώρησαν στην εθνικοποίηση των πετρελαίων, επέβαλαν ανώτατο όριο στις τιμές βασικών υπηρεσιών προς τον πληθυσμό και υποστηρίζουν ανοιχτά ότι πρέπει να επικεντρωθεί η οικονομία όχι τόσο στις εξαγωγές, αλλά στην εσωτερική κατανάλωση και την υποκατάσταση των εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή.

Η κατεύθυνση αυτή είναι όντως η μοναδική για να αντιμετωπίσει η οικονομία της Αργεντινής τα διαρθρωτικά της προβλήματα όπως εκδηλώνονται με τον πληθωρισμό, την ανεργία και κυρίως την ιδιαίτερα εκτεταμένη προσωρινή απασχόληση με χαμηλές αμοιβές. Ο άλλος δρόμος είναι να ξαναπέσει στον φαύλο κύκλο που την οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του 2001. Αν και αυτή τη φορά τα συμφέροντα που καραδοκούν, δεν θα της επιτρέψουν να ξαναϋπάρξει ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, που μπορεί να πτωχεύει και να διαγράφει χρέος μονομερώς.

Οι ολιγάρχες ξέρουν πολύ καλά ότι στο βαθμό που η κυβέρνηση Κίχνερ προχωρήσει σ' αυτή την κατεύθυνση, θα αναγκαστεί να ενισχύσει τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους, να εθνικοποιήσει τις κρίσιμες υποδομές που σήμερα βρίσκονται ακόμη στα χέρια ιδιωτών και να μετατρέψει την άνοδο των αμοιβών της εργασίας, δηλαδή την αγοραστική δύναμη των πλατύτερων μαζών του πληθυσμού, σε βασική κινητήρια δύναμη της οικονομικής ανόδου. Κι επομένως το καθεστώς προνομίων και μονοπωλιακής ασυδοσίας που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα, κινδυνεύει. Και κινδυνεύει άμεσα.

Αυτός είναι ο λόγος που συμπαρατάσονται με τους γύπες εξ ΗΠΑ. Στα ΜΜΕ που ελέγχουν έχει αρχίσει μια ολόκληρη εκστρατεία εναντίον της "ανεύθυνης" Κίχνερ και του "μαρξιστή" Κισίλοφ. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Έχουν αρχίσει την φαιά προπαγάνδα στα πιο καθυστερημένα και καταπονημένα στρώματα. Οι εταιρείες τους που απασχολούν το μεγαλύτερο μέρος της φτωχολογιάς με προσωρινή, ή εποχική απασχόληση για ψίχουλα, έχουν αρχίσει να "ενημερώνουν" ότι με την "πτώχευση", οι πιο χαμηλόμισθοι θα χάσουν τη δουλειά τους. Δεν είναι αλήθεια, αλλά γι' αυτόν που ζει μεροδούλι, μεροφάι, ακόμη και η σκέψη αποτελεί σοκ.

Τι χρειάζεται σήμερα η Αργεντινή

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντήσει σ' αυτή την ενορχηστρωμένη επίθεση από το εσωτερικό και το εξωτερικό, παρά μόνο με έναν τρόπο. Με ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο οικονομικής ανασυγκρότησης με βασικό μοχλό τον προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων και τις διακρατικές συμφωνίες που έχει αποδείξει ότι μπορεί να εξασφαλίσει προς το συμφέρον της χώρας. Πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά με ένα πανεθνικό σχέδιο εθνικοποίησης των κρίσιμων τομέων της οικονομίας, όπως είναι το υπέδαφος της χώρας και ο μεταλλευτικός πλούτος του, το δίχτυο ενέργειας, το νερό, οι μαζικές μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες.

Όλα αυτά θα δώσουν ανάσα και πνοή στην οικονομία. Θα διαλύσουν τις μονοπωλιακές καταστάσεις και θα επιτρέψουν στην μικρομεσαία ιδιωτική επιχειρηματικότητα να αναπτυχθεί ραγδαία, προσφέροντας τοπική ανάπτυξη, απασχόληση και εισόδημα. Θα δώσει τη δυνατότητα να οικοδομηθεί ταυτόχρονα ένα ολοκληρωμένο δίχτυο κοινωνικής ασφάλισης για όλους του εργαζόμενους και τις οικογένειές τους στη βάση της δωρεάν υγείας, παιδείας και κοινωνικής πρόνοιας που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την κοινωνική άνοδο των πολιτών.

Η οικονομία της Αργεντινής ήδη από το 2013 εμφανίζει σημάδια στασιμότητας. Οι εκβιαστές της ελπίζουν σε μια βαθιά ύφεση που θα κλονίσει την πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση στην πορεία που έχει επιλέξει. Είναι σίγουρο ότι θα κάνουν ότι είναι δυνατό για να προκαλέσουν περισσότερη οικονομική δυσπραγία για την Αργεντινή μέσα από ένταση των απολύσεων στο όνομα της ύφεσης, δημιουργία έντονων πληθωριστικών πιέσεων με τεχνητές ελλείψεις, διακοπές παροχής υπηρεσιών και μονοπωλιακά υψηλές τιμές, κερδοσκοπική πίεση στο νόμισμα για να εξαντληθούν τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας ώστε να την αναγκάσουν να βγει να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές με τους δυσμενέστερους δυνατούς όρους οικονομίας και πολιτικής.

Το οικονομικό περιβάλλον αυτό είναι ιδανικό και για μια ακόμη επιχείρηση "πορτοκαλί επανάστασης", όπως στην πλατεία Maidan της Ουκρανίας. Κάτι άλλωστε που ξένα και ντόπια κυκλώματα το προσπάθησαν πριν ένα χρόνο στο Μπουένος Άιρες κινητοποιώντας την χρυσή, αλλά αργόσχολη νεολαία της μεσαίας τάξης, που συναρπάζεται από την χολιγουντιανή εικόνα του "αμερικανικού τρόπου ζωής" και δεν συγκινείται από εθνικές ανεξαρτησίες και πατριωτισμούς. Η επιχείρηση απέτυχε παταγωδώς, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα την ξαναδούμε να αναβιώνει, αν η κυβέρνηση δειλιάσει και δεν απαντήσει έγκαιρα στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται η χώρα της.

Η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης

Οφείλουμε βέβαια να πούμε ότι η κυβέρνηση της Φερνάντεζ Κίχνερ φαίνεται να το αντιλαμβάνεται. Την Παρασκευή 8/7 η Φερνάντεζ μιλώντας στην εθνική τηλεόραση της χώρας της εξήγγειλε μέτρα και πολιτικές για να αντιμετωπιστεί η επιβράδυνση και η στασιμότητα στην οικονομία της. Τα προβλήματα αυτά έχουν να κάνουν με την βαθύτερη διάρθρωση της οικονομίας της Αργεντινής, η οποία στηρίζεται στον εξαγωγικό προσανατολισμό και στην ιδιωτική μονοπωλιακή εκμετάλλευση. Αυτό οφείλει να αλλάξει ριζικά και το ταχύτερο δυνατόν. 

Η Φερνάντεζ κάλεσε τους Αργεντίνους "να καταναλώνουν γιατί είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η οικονομική δραστηριότητα." Ναι, σωστό, αλλά χρειάζεται εισόδημα. Και μάλιστα αυξανώμενο εισόδημα στα λαικά στρώματα, των οποίων η κατανάλωση έχει αποδειχθεί ότι δεν επιβαρύνει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο. Αν δεν υπάρξει δραστική αύξηση των εργατικών απολαβών και του λαϊκού εισοδήματος, η αύξηση της κατανάλωσης θα παραμείνει ευχή, ή αυστηρά υπόθεση των πιο παρασιτικών στρωμάτων του πληθυσμού με ότι αυτό σημαίνει για την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας.

Σχετικά με την απασχόληση η κυβέρνηση της Αργεντινής εξήγγειλε ένα πρόγραμμα για την αποφυγή των απολύσεων, ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που λαμβάνουν κρατική στήριξη. Ανακοινώθηκε επίσης η ανανέωση του στόλου των μέσων μαζικής μεταφοράς, οδικής και σιδηροδρόμου με σκοπό την εξοικονόμηση του χρόνου μετακίνησης για τους εργαζόμενους, αλλά και την μείωση του κοστους.

Ανακοινώθηκαν επίσης και παρεμβάσεις στην αγορά ακινήτων, αλλά όλα αυτά απέχουν από το να είναι ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας. Το παλιό "μοντέλο" της παραγωγής από μεγάλες συγκεντρώσεις ιδιωτικού κεφαλαίου με στόχο την εξωτερική αγορά, πνέει τα λοίσθια και δεν μπορεί να δώσει πια ούτε καν τους ρυθμούς ανόδου της προηγούμενης περιόδου. Για να επιβιώσει αυτό το "μοντέλο" θα πρέπει να συντριβούν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις της τελευταίας δεκαετίας, ή θα πρέπει η Αργεντινή να αλλάξει "μοντέλο" επειγόντως.

Ένα είναι σίγουρο. Ήρθε η ώρα για την Αργεντινή να προχωρήσει αποφασιστικά μπροστά. Μόνο έτσι θα γλυτώσει μια για πάντα και από τους γύπες της παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής. Μόνο έτσι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του λαού της. Διαφορετικά θα την δούμε να αφανίζεται, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Ουκρανία και αλλού στη λατινική Αμερική. Η παγκόσμια οικονομία των κεφαλαιαγορών σήμερα δεν ανέχεται πια συγκροτημένα κράτη, ακόμη και με την παραδοσιακή έννοια του όρου.

Το δικό μας στοίχημα

του Δημήτρη Καζάκη

Η επίσημη πολιτική σκηνή έχει πάψει προ πολλού να αναλύεται με όρου κοινής λογικής. Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης, τόσο ως προς τα πρόσωπα, όσο κι ως προς τις δεσμεύσεις που καλείται να υπηρετήσει, έχει περάσει πια στη δικαιοδοσία της ψυχιατρικής. Μόνο άκρως προβληματικές προσωπικότητες με παθολογική ιδιοτέλεια και αναισθησία που υπερβαίνει κάθε πιθανό ανθρώπινο μέτρο, μπορούν να υπηρετούν μια κυβέρνηση, η οποία έχει βαλθεί να δολοφονήσει εν ψυχρώ έναν ολόκληρο λαό και να διαλύσει μια ολόκληρη χώρα.

Από την άλλη έχουμε μια αντιπολίτευση που περί άλλων τυρβάζει. Ο κ. Τσίπρας ζει το όνειρο του ευρωπαίου statesman και δεν έχει ούτε μυαλό, ούτε χρόνο για αυτή τη δύσμοιρη επαρχία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας που γεωγραφικά αποκαλείται Ελλάδα. Ο κ. Καμμένος ψάχνεται ....
να δει τι θα απομείνει από την ομάδα πολιτικών τυχοδιωκτών που έχει μαζέψει γύρω του. Το ΚΚΕ περιμένει εναγωνίως την νέα κρατική επιχορήγηση, γιατί οι κομματικές αργομισθίες κοστίζουν. Η ΧΑ εγγυάται ότι ο εμφύλιος τύπου Ουκρανίας είναι πολύ πιο κοντά απ' ότι νομίζουμε. Ενώ η ΔΗΜΑΡ αγωνιά για το πώς θα αποκτήσει ξανά κυβερνητικό ρόλο.

Κι όλα αυτά καθώς η χώρα ολόκληρη βυθίζεται σε μια δύνη ολοκληρωτικής καταστροφής χωρίς επιστροφή. Έχω την αίσθηση ότι ακόμη κι ο Λομπρόζο θα είχε εκπλαγεί με τους έλληνες πολιτικούς. Με το σύνολό τους.

Από την άλλη, δειλά-δειλά, ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι κόσμου ψελλίζει "βρείτε τα". Τις περισσότερες φορές ούτε και το ίδιο δεν ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Είναι συχνά ένα κάλεσμα απελπισίας μπροστά σ' αυτά που έχει υποστεί και στα χειρότερα που γνωρίζει πια ότι θα του συμβούν στο πολύ άμεσο μέλλον.

Το επίσημο πολιτικό σκηνικό ετοιμάζεται να απαντήσει με την προετοιμασία του εδάφους για μια νέα "οικουμενική" κυβέρνηση. Το σύνθημα έχει ήδη πέσει και το έδαφος προλειαίνεται. Το επόμενο διάστημα και καθώς η επιβολή των χειρότερων για τον ελληνικό λαό, θα είναι γεγονός, θα δούμε την επίσημη κυβερνώσα παράταξη να μεταλλάσσεται, να βάζει τα καλά της, να αλλάζει ηγεσία και να προχωρά στο παρασύνθημα. Θα φύγουν σιγά-σιγά όλοι οι "κακοί" και θα έρθουν οι "καλοί", που θα επιτρέψουν μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως με πρόεδρο δημοκρατίας κοινής αποδοχής.

Και μέχρι τότε το στοίχημα για όλους τους μηχανισμούς, κομματικούς και συνδικαλιστικούς, θα  είναι να παραμείνει η κοινωνία απαθής, να βυθιστεί όχι μόνο στην απόλυτη ανέχεια, αλλά και στην παραίτηση μπροστά στην χειρότερη επιδρομή που έχει δεχθεί έως σήμερα. Στόχος όλων τους είναι η κοινωνία και κυρίως ο λαός να βιώνει σε κάθε βήμα του την ήττα, να χάνει διαρκώς μάχες και κυρίως την μάχη της επιβίωσης. Να παραμένει διαιρεμένος σε κομματικά μαντριά και βαθιά διχασμένος σε δεξιούς και αριστερούς.

Το δικό μας στοίχημα είναι άλλο. Θα δείξουμε επιτέλους ότι είμαστε ικανοί να τα "βρούμε" για να τους ανατρέψουμε; Θα δείξουμε ότι ακόμη και στο παρά πέντε είμαστε ικανοί να αποτρέψουμε την μετατροπή της Ελλάδας σε Ουκρανία; Θα δείξουμε ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τους αναχωρητισμούς μας και τις αγκυλώσεις μας; Θα δείξουμε ότι το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη ελεύθερη σκέψη και συλλογική δράση μέσα στην κοινωνία στη βάση κάποιων ελάχιστων που μπορούν να δώσουν έστω μια ανάσα στον κόσμο εδώ και τώρα; Πολύ σύντομα θα ξέρουμε την απάντηση.

Ο Δ. Καζάκης στο "Κόκκινο" και στον Κώστα Αρβανίτη (13\2\2014)

"Ενας λόγος παραπάνω" με τον Δημήτρη Καζάκη, την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου

 "Ενας λόγος παραπάνω" με τον Δημήτρη Καζάκη

Την Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου, ο Δημήτρης Καζάκης είναι καλεσμένος της γνωστής στιχουργού, Λίνας Νικολακοπούλου σε μια διαφορετική συζήτηση, στον χώρο πολιτισμού PASSPORT, με τον τίτλο :"Ένας λόγος παραπάνω" και ώρα έναρξης, 20.15 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Χρήσιμες πληροφορίες: Το PASSPORT βρίσκεται επί της οδού Kαραϊσκου 119 - Πειραιάς
Στο PASSPORT - Xώρος Πολιτισμού μπορείτε να έρθετε με τρένο ή λεωφορεία. Επίσης εξυπηρετούν και δύο νυχτερινά λεωφορεία: 040 Πειραιάς-Σύνταγμα και 500 Πειραιάς-Κηφισιά.

Δημήτρης Καζάκης: Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά όποτε ακούω την φράση «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα παθαίνω κάτι. Ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω. Οι Έλληνες μάλλον από κάποιον τρομερό εγκέλαδο, ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζουν μια βαθιά «ανθρωπιστική κρίση». Κι επομένως δικαιολογημένα αντιμετωπίζουν κόμματα και κράτος αισίως τον 1 στους 4 Έλληνες, που αντιμετωπίζει πια σοβαρό πρόβλημα καθημερινής επιβίωσης, με όλη την απαραίτητη φιλανθρωπία που δείχνουν πάντα οι καλές κυρίες των σαλονιών για τα αδέσποτα του δρόμου, ή οι εκκεντρικοί φιλόζωοι για τα ζώα υπό εξαφάνιση.

Μάλιστα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας υπόσχεται ότι τα συσσίτια και η κρατική φιλανθρωπία επί των ημερών της μέλλουσας «αριστερής κυβέρνησης» θα είναι πολύ καλύτερα από τα σημερινά. Ίσως να προσφέρουν και μενού στις ουρές των συσσιτίων που θα μεγαλώνουν και θα μεγαλώνουν όσο η «αριστερή κυβέρνηση» θα κάνει πώς διαπραγματεύεται με τους Ευρωπαίους για να κρατά την Ελλάδα στο ευρώ.

Δημήτρης Καζάκης: Μήνυμα εκφασισμού της ευρωζώνης από την Ισπανία

Μήνυμα εκφασισμού της ευρωζώνης από την Ισπανία

Πολίτες της Μαδρίτης διαμαρτύρονται κατά του νέου νόμου απαγόρευσης των διαδηλώσεων. (Φωτο: Paul White/AP)

του Δημήτρη Καζάκη

Σχέδιο νόμου περί «ασφαλείας των πολιτών» υιοθέτησε πρόσφατα η Ισπανική Κυβέρνηση και πρόκειται να υποβληθεί στο κοινοβούλιο για υιοθέτηση. Το σχέδιο νόμου προβλέπει πρόστιμα ύψους 60 χιλιάδες ευρώ για εξύβριση αστυνομικού κάλυψη του προσώπου σε διαδήλωση ή η επιβολή προστίμου 600 χιλιάδων ευρώ για διαδηλώσεις χωρίς άδεια πλησίον του Κοινοβουλίου. 

Το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου εντάσσεται στην επιχείρηση περί επιβολής του «νόμου και τάξης» που κήρυξε ο Μπαρόζο κατά την διάρκεια της ομιλίας του για την «Κατάσταση της Ένωσης» τον Σεπτέμβριο του 2013 στο ευρωκοινοβούλιο. Το σχέδιο νόμου της Ισπανικής κυβέρνησης εντάσσεται σε μια πανευρωπαϊκή εκστρατεία καταπάτησης θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων, όπως του συνέρχεσθαι, συναθροίζεσθαι και την ελευθερία έκφρασης. Οι ελευθερίες αυτές δεν συνάδουν πια με την επιβίωση του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως στην πορεία της προς την ομοσπονδιοποίηση και οφείλουν να καταργηθούν.