Catch 22, ή το πιο γρήγορο πιστόλι της δύσης

Πηγή : Techie Chan

Τα υπο-κεφάλαια 1-4 του παρακάτω κείμενου είναι λίγο πολύ μια γρήγορη ανακεφαλαίωση όλων αυτών που ειπώθηκαν στα τελευταία IRC. Το βάζω μόνο και μόνο επειδή υποσχέθηκα να γράψω μόνο όταν υπάρχουν νέα, και σε κάποιο κόσμο η συζητήση στο irc φαίνεται δύσκολη. Τα υποκεφάλαια 5 και 6 είναι στην ουσία μια επέκταση των πορισμάτων.

Το catch 22 είναι μια έκφραση που στα αμερικάνικα σημαίνει μια κατάσταση όπου η λύση της είναι πρακτικά αδύνατη. Ή όπως κάποιος είχε πει, είναι σαν να έχεις ένα κλειδωμένο μπαούλο, που το μοναδικό του κλειδί βρίσκεται μέσα στο μπαούλο. Ποιο είναι το catch 22 της κυβέρνησης λοιπόν?

Λίγη προϊστορία

Στις 20 φλεβάρη η θέση βαρουφάκη (που έλεγε σύγκρουση για να διεκδικήσουμε την πολιτική μας αυτονομία) παραγκωνίστηκε και ο αλεξικέραυνος είπε στις απειλές των ευρωπαίων “ζήσε για να πολεμήσεις μια άλλη στιγμή”. Κι έτσι ξεκίνησε το γαϊτανάκι περί δημιουργικής ασάφειας, με μόνο ζητούμενο να μάθουμε κι εμείς πότε θα ήταν αυτή η άλλη στιγμή.

Στους επόμενους μήνες έγινε εμφανές πως η κυβέρνηση δεν έκανε σχεδόν τίποτα άλλο από το να περιμένει παγωμένη τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης, και να πανηγυρίζει ως αποφασιστικό μέτρο εθνικής κυριαρχίας την επέκταση των 100 δόσεων στην εφορία. Άρα καμία προετοιμασία για σύγκρουση, επιστρέψαμε στην παλιά κλασική κατάσταση, να συζητάει όλη η χώρα για μήνες για την επόμενη δόση της τρόικας, κι όχι το τι θα κάνουμε με το χάος που δημιούργησε η κρίση και τα μνημόνια.

Στο εσωτερικό του σύριζα η αφήγηση που κυκλοφορούσε ήταν κάντε υπομονή παιδιά να επιπλεύσουμε αυτούς τους μήνες και μετά (τον ιούλιο μετά) θα θέσουμε τα πραγματικά ζητήματα του χρέους κλπ. Φυσικά όπως έχω γράψει από το γενάρη, ζήτημα χρέους δεν υπάρχει, καθώς η χώρα δεν έχει διαπραγματευτικό χαρτί προκειμένου να συζητήσει το χρέος. Άρα εναπόκειται στην καλοσύνη των ευρωπαίων που δεν δείχνουν να έχουν κανένα λόγο να είναι φιλικοί. Γιατί τον ιούλη? Διότι τότε πρέπει να πληρώσουμε 6,5δις πίσω στην ΕΚΤ, τα οποία όπως όλοι ξέρουμε δεν υπάρχουν για να πληρωθούν.

Ήδη ζοριζόμαστε να πληρώσουμε κάθε μήνα το μισό ένα δις που δίνουμε στο ΔΝΤ, άρα πρακτικά η σημερινή κυβέρνηση ταμειακά το έχει καλύψει με το παραπάνω το πλεόνασμα που ζητάνε οι εταίροι για το τέλος της χρονιάς.

Στο επίπεδο της τρόικας τώρα (εχμ των θεσμών ήθελα να πω), οι εταίροι πίεζαν την κυβέρνηση για πλήρη υποχώρηση και ταπείνωση κάτι που ήδη έχει συμβεί, ο κατάλογος είναι μακρύς και εμφανής. Ο έντιμος συμβιβασμός, είναι απλά για εσωτερική κατανάλωση, κάτι που έχει αρχίσει να ακούγεται και από μερικούς παραπονεμένους εντός σύριζα. Στόχος των βρυξελιωτών ήταν η αποδοχή του TINA ως παγκόσμιας σταθεράς.

Το Catch 22

Έτσι λοιπόν το μαξίμου, δηλαδή η παρέα του τσίπρα (ελπίζω να έχετε καταλάβει ότι δεν υπάρχει πια σύριζα), βρίσκεται σε αυτή την περίεργη κατάσταση. Η μπίλια γυρνάει πάνω στη ρουλέτα και αυτοί περιμένουν πού θα κάτσει. Αν τους δώσουν κανένα τυράκι και βρεθεί συμφωνία, αυτή δεν θα είναι έντιμη και θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να την πουλήσουν στο εσωτερικό, τόσο της κοινοβουλευτικής ομάδας όσο και των ανθρώπων που τους ψήφισαν.

Αν δεν τους δώσουν κανένα τυράκι, τότε αυτοί μπορούν να σηκώσουν την κόκκινη μπαντιέρα και να πουν, ορίστε ταπεινωθήκαμε αλλά αυτοί είναι παράλογοι και θέλουν τα πάντα. Αυτό μπορούν να το πουλήσουν στο εσωτερικό πολύ εύκολα. Το πρόβλημα με αυτή τη θέση είναι ότι τα χρήματα τελειώνουν και δεν έχουν κάνει καμία κίνηση για να προετοιμαστούν για ρήξη, δηλαδή στάση πληρωμών προς την ΕΚΤ.

Και η μπίλια φαίνεται να κάθεται.

Αυτή ήταν η δύσκολη κατάσταση. Ο τσίπρας, παίζοντας ακριβώς το ίδιο παιχνίδι με τη μέρκελ, κάθονταν στη μέση και κοίταζε πού θα κάτσει η μπίλια.

Τώρα με την απομάκρυνση του βαρουφάκη, τη συνέντευξη τσίπρα στον χατζινικολάου και το νομοσχέδιο με το πρώτο πακέτο από “ανώδυνα” μνημονιακά μέτρα, είναι σχετικά εμφανές ότι η βασίλισσα βγήκε από τη φωλιά της, η μπίλια κάθεται και ο αλεξκωλοτούμπας άρχισε να διαφημίζει τα πλεονεκτήματα του “συμβιβασμού”.

Ήδη το πολυνομοσχέδιο που πρώτα θα περάσει από το brussels group και μετά από το υπουργικό συμβούλιο και την ελληνική βουλή, επιβεβαιώνει και πρακτικά την υποταγή της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Όπως και το δωράκι προς τη μέρκελ με την απομάκρυνση βαρουφάκη. Άρα το μνημόνιο είναι εδώ ενωμένο δυνατό, διότι μνημόνιο δεν είναι μόνο διάφορα ηλίθια φιλελέ μέτρα, μνημόνιο είναι (κυρίως) η παράδοση της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας στα χέρια των τροϊκανών από το ντόπιο πολιτικό σύστημα.

Τώρα το πόσο πλεονέκτημα είναι ο “συμβιβασμός” θα αφήσω τους συριζαίους να ξεβρακωθούν υποστηρίζοντάς το. Γιατί εκεί θα μάθουμε πόσοι από αυτούς είναι έντιμοι άνθρωποι και πόσοι από αυτούς θα κάνουν πιρουέτες για να υποστηρίξουν αυτά που μέχρι πριν 3 μήνες κορόιδευαν υπέρ του κομματικού πατριωτισμού.

Ο αλεξκωλοτούμπας, το πιο γρήγορο πιστόλι της δύσης

Θα σας πω μια μικρή ιστορία. Ο μπάμιας εκλέχθηκε την πρώτη φορά στις ΗΠΑ με τη βοήθεια μιας αριστεράς που είχε εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Η αριστερά του δημοκρατικού κόμματος που έφτανε μέχρι το Occupy Wallstr δεν είχε κανέναν λόγο να ψηφίζει δημοκρατικούς. Τελευταία φορά που προσπάθησαν να την ψήσουν ήταν με το πράσινο όνειρο του γκορ. Ο μπάμιας όμως έφερε ένα πολύ πολύ αριστερό μήνυμα. Είπε yes we can, εννοώντας ότι μπορούμε να αλλάξουμε την πολιτική στις ΗΠΑ. Με λίγα λόγια τους υποσχέθηκε πως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι ένας ρούσβελτ (έστω light).

Μόνο που έγινε γρήγορα εμφανές στην προεδρία του, πως θα γινόταν ο πρώτος μαύρος ρεπουμπλικάνος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο μπάμιας χρησιμοποίησε την αριστερά στις ηπα ως όχημα για να πείσει τους ρεπουμπλικάνους που δεν ανήκουν στο tea party, ότι μόνο αυτός μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα όταν το αντίπαλο δέος είναι η sarah palin. Αυτή η μεταστροφή παρότι φάνηκε από τον πρώτο χρόνο, στην ουσία δεν χρειάστηκε παρά να επιβεβαιωθεί με τη δεύτερη εκλογή του. Εκεί φυσικά δεν έκανε κανένα άνοιγμα στην αριστερά των ΗΠΑ, γιατί δεν χρειαζόταν πια.

Ακριβώς το ίδιο φαίνεται πως κάνει και ο τσίπρας αυτή τη στιγμή. Εκλέχθηκε με μια αριστερούτσικη πλατφόρμα κινητοποιώντας ανθρώπους που δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να εκφραστούν από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό. Και μέσα σε 4 μήνες έχει μετατραπεί στον καλύτερο πλασιέ των μνημονιακών θέσεων (από ανάγκη πάντα και επειδή οι εταίροι μας ξεγέλασαν όχι επειδή το ήθελε). Στην ουσία προσπαθεί σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να απευθυνθεί σε ένα άλλο εκλογικό κοινό. Στο κοινό εκείνο δηλαδή που καταλάβαινε το πόσο άχρηστοι και δύσοσμοι ήταν οι φασίστες του σαμαρά, αλλά ταυτόχρονα φοβόταν ότι ο συρίζα δεν είναι αρκετά “σοβαρός”. Για το μαξίμου αυτό είναι ένα πλειοψηφικό κοινό. Το ότι προσπαθεί να τα κάνει όλα αυτά με την ανοχή των αντι-μνημονιακών, είναι ένα έξτρα τυράκι και έξτρα πόντοι συναίνεσης.

Γιατί πλασιέ των μνημονιακών θέσεων? Γιατί η ελλάδα 4 μήνες τώρα δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από αυτό που έκανε εδώ και 3 χρόνια. Η συζήτηση βρίσκεται πάντα σε κάτι άσχετο που προτείνει η τρόικα, την ίδια στιγμή που όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού πτωχοποιούνται. Ταυτόχρονα δεν υπάρχει καμία πρόταση για να αλλάξει αυτή η κατάσταση πέρα από ευχολόγια τύπου ποδέμος, success story, ανάπτυξη μέσω του ξεπουλήματος των περιφερειακών αεροδρομίων, θα μας κόψουν το χρέος (ε και?) κλπ.

Γι’αυτό και έχουν πάθει τέτοιο τραλαλά οι σαμαροβενιζέλοι. Διότι μια ενδεχόμενη επιτυχία τσίπρα ως σοβαρού μνημονιακού συνομιλήτη με τους ευρωπαίους, εξαφανίζει και τις τελευταίες των ελπίδων τους για επάνοδο στην εξουσία. Ελπίδες που έχουν μόνο οι ίδιοι φυσικά, αλλά η δεξιά στροφή τσίπρα κάνει κατανοητό ακόμα και στους ίδιους το πόσο άχρηστοι είναι.

Και τα κορόιδα

Τα περί δημοψηφίσματος και εκλογών που ακούγονται είναι πρακτικά για το εσωκομματικό παιχνίδι. Στην ουσία ο τσίπρας λέει ότι αν μου το παίξετε πολύ σκληροί, εγώ θα κάνω δημοψήφισμα ή εκλογές με το ερώτημα του ΓρΑΠ (ευρώ ή χάος). Και στα πλαίσια που το ερώτημα ευρώ ή χάος απαντιέται εύκολα, θα πρέπει ή να το βουλώσετε (γιατί υπάρχει λαϊκή εντολή) ή να με ρίξετε και να σας πετάξω έξω από το κόμμα.

Διότι ακόμα κι αν γίνουν εκλογές θα γίνουν με λίστα.

Στην ουσία ο τσίπρας έκανε στην εσωκοματική του αντιπολίτευση το ίδιο ακριβώς πράγμα που τους έκανε και μετά την ήττα των ευρω-εκλογών του 2014. Ελέγχοντας όλα τα φίλια μέσα, ο τσίπρας έχει εξαφανίσει την “αντιπολίτευση”. Και η επιλογή τους θα είναι ή να προδώσουν την πρώτη εθνικά υπερήφανη αριστερή κυβέρνηση του γαλαξία, ή να το βουλώσουν για να γλύψουν και αυτοί λίγο από το κόκκαλο.

Οι δημοσκοπήσεις της ALCO και της MARC άλλωστε (δύο εταιρίες που στον σύριζα κορόιδευαν για χρόνια), το λένε ξεκάθαρα. Ο λαός θέλει ευρώ κι όχι άλμα στο χάος. Έτσι δεν είναι κορόιδα?

Φυσικά όλα αυτά θα πρέπει να γίνουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μπορεί να παίζαμε το μουνί μας 3 μήνες τώρα, αλλά όσο η συμφωνία θα πλησιάζει, τόσο οι αποφάσεις θα πρέπει να παίρνονται πιο γρήγορα, την άλλη εβδομάδα μας τελειώνουν τα χρήματα κάτι πρέπει να γίνει, εχχμ δημοψήφισμα. Στην ουσία δεν είναι το δόγμα του σοκ ακριβώς. Είναι η πιο κλασική τακτική πωλήσεων. Η επιτακτικότητα. Αγόρασε την προσφορά τώρα γιατί αύριο δεν θα υπάρχει πια, όπως φώναζε παλιότερα και ο άλλος πλασιέ ο τηλεβιβλιοπώλης.

Τώρα πρέπει να δούμε σε αυτό το σκηνικό, πόσοι θα τσιμπήσουν, πόσοι θα σκύψουν το κεφάλι, πόσοι θα μετατραπούν σε μια νύχτα σε υπερασπιστές της σταθερότητας και πόσοι (και πως) θα φύγουν.

Ο αλεξκωλοτούμπας άλλωστε τους έχει όλο το σενάριο έτοιμο. Αυτοί που θα τσιμπήσουν θα είναι οι μαλάκες (αλλά δεν θα τους το πούμε στα μούτρα). Αυτοί που θα σκύψουν το κεφάλι θα έχουν πάρει μια ενήλικη και γενναία απόφαση, αυτοί που θα φύγουν παραιτούμενοι δεν θα έχουν αντέξει την πίεση των περιστάσεων και αυτοί που θα φύγουν με κρότο θα είναι προδότες.

Γιατί το δημοψήφισμα δεν είναι μια έντιμη πρόταση.

Καθώς ένα δημοψήφισμα είναι ένα ναι ή ένα όχι σε ένα περίπλοκο ερώτημα, στην ουσία το αποτέλεσμά του θα διαμορφωθεί κυρίως από το επικοινωνιακό παιχνίδι πριν.

Αυτή τη στιγμή λοιπόν το μαξίμου μέσω των επικοινωνιακών του πλοκαμιών λέει ευρώ ή άλμα στο κενό. Άρα ακόμα κι αν κάνει δημοψήφισμα έχει πάρει ήδη θέση (γι’ αυτό λέω πως η μπίλια έχει κάτσει).

Ακόμα κι αν ο τσίπρας χάζευε απλά τη μπίλια να χοροπηδά, στην

ουσία η εναλλακτική περί εθνικού νομίσματος δεν έχει τεθεί ποτέ προς

συζήτηση. Άρα είναι μία μη εναλλακτική που μεταξύ τύρου και αχλαδίου

την ψιλο-υποστηρίζουν κάτι λαφαζανικοί (με αντίστοιχης ποιότητας

επιχειρήματα).

Όλα τα φίλια μέσα συζητάνε κάθε μέρα για το τι λένε τα γερμανικά μέσα,

πως έκλασε ο νερομπλουμ, ποιος είναι ο συμβιβασμός, γιατί μας

“ξεγέλασαν οι κακοί ευρωπαίοι?”. Πουθενά δεν υπάρχει συζήτηση για άλλο σενάριο, το σενάριο σύγκρουσης εμφανίζεται μόνο σαν το σενάριο του πυρηνικού πολέμου. Δηλαδή στο σύριζα λένε, εάν είναι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, ε τότε θα πατήσουμε το κουμπί.

Άρα στο δημοψήφισμα που θα ρωτά συμβιβασμό ή ρήξη, η απάντηση είναι προφανής και έτοιμη, όπως η απάντηση είναι προφανής όταν ρωτάς κακή ειρήνη ή πυρηνικό πόλεμο. Κι όλα αυτά πριν ακόμα τεθεί το ερώτημα.

Ας πούμε όμως ότι τίθεται κι ας μπούμε λίγο στα παπούτσια του μαξίμου.

Ο αλεξκωλοτούμπας πάει σε δημοψήφισμα και πρέπει να αποφασίσει τι θέση θα πάρει. Ας υποθέσουμε ότι δεν έχει άποψη (που έχει) και ότι είναι απλά ένας φτωχός οπορτουνιστής που λέει και το κκε. Στην ουσία δεν μπορεί να πάρει μια θέση που θα χάσει στο δημοψήφισμα, γιατί τότε θα πρέπει να παραιτηθεί. Άρα ή δεν θα πρέπει να πάρει θέση (και να διαχειριστεί και τα δύο αποτελέσματα) ή να πάρει τη θέση που θα κερδίσει.

Η πιο προσεκτική τακτική είναι να αποφύγει να πάρει πολύ ανοικτή θέση (θα του είναι δύσκολο αλλά θα το προσπαθήσει). Να πει δηλαδή αυτή είναι η συμφωνία που μας προτείνουν οι εταίροι, δεν είναι αυτό που θέλαμε, γι’ αυτό και τη φέρνω προς κρίση στον ελληνικό λαό. Αυτό ακούγεται ουδέτερο μεν, αλλά δεν είναι καθόλου. Γιατί προς ψήφιση δεν θα έρθουν δύο σχέδια. Θα έρθει ένα σχέδιο (κοστολογημένο κομμένο και ραμμένο) και ένα άλμα στο κενό (το μη σχέδιο).

Όλα τα καθεστωτικά μήντια, οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις θα ουρλιάζουν υπέρ του ευρώ.

Στο μαξίμου θα σφυρίζουν αδιάφορα και θα κάνουν ισορροπημένες αναλύσεις πως ίσως αξίζει να μην πεθάνουμε τώρα στο κούγκι (το αυτό θα ισχύει και στα μέσα που ελέγχει το μαξίμου).

Και υπέρ της ρήξης θα είναι το κκε, ίσως οι καμμένοι (αν και τους συμφέρει να μείνουν στον αφρό, το ερώτημα είναι πόσο αντέχει η βάση τους και η συνειδησή τους), η ανταρσύα, τα χάχανα (σιγά μη χάσουν ευκαιρία) και διάφοροι τρελοί μέσα στο σύριζα που θα εμφανιστούν ξαφνικά. Άντε και ο βαρουφάκης. Με λίγα λόγια οι τρελοί.

Στην ουσία με το να κερδίσει χρόνο και να κάνει δημιουργική ασάφεια που κατέληξε σε δημιουργική ακινησία, ο αλεξκωλοτούμπας έφερε ολόκληρη την κυβέρνηση σε μια θέση όπου το δημοψήφισμα είναι ένα ερώτημα με μία μόνο απάντηση.

Και τώρα?

Στην ούσια τώρα ο αλεξ-κωλοτούμπας προσπαθεί να γίνει παπαδήμος χωρίς να γίνει όσο μισητός ήταν ο παπαδήμος. Θα δυσκολευτεί πολύ και φυσικά θα φθίνει. Το μνημονιακό στρατόπεδο θα συρρικνωθεί (γιατί δεν θα έχει λόγο ύπαρξης), αλλά το ίδιο θα συμβεί και στο νέο μνημονιακό στρατόπεδο δηλαδή την κυβέρνηση τσίπρα. Διότι το μνημόνιο ως πολιτική επιλογή είμαστε σίγουροι για το πού οδηγεί. Εκτός αν πιστεύουν διάφοροι στο σύριζα ότι μπορούν να το διαχειριστούν επιτυχώς. Τα ίδια έλεγε και η δημαρ άλλωστε το 2012, σαρξ εκ της σαρκός του σύριζα.

Πρακτικά ο αλεξ-κωλοτούμπας θα γίνει ο πρόντι της ελλάδας. Θα καταστρέψει δηλαδή την αριστερή αφήγηση και μαζί του τον προτελευταίο στηλοβάτη του μεταπολιτευτικού συστήματος (το κκε ειναι ο τελευταίος, αλλά το κκε παρά τη χαρά του δεν πρόκειται να μετατραπεί σε κύριο παίκτη).

Όσοι στην αριστερά διαφωνήσουν με τον αλεξ-κωλοτούμπα θα βρεθούν αμέσως στη γωνία, πρακτικά χωρίς φωνή και το κυριότερο χωρίς καμία αξιοπιστία. Διότι ο κόσμος δεν ψήφιζε σύριζα με την καρδιά του (αυτό φάνηκε από την ήττα των ευρω-εκλογών του 14), αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση για να φύγουν οι σαμαροβενιζέλοι (κατά την πάγια μεταπολιτευτική ρητορεία του ώριμου φρούτου).

Οποιοδήποτε αριστερό μόρφωμα από εδώ και πέρα θα έχει επιπλέον το βάρος να αποδείξει ότι δεν θα γίνει αλεξ-κωλοτούμπας. Κι αυτό θα είναι σχεδόν απίθανο, όσο απίθανο είναι σήμερα για πασόκο να πείσει ότι εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα. Ειδικά με τον τρόπο που έχουν μάθει να κινούνται τα αριστερά κόμματα (δηλαδή τον μεταπολιτευτικό). Γιατί ο σύριζα όταν τον κατηγορούσαν ότι θα κάνει μία από τα ίδια, έλεγε το παλιό κλασικό it’s different this time. Η αριστερά δεν κυβέρνησε ποτέ γιατί μας συγκρίνετε με αυτούς τους άθλιους? Τώρα πια αυτό το μάρκετινγκ πόιντ δεν θα ισχύει πια.

Η μόνη τους ελπίδα θα ήταν ένα κόμμα άμεσης δημοκρατίας -όπως προσπάθησαν οι πειρατές και πειραματίζεται το ποδέμος- αλλά και αυτό δεν θα ήμουν καθόλου σίγουρη πόση απήχηση θα έχει καθώς η ρετσινιά του αλεξ-κωλοτούμπα θα τους ακολουθεί.

Η ρήξη του τσίπρα με την αριστερά του, είχε στα σίγουρα ολοκληρωθεί τον ιούνη του 2014 (εδώ και εδώ). Τότε οι διαφωνούντες είπαν ότι δεν ήθελαν να πάνε σε ρήξη λίγο πριν γίνουν κυβέρνηση. Από τότε απλά χάνουν χρόνο και έδαφος συνεχώς. Διότι δεν έχει σημασία αν τελικά μετά από 3 καραμπόλες ο σύριζα αποφάσισε να μην υποστηρίξει το χτίσιμο του γηπέδου του μελισσανίδη. Ο αλεξ-κωλοτούμπας τους παρέκαμψε μεγαλοπρεπώς μέσω της δούρου (που το κορίτσι δεν μπορούσε να μην ψηφίσει τον προϋπολογισμό σγουρού).

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Όσοι σωπάσουν στην πιρουέτα του μαξίμου, δεν πρόκεται να βρεθούν σε καλύτερη θέση τον σεπτέμβρη, τον νοέμβρη ή το 2016. Απλά θα απαξιώνονται με τον ίδιο τρόπο που έχουν απαξιωθεί και όλα τα στελέχη της δημαρ. Είτε πήγαν στο ποτάμι, είτε έμειναν στη δημάρ, είτε πήδηξαν στην κυβέρνηση σύριζα. Είτε κάνοντας κάποια μεγαλειώδη πιρουέτα, είτε τρεκλίζοντας βήμα βήμα προς την ασυναρτησία.

ΥΓ κάποιοι συριζαίοι φίλοι μου, μου είπαν ως κριτική ότι βιάζομαι και οτι η μπίλια δεν έχει ακόμη κάτσει και η βασίλισσα (ο τσίπρας) έχει και τα δύο ενδεχόμενα ανοιχτά. Για κάποιο λόγο η μαγική μου σφαίρα έχει αποφασίσει ότι η μπίλια έχει κάτσει.

Αν τελικά ο τσίπρας αποφασίσει να σηκώσει την μπαντιέρα της επανάστασης, πάει να πει ότι το κείμενο μου τους ξεβράκωσε τόσο στη βάση του κόμματος που ο αλεξκωλοτούμπας αποφάσισε ότι δεν τον παίρνει. Άρα το θεμελιώδες είναι ότι έχω δίκιο και η ιστορία θα με δικαιώσει και έτσι και γιουβέτσι 

Το δικαίωμα στην επανάσταση ως ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας.

Του Δημήτρη Καζάκη

Τις τελευταίες ημέρες υπήρξε μια έντονη συζήτηση γύρω από τους κυβερνητικούς "πανηγυρικούς" της 25ης Μαρτίου, αφενός της επιστολής του υπουργού παιδείας κ. Μπαλτά και αφετέρου του ίδιου του πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στο ΕΚΠΑ. Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στις ιστορικές λαθροχειρίες με βάση τις οποίες θέλησαν οι εν λόγω κύριοι να εμφανίσουν την ελληνική επανάσταση ως προϊόν του ευρωπαϊκού διαφωτισμού.

Τους διέφυγε ότι ευρωπαϊσμός ισούται με αποικιοκρατία

Κι έτσι να ξεχάσουν, όπως ήταν φυσικό, ότι η Ευρώπη στο πρόσωπο των μεγάλων προστάτιδων δυνάμεων δεν επέτρεψε ούτε μια στιγμή σε τούτο το λαό να χαρεί την ελευθερία του, μετατρέποντας την Ελλάδα επίσημα στο πρώτο κράτος υβρίδιο, το πρώτο κράτος υπό ξένη προστασία, δηλαδή προτεκτοράτο, της νεώτερης εποχής. Ούτε θυμήθηκαν το γεγονός ότι ο ευρωπαικός διαφωτισμός εισέβαλε με τις λόγχες των δυνάμεων κατοχής από την εποχή της Βαυαροκρατίας και της βίαιης επιβολής ενός επαίσχυντου καθεστώτος λεβαντινοραγιαδισμού της εξουσίας, που βρήκε θαυμάσια τις ρίζες του στο ραγιαδισμό του προύχουντα στον πασά και τον σουλτάνο.

Βλέπετε, ξέχασαν ότι ο μόνος εξευρωπαϊσμός που γεύτηκε ετούτος ο λαός είναι ο δικός του εξανδραποδισμός και της πατρίδας του, υπό καθεστώς αποικιοκρατίας, ακόμη και ανοιχτής κατοχής. Με μια ιθύνουσα τάξη ιδανική για να πουλιέται και να εξαγοράζεται από τις μεγάλες δυνάμεις και ικανή μόνο για να λεηλατεί ασύστολα τον τόπο και τον λαό με τις πλάτες των μεγάλων της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτικής.

Η εκδίκηση του αμόρφωτου γραφειοκράτη της αριστεράς

Ούτε θα αναφερθούμε στο τραγικά χαμηλό επίπεδο ιδιαίτερα της ομιλίας του κ. Τσίπρα, που συνιστά προσβολή στο ίδρυμα όπου εκφωνήθηκε, αν δεν υπήρχε το τραγικά χαμηλό επίπεδο των ακαδημαικών που τον προσκάλεσαν, παρεβρέθησαν και τον χειροκρότησαν, με τον ίδιο ενθουσιασμό που πριν κάμποσα χρόνια κάποιοι άλλοι πρακάτοχοί τους χειροκροτούσαν την φρικτή αμορφωσιά του δικτάτορα Παπαδόπουλου στον ίδιο χώρο. Γι' αυτούς η μόρφωση και η συνείδηση οφείλει να προσκυνά πάντα την εξουσία. Όποια κι αν είναι αυτή.

Το χειρότερο όμως είναι ότι η ομιλία του κ. Τσίπρα συνιστά προσβολή πρωτίστως προς όλους τους έλληνες πολίτες που έχουν για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει, ούτε τιμά στο ελάχιστο την ιστορία του ελληνικού λαού. Έναν πρωθυπουργό που δεν έκανε καν τον κόπο να αναφερθεί στις ιστορικές ιδιαιτερότητες της εθνικής παλλιγγενεσίας, που την διαχωρίζουν καθοριστικά από τα κλισέ των αστικών επαναστάσεων της ευρωπαϊκής δύσης.

Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να εκθειάσει την καθεστωτική ιδεολογία που υπηρετεί. Τον αποικιοκρατικό ευρωπαϊσμό φτιασιδωμένο με τα ξεφτυσμένα χρώματα ενός ευνουχισμένου διαφωτισμού. Τον ίδιο ευρωπαϊσμό που, με πρώτο φορέα την Ιερή Συμμαχία, υπήρξε μέχρι σήμερα η Νέμεσις του ελληνικού λαού και έθνους.

Η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι φράση ακίνδυνη για την εξουσία

Κι ενώ τόσο ο κ. Μπαλτάς, όσο και ο αμαθέστατος κ. Τσίπρας έκλιναν σ' όλες τις πτώσεις την φράση "λαϊκή κυριαρχία", ξέχασαν να μας πουν πως εκφραστής και εγγυητής της δεν είναι η εξουσία, αλλά ο ίδιος ο λαός. Και μάλιστα το δικαίωμα του λαού να αντιστέκεται και να επαναστατεί εναντίον κάθε μορφής εξουσίας που σφετερίζεται την κυριαρχία του.

Από την εποχή που η αντιπροσωπευτική δημοκρατία γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες των μοναρχομάχων εναντίον της απολυταρχίας, το δικαίωμα στην αντίσταση ενάντια στην εξουσία, όταν αυτή απειλεί απευθείας την ζωή και την επιβίωση των πολιτών, όπως και το δικαίωμα στην επανάσταση ενός λαού όταν αδυνατεί μέσα στα πλαίσια της καθεστυκίας έννομης τάξης να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά και την πατρίδα του απέναντι στην εξουσία, υπήρξε ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Χωρίς τα δικαιώματα αυτά, τα οποία ως έσχατα μέσα επιτρέπουν, ή και επιβάλλουν, την αυτοάμυνα των πολιτών ως άτομα, ή ως συλλογικά υποκείμενα, ως συγκροτημένος λαός εναντίον κάθε εξουσίας που καταχράται ή σφετερίζεται προς το συμφέρον της την έννομη τάξη, οι έννοιες της εθνικής και λαικής κυριαρχίας είναι ένα άδειο κέλυφος. Συνιστούν έννοιες ιδανικές μόνο για να τις σφετερίζεται σε βάρος του λαού και των πολιτών η εκάστοτε εξουσία.

Οταν η Διοίκησις καταφρονή τα δίκαια του λαού...

Ο Ρήγας Φεραίος στα Δίκαια του Ανθρώπου ανέφερε στο άρθρο 35: "Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του."

Η διακήρυξη αυτή είναι σίγουρο ότι απηχεί τα ακροτελεύτεια άρθρα της «Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη» στον Πρόλογο του Γαλλικού Συντάγματος του 1793.  Άρθρο 33-35: "Αντίσταση στην καταπίεση είναι η συνέπεια των άλλων δικαιωμάτων του ανθρώπου. Υπάρχει καταπίεση ενάντια στο κοινωνικό σώμα, όταν ένα μόνο από τα μέλη του καταπιέζεται. Υπάρχει καταπίεση ενάντια σε κάθε μέλος, όταν το κοινωνικό σώμα καταπιέζεται. Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η εξέγερση είναι για τον λαό, καθώς και για κάθε τμήμα του, το πιο ιερό των δικαιωμάτων και το πιο απαραίτητο από τα καθήκοντά του."

Το δικαίωμα της αντίστασης των πολιτών και της επανάστασης εναντίον της εξουσίας, αναγνωρίζεται ως ακρογωνιαίος λίθος της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας ακόμη και στην Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα τονΔεκέμβρη του 1948. Στο Προοίμιό της αναφέρεται ρητά ότι "έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης."

Σ' αυτό το πνεύμα έγραφε κι ένας από τους γνωστότερους νομοδιδάσκαλους ο Χ. Γ. Σγουρίτσας, ήδη από το 1925: "Ούται αι απειλαί του ποινικού νόμου, ούτε μυστικοπαθείς θεωρίαι είναι ικαναί να διατηρήσουν εν δίκαιον, το οποίον πεισμόνως ανθίσταται εις τα ηθικάς απαιτήσεις της κοινωνίας. Και όσω μεγάλη κι αν φαίνεται η αρχή του απαραβιάστου του δικαίου, υπάρχει τι μεγαλύτερον αυτής: η σωτηρία της πατρίδος. Όλα δυνάμεθα να θυσιάσωμεν χάριν του δικαίου της πολιτείας, αλλά ποτέ αυτήν την πολιτείαν. Το δίκαιον δεν υφίσταται χάριν του άρχοντος, αλλά χάριν του λαού, είναι μέσον προς προαγωγήν των συμφερόντων τούτου και όχι των προσωπικών συμφερόντων εκείνου. Και αν εις λαός εντός των ορίων τα οποία ανήγειρεν η έννομος τάξις, δεν δύναται να εκπληρώση τον υψηλόν αυτού προορισμόν, εάν η έννομος τάξις τραχέως ανθίσταται εις την ορμητικήν πίεσιν απολυτρωτικών ιδεών, εάν ηγεμόνες θυσιάζουν την ευδαιμονίαν του λαού εις τα προσωπικάς των επιθυμίας και τα προσωπικά των πάθη, τότε μία βιαία ανατροπή, τότε μία επανάστασις όχι μόνον είναι δυνατή αλλά και δεδικαιολογημένη."[1]

Όταν λοιπόν μια κυβέρνηση, σαν την τωρινή, αλλά και τις προηγούμενες, λεηλατούν χωρίς αιδώ τα ταμεία του κράτους για να πληρώσουν τους δανειστές και δεν συγκινείται κανένας εκπρόσωπος της δικαιοσύνης. Όταν ακόμη και σε προκλητικά κακουργηματικές πράξεις, όπως την πρόσφατη της κ. Δούρου που έβαλε χέρι αυθαίρετα στο ταμείο της Περιφέρειας για σκοπούς ξένους από εκείνους για τους οποίους προορίζεται, και δεν κινείται εναντίον της καμιά δικαιοσύνη. Όταν ο απλός πολίτης βρίσκεται διωκόμενος από το ίδιο το κράτος του για συμφέροντα ξένα και εχθρικά με τα δικά του. Όταν ολόκληρη η πατρίδα του ξεπουλιέται και διαλύεται στο όνομα του ευρωπαϊσμού. Όταν η ίδια η επιβίωσή του απειλείται στο όνομα της εξυπηρέτησης του χρέους. Όταν ακόμη και τα πιο θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα καταλύονται στον σκληρό τους πυρήνα για οιονδήποτε λόγο και κανένας δικαστής, ή δικαστήριο δεν τα υπερασπίζεται. Τότε η εξέγερση του λαού, ή τμημάτων του, είναι το πιο ιερό δικαίωμα και το πιο απαραίτητο από τα καθήκοντα του πολίτη.

Κι όπως διευκρίνιζε δικαίως στα 1874 ο Χαρ. Τρικούπης "την ευθύνην των επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλ' οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους." Όσο λοιπόν συνεχίζεται αυτή η κατάσταση όπου οι κυβερνώντες βρίσκουν απείρως πιο εύκολο να καταπατούν ακόμη και τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη και να ξεπουλούν την χώρα σε ξένους δυνάστες, τόσο πιο αναπόδραστη κάνουν την εξέγερση του λαού.

Μήπως τελικά αυτό είναι το σατανικό και υποχθόνειο σχέδιο της κυβερνώσας αριστεράς; Να αφαιρέσουν κάθε ελπίδα επιβίωσης από την συντριπτική πλειοψηφία ώστε να την αναγκάσουν να εξεγερθεί; Το σίγουρο είναι ότι έχουν επιλέξει το δρόμο που θα τους φέρει αντιμέτωπους με μια εξέγερση, που μπροστά της θα ωχριούν όλες οι προηγούμενες.

---

[1] Χρήστου Γ. Σγουρίτσα, Επανάστασις, Πολιτεία και Δίκαιον, Εν Αθήναις, Ελευθερουδάκης, 1925, σ. 290-91.

Το ψέμμα και η αλήθεια για τα τεστ αντοχής των τραπεζών

 

Του Δημήτρη Καζάκη.

 

Οι εγχώριες τράπεζες πέρασαν τα τεστ αντοχής. Αυτό διατυμπανίζουν άπαντες στο εσωτερικό της χώρας. Από τις ξεφωνημένες του αδελφάτου των μέσων μαζικής εξαπάτησης μέχρι το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος γνωρίζει ότι 3 από τις 4 συστημικές τράπεζες της Ελλάδας απέτυχαν παταγωδώς στα τεστ αντοχής, αλλά εδώ στο εσωτερικό της χώρας έχει επιβληθεί μια αδίστακτη χούντα ενημέρωσης, που μπροστά της η θεσμοθετημένη λογοκρισία της επταετίας ωχριά. Το μαύρο έγινε άσπρο γιατί αυτό συμφέρει το καθεστώς κατοχής.

Το χειρότερο όμως είναι ότι κανένας δεν αμφισβήτησε την επίσημη εκδοχή, δηλαδή το ψέμα. Με εξαίρεση το ΕΠΑΜ που με σχόλιο του Γραφείου Τύπου νωρίς το πρωί της Δευτέρας με το οποίο είπε την αλήθεια, δηλαδή ότι οι τράπεζες απέτυχαν στα τεστ αντοχής, αλλά και του γράφοντος που στην εκπομπή του την ίδια ημέρα το μεσημέρι στο e-roi.gr ανέλυσε τα αποτελέσματα των τεστ, κανένας άλλος δεν τόλμησε να πει την αλήθεια. Κανένα πολιτικό κόμμα της αντιπολίτευσης δεν τόλμησε να αμφισβητήσει το ψέμμα που επίσημα διέδιδε η διαπλοκή καθεστώτος και ΜΜΕ.

Είναι τρομερό να το σκεφτεί κανείς. Στην περίπτωση των αποτελεσμάτων των τεστ αντοχής των τραπεζών δεν πρόκειται για άποψη, όπου ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του. Πρόκειται για αναμφισβήτητο γεγονός. Τα τεστ αντοχής που δημοσιοποιήθηκαν το μεσημέρι της Κυριακής, 26/10 στην Φρανκφούρτη από την ΕΚΤ, έδειξαν ότι 24 ευρωπαϊκές τράπεζες απέτυχαν, παρουσιάζοντας έλλειμμα κεφαλαίου της τάξης των 25 δις ευρώ. Ανάμεσα σ' αυτές τις τράπεζες είναι 3 από την Ελλάδα (Eurobank, Εθνική, Πειραιώς) και 3 από την Κύπρο (Κεντρική Συνεταιριστική, Ελληνική, Κύπρου).

Οι τρεις εγχώριες συστημικές τράπεζες της Ελλάδας βρέθηκαν με έλλειμμα κεφαλαίου της τάξης των 8,72 δις ευρώ και η ΕΚΤ ζητά επειγόντως την ανακεφαλαιοποίηση τουλάχιστον της Eurobank και της Εθνικής. Συνολική αξία ανακεφαλαιοποίησης τουλάχιστον 8 δις ευρώ. Αν σ' αυτήν συνυπολογίσουμε την καθίζηση που έχουν υποστεί και λόγω κερδοσκοπίας χρηματιστηρίου, τότε η ανακεφαλαίοποίηση που θα απαιτηθεί υπερβαίνει κατά πολύ τα 11 δις ευρώ που υποτίθεται ότι υπάρχουν ακόμη στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Οι τρεις τράπεζες της Κύπρου που απέτυχαν στα τεστ αντοχής παρουσίασαν έλλειμμα κεφαλαίου 2,36 δις ευρώ και η ΕΚΤ ζητά την επείγουσα ανακεφαλαιοποίηση της Ελληνικής. Ούτε λίγο, ούτε πολύ το "κούρεμα" και η επ' αόριστο δέσμευση των καταθέσεων στην Κύπρο πήγε στον βρόντο. Η Κύπρος θα κληθεί να δανειστεί εκ νέου από τον ΕΜΣ προκειμένου να προικοδοτήσει με πρόσθετο κεφάλαιο τις τράπεζές της. Ολόκληρο το νησί και ο λαός του θα πεθάνει στο βωμό των χρεοκοπημένων τραπεζών, μόνο και μόνο για να μην θιχτούν ολιγαρχικά και αποικιοκρατικά συμφέροντα.

Όσο για την Ελλάδα από τον φετινό Νοέμβριο δεν θα έχει ούτε καν το τυπικό δικαίωμα να αποφασίζει για τις ανακεφαλαιοποιήσεις και τη διαχείρηση των εγχώριων συστημικών τραπεζών της. Όλες τους εντάσσονται στην εποπτική αρχή της τραπεζικής ένωσης, που ελέγχεται από την ΕΚΤ και πιο συγκεκριμένα τον κ. Ντράγκι. Η Ελλάδα απλά θα καλείται να εκτελεί τις εντολές της τραπεζικής ένωσης. Ούτε καν οι δικαστικές αρχές της δεν θα έχουν το δικαίωμα να εκδίδουν αποφάσεις που κατά την κρίση της τραπεζικής ένωσης θίγουν την "βιωσιμότητα" των συστημικών τραπεζών. 

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Τέρμα οι ρυθμίσεις χρέους με τους δανειολήπτες να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ή να εντάσσονται στο γνωστό νόμο Κατσέλη.

Όσο για τους καταθέτες, ας ξεχάσουν και επίσημα τις αποταμιεύσεις τους. Θα ανήκουν επίσημα πια στην τραπεζική ένωση και θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την στήριξη τραπεζών εντός και εκτός Ελλάδας, κατά την κρίση της ΕΚΤ και της εποπτικής αρχής. Να γιατί πρέπει να παραμείνουν ήσυχοι και μακάριοι στον ύπνο τους, ώστε να γίνει ομαλά η μετάβαση των εγχώριων τραπεζών στην τραπεζική ένωση εντός του Νοεμβρίου, χωρίς οι καταθέτες να αποσυρθούν μαζικά οι αποταμιεύσεις τους.

Μας θέλουν κορόιδα και σ' αυτή την επιχείρηση έχουν βρει την αμέριστη συμπαράσταση της αντιπολίτευσης. Κανένας, όπως είπαμε, δεν τόλμησε να αμφισβητήσει το προκλητικό ψέμμα ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα πέρασαν τα τεστ αντοχής. Κανένας. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Σκουρλέτης και το Γραφείο Τύπου του μπορεί να ξεκατινιάστηκαν με το σούργελο της ΝΔ επ' ονόματι Μισέλ, αλλά δεν είπε κουβέντα για να αμφισβητήσει το ψέμμα. Ούτε φυσικά το ΚΚΕ, που έχαψε για μια ακόμη φορά το επίσημο ψέμα της κυβερνώσας συμμορίας και απλά ασκήθηκε σε απολογητική συνεπειών, των γνωστών αντιλαικών συνεπειών που έχει το κάθε τι μέσα στον καπιταλισμό. Από κοντά και οι ΑΝΕΛ, οι οποίοι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, αλλά για την ταμπακέρα κουβέντα.

Κανείς δεν αμφισβήτησε το ψέμα, γιατί πολύ απλά κανείς δεν θέλει να τα βάλει με το καθεστώς και τις τράπεζες. Τρέμουν μπροστά τους και λειτουργούν ως μηχανισμός νομιμοποίησης του ψέματος και της εξαπάτησης του λαού. Ε, αφού δεν το αμφισβητεί ούτε η αντιπολίτευση, έτσι όπως τα λέει η κυβέρνηση θα είναι... Να γιατί χωρίς μια τέτοια αντιπολίτευση δεν θα μπορούσε να σταθεί ούτε λεπτό αυτό το καθεστώς. Κι αυτοί που δεν τολμούν να αμφισβητήσουν ούτε καν τα μεγαλύτερα ψέμματα του καθεστώτος, έρχονται να μας υποσχεθούν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και ο Περισσός θα ανατρέψει τον καπιταλισμό! Προάγουν την υποκρισία, την απελπισία και το ψέμμα, αλλά το κάνουν για το καλό μας! Άξιος ο μισθός τους απ' όπου κι αν προέρχεται.

Έκθεση του ΟΗΕ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα

Γράφει ο Γιώργος Ιεροδιάκονος
Έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δημοσιευθείσα την 07/03/2014 στο σάιτ του ΟΗΕ, επικρίνει με τον πιο περιγραφικό τρόπο την Ελληνική κυβέρνηση για την μεθοδική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ατομικών, πολιτικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην ανάπτυξη και την πρόοδο.
Μάλιστα, ο διεθνής εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ Cephas Lumina εκφράζει τη λύπη του για την έλλειψη δέσμευσης από την Ελλάδα στην εντολή του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να αντιμετωπίσει τις προφανείς προκλήσεις στην προοδευτική υλοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών.
Επίσης επικρίνει την ελληνική κυβέρνηση για την βάναυση καταπάτηση των συνταγματικών και διεθνών δεσμεύσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αναφέρει η έκθεση του ΟΗΕ:

(Αντι)επετειακό

Από τον Στάθη

Eβλεπα στην τηλεόραση του «Mega» πλάνα απ’ την προεκλογική εκστρατεία του κ. Σταύρου Θεοδωράκη - αυτήν τη φορά στη Χαλκίδα. Το πλάνο πανοραμίκ, «αμερικάνικο», αργό, αγγελοπουλικό, ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης εκινείτο πάνω-κάτω αργά, μονολογούσε σκεφτικός, θα ’λεγα φιλοσοφούσε, η κάμερα ζουμάρει διακριτικά, πηγαίνει για γκρο πλαν, όμως αυτοσυγκρατείται, αποστασιοποιείται και συνεχίζει να «αφηγείται» την αλήθεια του Σταύρου - πίσω του ντεκόρ ο Εύριπος, επιμένει η κάμερα στο ντεκόρ,
ντεκόρ,
μιλάει ο Σταύρος
ντεκόρ
μιλάει ο Σταύρος
τρέχουν τα νερά του Ευρίπου
πάνω κάτω
ντεκόρ
μιλάει ο Σταύρος
σε ποιους μιλάει, βρε παιδιά;
Διότι εντάξει το ντεκόρ, αλλά πού είναι το κοινό; Σε ποιους ομιλεί ο χριστιανός; σε πόσους; δεν κάνει να δούμε κι εμείς; Τίποτα η κάμερα!τον χαβά της, ιδού το ντεκόρ, κάργα ντεκόρ, αλλά από κοινό τίποτα. Γιατί τίποτα, βρε παιδιά;
Θα μου πεις, άλλο ντεκόρ, άλλο κοινό, άλλο γκάλοπ - σωστό! ας το πάρει το ποτάμι.
Καλημέρα σας! Ο αρχηγός του Δεξιού Τομέα στην Ουκρανία, όστις κατά τον κ. Καψή δεν είναι φασίστας, ούτε ακριβώς ακροδεξιός, αλλά κάτι σαν μιμόζα κάπως δεξιών απόψεων, διατρέχει σε βιντεάκι που διοχέτευσαν οι κακοήθεις Ρώσοι στο διαδίκτυο, ημέρες δόξας, πρωταγωνιστώντας
σε σαδομαζοχιστικές περιπτύξεις με δύο κυρίες, οι οποίες τον κλωτσούν με κάτι μπότες Βέρμαχτ ανηλεώς κι επί μακρόν στην κεφάλα, με τον φασίστα μούργο να βογγάει κατευχαριστημένος, μουγκρίζοντας «ντααά», κάθε φορά που εισέπραττε στην κεφάλα του κλωτσιές, που θα έστελναν κάθε άλλον λιγότερο χοντροκέφαλο στον άλλο κόσμο.
Δεν πάμε καλά, «πρόστυχη ναζιστούλα μου», όπως θα έλεγε και ο κ. Λαγός, συναγωνιστής του ουκρανικού ντόμπερμαν κατά τον αρχαίο ελληνικό τρόπο που ρίχνουνε μπουκέτα οι φασίστες ο ένας στον άλλον, όταν δεν αλληλοκαρφώνονται ή δεν αλληλοσφάζονται, όπως επί παραδείγματι, συνέβη
με τον αρχηγό των χιτλερικών Ταγμάτων Εφόδου, Ερνεστ Ραιμ, που τον έσφαξαν τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» τα επίσης χιτλερικά Ες Ες, στο κρεβάτι του αγκαλιά με κάνα-δυο μαντράχαλους των Ες Α. Περασμένα μεγαλεία, «πρόστυχη ναζιστούλα μου», πλην όμως
όταν βγαίνουμε στο φως, μας τρώει το σκοτάδι.
Εκτός κι αν ξεκόψει κανείς απ’ τις κακές παρέες νωρίς, όπως ο κ. Βορίδης, όστις εγκατέλειψε τον «δεξιό ακτιβισμό» με το τσεκούρι εγκαίρως, αφήνοντας τον μπαλτά του μέσα στο μυαλό του κ. Μπαλτάκου, ο οποίος έκτοτε πιστεύει ότι «γεννήθηκε αντικομμουνιστής». Κάποιος θα του έκανε μάγια, δεν εξηγείται αλλιώς, δεν γεννιέται κανείς με το 666 χαραγμένο στο κεφάλι, το κάνει τατουάζ
όπως ο κ. Κασιδιάρης έχει κάνει τατουάζ τον αγκυλωτό σταυρό στον ώμο - τον «προστυχούλη»! (τον αγκυλωτό σταυρό εννοώ, διότι πλέον ο κ. Κασιδιάρης δεν δηλώνει ναζί, αλλά κλώνος του... Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη - συχώρα με, καπετάνιε μου, μέρα που είναι σήμερα!)

Ομως, uber alles όλων των παραπάνω είναι ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος - ποιος άλλος; Οστις, υπό την ιδιότητα του «χειρότερου Υπουργού Οικονομικών της Ενωσης» (κατά τη διαπίστωση των Ευρωπαίων συναδέλφων του, τότε που μας έχωσαν στο Μνημόνιο) αποφαίνεται, μόνος αυτός σε όλον τον πλανήτη, ότι το «ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο». Ακόμα και το ΔΝΤ, ακόμα και η Κομισιόν, οι τράπεζες, οι τοκογλύφοι, οι πάντες γνωρίζουν ότι το χρέος αυτό είναι θανάσιμο, μόνον ο πολύς Μπενύταρος το θεωρεί βιώσιμο! Και, βασιλικότερος της κυρίας Μέρκελ ή του κ. Σόιμπλε, ισχυρίζεται ότι το κούρεμα του χρέους θα ήταν εχθρική ενέργεια εναντίον των δανειστών, των κρατών τους και των λαών τους.
Δηλαδή ο κ. Σαμαράς όταν λέει ότι θα επιδιώξει διαπραγματεύσεις για το κούρεμα του χρέους (ασχέτως αν το εννοεί), πάλι ψέματα λέει; Κατά τον Μπενύτο, ναι! Ντα! Γιαβόλ! Σι! Γιες! Ουί! Τσιν τσον! (αν λένε έτσι το ναι στα κινέζικα).
Τσίρκο! Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να λένε άλλα αντ’ άλλων ο ένας του άλλου.
Τσίρκο! και αντί άλλου σημειώματος, πατέρες της Εθνεγερσίας, αντάξιου της σημερινής επετείου, η στήλη σάς προσφέρει ανάξιο κεράκι, ανάλογο των γελοίων και των ουτιδανών που ξανάκαναν τον λαό ραγιά. Και που, αναίσχυντοι, γιορτάζουν τάχα σήμερα την επέτειο του ιερού αγώνα, κρυμμένοι πίσω από ασπίδες πραιτωριανών, κι ορδές γενιτσάρων. Για τον φόβο
του λαού που κύλησαν στη φτώχεια και τη μιζέρια, κρύβονται. Διεκπεραιώνοντας μια φιέστα ντροπής, με την αξιοπρέπεια του λαού να κρέμεται απ’ το τσιγκέλι, και τον βίο του να σουβλίζεται απ’ την ανεργία, την πείνα και την τρέλα
αχαλίνωτων γκαουλάιτερ, που ορκίζονται στα μνημόνια και θέλουν κι άλλα, ενώ ταυτοχρόνως συνεχίζουν να ξεπουλάνε ό,τι αρπάζουν.

Συμπαθάτε με, καπετάνιοι μου, αλλά σήμερα πένθος βαρύ έχουμε κι όχι χαρές για τον μπούτζον του Καραϊσκάκη, την αποκοτιά του Διάκου του μυροβλύτη και τα ιερά ψέματα του Παπαφλέσσα. Σήμερα οι κοτζαμπάσηδες που φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και μαθητεύουν στη Ζήμενς εβδομήντα χρόνια τώρα, αυτοί έχουν το πάνω χέρι στη γιορτή -ποια γιορτή;- στα θυέστεια γεύματα, αυτοί ξανάκαναν την Ελλάδα προτεκτοράτο.
Συμπαθάτε με, καπεταναίοι μου που δεν γιορτάζω. Θα ξαναγιορτάσω την ημέρα που θα κυματίζει πάνω στην Ακρόπολη ολόφωτη η σημαία με το βρακί της Μπουμπουλίνας -κι αυτό πρόσφορο για τον αγώνα- την ημέρα που οι εργάτες θα ξαναφορέσουν τα καλά τους και υπερήφανοι θα βγουν στις ρούγες με τα παιδιά τους. Τότε θα έχει νόημα η γιορτή της ελευθερίας. Διότι η ζωή δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι για να αποφασίζει ο καδής, να διατάζει ο αγάς και να εισπράττει ο τοκογλύφος.
Πέρασε πολλά η Ελλάδα απ’ όταν ελευθερώθηκε με αίματα. Δόξες και ντροπές, μεγαλεία και καταισχύνες. Ομως ξανά σκλάβος στη δουλειά σου, κολίγος στον τόπο σου, νοικάρης στο σπίτι σου, δαρμένος, συκοφαντημένος κι ατιμασμένος να γίνεις, πρώτη φορά μας συμβαίνει σε καιρό ειρήνης.
Ε, θα το αλλάξουμε!

Δεν μπορούμε να ζούμε εναντίον της ζωής μας και γι’ αυτό θα τα αλλάξουμε τα πράγματα. Μόνον έτσι γίνεται και δεν γίνεται αλλιώς, παρά προσωρινώς...