20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Χρειαζόμαστε και μιαν Άλλη Ιστορική Αφήγηση για το 1974

By solon antartis,

[Πηγή: CyprusIndyMedia.org, 20/07/2013]

Όταν ο κουρνιαχτός του πολέμου κατακάθισε οι πολεμιστές σταμάτησαν για να γλείψουν τις πληγές τους. Οι βιασμένες μανάδες έκρυψαν τον πόνο τους σε αντίσκηνα και οι πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο έθαψαν τη μνήμη στα τρίσβαθα της ψυχής τους να μην τους ξεσχίζει τα σωθικά. Οι μανάδες, οι γυναίκες και τα παιδιά των αγνοουμένων στάθηκαν στήλες άλατος στα οδοφράγματα περιμένοντας τους αγαπημένους τους.  Όλοι όσοι επιβιώσαμε ξεριζωμένοι πασκίσαμε να επιβιώσουμε όπως- όπως.

Τότε ξεπρόβαλαν από το εξωτερικό, τα ορεινά θέρετρα, τις ξένες πρεσβείες και τα μετόπισθεν όλοι εκείνοι που συνειδητά κρύφτηκαν στον πόλεμο. Αυτή η ανίερη κάστα συμπατριωτών μας οι δειλοί και οι ριψάσπιδες της εισβολής γεμάτοι ενοχές ουδέποτε τις άφησαν να τους καθοδηγήσουν. Αμετανόητοι δεξιοί, αριστεροί και κεντρώοι, μακαριακοί και γριβικοί, καθόρισαν από τότε την ιστορική αφήγηση γύρω από το 1974 καθιστώντας την μόνο μια τραγωδία, μόνο ένα δίδυμο έγκλημα ενώ ταυτόχρονο φρόντισαν να αποσείσουν τις οποιεσδήποτε δικές τους ευθύνες, να συγκαλύψουν τα δικά τους εγκλήματα και να αθωώσουν τον εισβολέα.

15 ΙΟΥΛΙΟΥ '74: Το μεγάλο σοκ του Ελληνισμού στην Κύπρο

15 ΙΟΥΛΙΟΥ '74: Το μεγάλο σοκ του Ελληνισμού στην Κύπρο

[Φωτο: Europeana Cyprus Photos]

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ 

του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

[Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 14/07/2013]

Στις 20 Ιουλίου 1974, πέντε μέρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, τουρκικές χερσαίες δυνάμεις υποστηριζόμενες από το ναυτικό και την αεροπορία άρχισαν να αποβιβάζονται στις βόρειες ακτές της Κύπρου.

Στις 15 Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε το πραξικόπημα εναντίον του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που είχε οργανώσει η ελληνική στρατιωτική δικτατορία σε συνεργασία με Ελληνοκύπριους ομοϊδεάτες της.

Την επομένη του πραξικοπήματος η αθηναϊκή εφημερίδα «Εστία», που διέκειτο φιλικά στο δικτατορικό καθεστώς, σχολίασε ότι «ως μεταδίδεται εκ Λευκωσίας», οι κυπριακές ένοπλες δυνάμεις «ανέτρεψαν χθες την πρωίαν τον επίορκον κυβερνήτην της Κύπρου». Το πραξικόπημα είχε εκδηλωθεί «περί την 8ην πρωινήν» με «άγριον βομβαρδισμόν του προεδρικού μεγάρου» κατά τα πρότυπα της ανατροπής του Χιλιανού προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Τάκης Φωτόπουλος: Η κοινοβουλευτική Χούντα εν δράσει και οι ευθύνες δημοσιογράφων, συνδικάτων και Αριστεράς

Η κοινοβουλευτική Χούντα εν δράσει και οι ευθύνες δημοσιογράφων, συνδικάτων και Αριστεράς

του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και ιδιαίτερα η αποβολή κάθε δημοκρατικού προσωπείου από την κοινοβουλευτική Χούντα που έχει διορίσει η Υπερεθνική ελίτ στην Ελλάδα για να την κυβερνά, είναι καθοριστικά. Ετσι, η Χούντα αυτή, ξεπερνώντας σε αυταρχικότητα ακόμη και την στρατιωτική Χούντα Παπαδόπουλου, δεν δίστασε να κλείσει την κρατική τηλεόραση. Τα γεγονότα αυτά καθορίζουν πέραν κάθε πια αμφιβολίας τον χαρακτήρα του προτεκτοράτου (βλ. Τ.Φ. Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, Γόρδιος, 2011) που  έχει επιβάλλει η ελίτ αυτή μέσω της ΕΕ στην χώρα μας, με την πλήρη βέβαια σύμπραξη της ντόπιας ελίτ και των προνομιούχων στρωμάτων. Μόνο σε ένα προτεκτοράτο υπό κατοχή, στην προκειμένη περίπτωση οικονομική, οι γκαουλάιτερ διατάσσουν τα όργανά τους που παριστάνουν τους κυβερνήτες, και ένα «πρόεδρο Δημοκρατίας» που προφανώς δεν έχει ακούσει στη ζωή του τη λέξη «παραίτηση», ότι θέλουν τα ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις 2000 δημοσίων υπαλλήλων. Και αυτοί, στη φούρια τους να εξυπηρετήσουν τα ξένα και ντόπια αφεντικά τους, σπεύδουν να κλείσουν εν μια νυκτί, χωρίς να ρωτήσουν κανένα, τα μοναδικά μη ιδιωτικά κανάλια της χώρας.

Στέλιος Κούλογλου: Ραντεβού στη Μακρόνησο

Ραντεβού στη Μακρόνησο

του Στέλιου Κούλογλου

[Πηγή: tvxs, 13/06/2013]

Από την προδοσία της Κύπρου μέχρι τη διεθνή απομόνωση της χώρας για το μακεδονικό, οι δήθεν πατριώτες, της ακροδεξιάς ομάδας Σαμαρά αυτή τη φορά, τα κατάφεραν και πάλι, με το κλείσιμο της ΕΡΤ: δυσφήμισαν τη χώρα στο εξωτερικό, προκαλώντας σοβαρότατη βλάβη στα εθνικά συμφέροντα. Εκεί που η Ελλάδα πήγαινε να φύγει από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου, να πάψει να αποτελεί την χλεύη της κάθε Bild και τον αποδιοπομπαίο τράγο της κάθε Μέρκελ, νάτη ξανά στο επίκεντρο της διεθνούς ειδησεογραφίας, με τα μελανότερα χρώματα.

Ευτυχώς που υπάρχει η αντίδραση και οι συναυλίες που οργανώνουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή και οι οποίες αναμεταδίδονται από όλα τα διεθνή δίκτυα, γιατί οι υπόλοιπες διεθνείς ειδήσεις αναρωτιόνται ξανά πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα. Αρκεί να μια ματιά στο μαύρο σημερινό πρωτοσέλιδο της Liberation, για να καταλάβει κανείς την διεθνή απομόνωση της χώρας και της κυβέρνησης, με αποκορύφωμα την επίσης σημερινή τοποθέτηση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: «Ακατανόητο μία δημοκρατική χώρα να κλείνει το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα και από πάνω να κατηγορεί την Ευρωπαϊκή Ένωση για αυτό».

Γιώργος Δελαστίκ: Η χούντα των πολιτικών απατεώνων

Η χούντα των πολιτικών απατεώνων

του Γιώργου Δελαστίκ - "Πριν"

[Πηγή: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, 12/05/2013]

Απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης; Την επιστράτευσή τους αποφάσισε η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! Μέλος της ΝΔ είναι ο δεξιός πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστος, που τόλμησε να βάλει τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να ψηφίσουν υπέρ της απεργίας των εκπαιδευτικών; Τον διαγράφει ακαριαία από τη ΝΔ ο δεξιός Σαμαράς! Όχι, κύριοι, εκβιαστής δεν είναι η κυβέρνηση που ακριβώς πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις προωθεί εξοντωτικά μέτρα εναντίον των εκπαιδευτικών! Εκβιαστές και ανάλγητοι είναι οι καθηγητές που αντιδρούν στα μέτρα αυτά και αποφασίζουν να απεργήσουν – έτσι μας λέει η κυβερνητική προπαγάνδα και τα κατάπτυστα φερέφωνά της!

Έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους πολιτικούς απατεώνες που μας κυβερνούν με απύθμενη θρασύτητα, διαστρεβλώνοντας ή και αναστρέφοντας την πραγματικότητα προκειμένου να εξαπατήσουν τον αφελή λαουτζίκο. Πάρτε για παράδειγμα αυτόν τον απερίγραπτο υπουργό Εργασίας. Όλος ο κόσμος γνωρίζει με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι η ανεργία καλπάζει, αυτός όμως μέχρι την Πέμπτη πανηγύριζε γιατί τον Απρίλιο οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις. Τυπικά, έλεγε αλήθεια. Μόνο που αποσιωπούσε συνειδητά ότι και τον Απρίλιο του 2012 και τον Μάιο του 2012 και τον Ιούνιο του 2012 και τον Ιούλιο του 2012 οι προσλήψεις ήταν περισσότερες από τις απολύσεις, μόνο που αυτό καθόλου δεν απέτρεψε την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας συνολικά κατά το έτος 2012! Την Πέμπτη δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ τα στοιχεία της ανεργίας για τον Φεβρουάριο του 2013, τα οποία έδειξαν ότι από τον Φεβρουάριο του 2012 ως τον Φεβρουάριο του 2013 ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 245.021 άτομα, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ανέργων να φτάσει στο 1.320.189 άτομα! Από το 2008 δηλαδή μέχρι σήμερα ο αριθμός των ανέργων έχει αυξηθεί σχεδόν κατά ένα εκατομμύριο άτομα και ο πανάθλιος υπουργός Εργασίας του Σαμαρά πανηγυρίζει για τη …μείωση της ανεργίας!!! Είναι κρετίνος ή πολιτικός απατεώνας;

Βίντεο: "Τα τραγούδια της Φωτιάς" - Όλη η ταινία του Νίκου Κούνδουρου

"Τα τραγούδια της Φωτιάς"

ΟΛΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

Με μια συγκλονιστική Αφήγηση-Καταγγελία

του ΧΡΗΣΤΟΥ ΡΕΚΛΕΙΤΗ για τους ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ

ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΞΑΡΓΥΡΩΣΑΝ

ΠΟΤΕ ΤΑ ΕΥΣΗΜΑ ΤΟΥΣ

Η λογοτεχνική αντίσταση στην καρδιά της χούντας

Η λογοτεχνική αντίσταση στην καρδιά της χούντας

Από Sousourada

[Πηγή: inprecor, 20/04/2013]

Στα χρόνια της δικτατορίας πολλοί διανοούμενοι αντιστάθηκαν, έβαλαν το πνεύμα μπροστά και πήραν την πένα τους. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Γιάννης Ρίτσος κ.ά. Από κοντά και κάποιοι εμπνευσμένοι και άφοβοι εκδότες, που κυκλοφόρησαν παράνομα τον αριστερό λόγο.

Ήταν η δεκαετία του ’60. Τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη έκοβαν εισιτήρια, το συρτάκι έγραφε τον εθνικό μας μύθο κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης και οι φοιτητές ζητούσαν το 15% για την Παιδεία τραγουδώντας το «Βιετνάμ γιε, γιε». Η ΕΔΑ ήθελε να βοηθήσει τον Παπανδρέου παρά τις διαφωνίες μέσα στο κόμμα και στα πολιτιστικά επικρατούσε παροξυσμός. Απόγευμα του ’65. Σε γνωστό θέατρο της Ιπποκράτους ο κόσμος σχηματίζει ουρές. Είναι η ιστορική συνάντηση τριών ηγετικών μορφών των γραμμάτων μας. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης παρουσιάζει για πρώτη φορά το εμβληματικό «Μαουτχάουζεν». Μια αξέχαστη βραδιά. Τα τέσσερα ποιήματα μελοποιημένα από τον Μίκη Θεοδωράκη έπειτα από προτροπή του Μίμη Δεσποτίδη, ηγετικής μορφής της Αριστεράς, θα συγκλονίσουν τους θεατές και θα δώσουν την ατμόσφαιρα του κλίματος που έρχεται. Τα Ιουλιανά είναι προ των πυλών.

Ουίλλιαμ Μάλλινσον: "Η νέα ελληνική χούντα και η ελευθερία του λόγου"

Η νέα ελληνική χούντα και η ελευθερία του λόγου

[Πηγή: www.cartoonmovement.com]

του Δρ. Ουίλλιαμ Μάλλινσον*

[Πηγή: το χωνί, 15/04/2013]

Ο πρέσβης επί τιμή, Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος τιμωρήθηκε από τον Αβραμόπουλο επειδή τόλμησε να πει την αλήθεια. Δύο μήνες μετά τη συνέντευξη του Στο ΧΩΝΙ, ήρθε και η τιμωρία. Τυχαίο ή όχι, θα το κρίνετε εσείς. Ο καθηγητής Ουίλιαμ Μάλισον, πάντως, γράφει επί του θέματος και μιλάει - ξεκάθαρα - για μία νέα ελληνική χούντα. Διαβάστε τον προσεκτικά.

Δεν είναι απαραίτητο να έχει διαβάσει κάποιος τη «Φάρμα των Ζώων» και το «1984» του Orwell για να κατανοήσει τί συμβαίνει στην Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας: αρκεί να ανακαλέσει στη μνήμη του το απόφθεγμα του Guicciardini ότι τα ίδια πράγματα ανακάμπτουν με διαφορετικά χρώματα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στη θέση του Πιπινέλη, Υπουργού Εξωτερικών της δικτατορίας ο οποίος αρνήθηκε (το 1970) να ανανεώσει το διπλωματικό διαβατήριο του διάσημου Έλληνα ποιητή, πρέσβη και νομπελίστα, Γιώργου Σεφέρη, σήμερα έχουμε τον νυν Υπουργό Εξωτερικών, κ. Αβραμόπουλο, να επιχειρεί να ανακαλέσει τον τίτλο του Πρέσβη επί τιμή από διπλωμάτη ο οποίος βγήκε προσφάτως στη σύνταξη. Το επόμενο βήμα είναι η απόπειρα ανακλήσεως του διπλωματικού διαβατηρίου του πρώην πρέσβη.

Ο κ. Αβραμόπουλος, μάλιστα, έφτασε μέχρι του σημείου να ετοιμάσει σχετικό διάταγμα, το οποίο έστειλε για υπογραφή στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, προκειμένου να ανακληθεί το προηγούμενο ΠΔ που απένειμε τον τίτλο. Ο κ. Παπούλιας, πρώην Υπουργός Εξωτερικών κι αυτός, το υπέγραψε, παρά το γεγονός ότι υπήρξε κάποτε σκληρότατος επικριτής της χούντας. Όσο πιο πολύ αλλάζουν τα πράγματα, τόσο πιο ίδια μένουν: ο οξυδερκής αναλυτής έχει το δικαίωμα να σκεφτεί ότι δεν είναι πλέον παρά ένα όργανο της νέας ευρωγερμανικής δοσιλογικής χούντας. Η εικόνα που σου έρχεται αυτομάτως στο μυαλό είναι εκείνη ενός μεθυσμένου ψαριού το οποίο κολυμπάει νωθρά ακολουθώντας το ρεύμα.

Επέτειος Κατάληψης Νομικής 21 Φλεβάρη 1973

Νομική 21 Φλεβάρη 1973

[Πηγή: ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ Ε.Α.Α.Κ.]

40 χρόνια κλείνουν σήμερα από την ηρωική κατάληψη της Νομικής στις 21 Φλεβάρη του 1973. Οι φοιτητές μπροστάρηδες τότε του λαικού αγώνα κατέλαβαν τη Νομική σχολή, οχυρώθηκαν στην ταράτσα και σηματοδότησαν την κορύφωση της αντιδικτατορικής πάλης του λαού που συνεχίστηκε με το Πολυτεχνείο και οδήγησε στην ανατροπή της χούντας. Μια ιστορική επέτειος που σηματοδοτεί και σήμερα 40 χρόνια μετά τον αγώνα για την ανατροπή της σημερινής τροικανής χούντας των μνημόνιων και των αγορών, της κρατικής βίας, των διώξεων, των επιστρατεύσεων, της φτώχειας, της ανεργίας των αυτοκτονιών. Η ιστορία του λαϊκού κινήματος παραμένει ζωντανή και επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Μας καλεί να ξαναπιάσουμε το νήμα της εξέγερσης για την κοινωνική μας απελευθέρωση. Ή αυτοί θα μας ισοπεδώσουν ή εμείς θα τους ανατρέψουμε.

Μετά τους τέσσερις έρχεται η σειρά σου

Μετά τους τέσσερις έρχεται η σειρά σου

[Γκουαντάναμο. Φωτο: Διεθνής Αμνηστία]

“Τα βασανιστήρια είναι συστηματικά και αποδεκτά πλέον από όλη την πυραμίδα που φτάνει έως την πολιτική ηγεσία”

Του Θέμη Τζήμα

[Πηγή: Periodista, 08/02/2013]

Κάθε αντιδραστική εξουσία που “σέβεται” τον εαυτό της γνωρίζει ότι η στοχοποίηση μιας ευρύτερης κοινωνικής πλειοψηφίας περνά μέσα από τη σαλαμοποίηση του κοινωνικού σώματος, μέσα δηλαδή από την κατάτμηση, τη διασπορά εχθρότητας στο εσωτερικό του εν λόγω σώματος.

Διαμορφώνει έτσι τη συνείδηση στο κοινωνικό σώμα στο οποίο επιτίθεται ότι το τμήμα του εναντίον του οποίου σε κάθε περίπτωση βάλλει συνιστά μια διακριτή περίπτωση, που δεν αφορά τους υπολοίπους, ένα ξένο σώμα ως προς αυτούς.

Ο Μπέρτολ Μπρεχτ σε λίγες μόνο προτάσεις έχει αναλύσει αυτόν ακριβώς το μηχανισμό. Την ανόητη απάθεια μπροστά στη δίωξη εις βάρος του άλλου, που ενώ είναι τόσο κοντινός φαντάζει απόμακρος και αδιάφορος, ιδίως μάλιστα για το “κυρίως”, το “μέσο” κοινωνικό σώμα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την υπόθεση των 4 συλληφθέντων της Κοζάνης, όπως και με πολλούς άλλους, που συστηματικά πέφτουν θύματα βασανισμών και χουντικών συμπεριφορών από τα σώματα ασφαλείας.

Όχι από σταγονίδια εντός των σωμάτων ασφαλείας αλλά από την κυρίαρχη νοοτροπία εντός των σωμάτων ασφαλείας και από τους βασικούς εκφραστές της. Ο βασανισμός ενός μετανάστη, ενός αριστερού διαδηλωτή, ενός εγκληματία δείχνει απόμακρος ως γεγονός. Αφορούν τον ξένο, αυτόν που “πήγαινε γυρεύοντας” αντί να κάτσει σπίτι του, τον “εχθρό της κοινωνίας”. Ακόμα και αν σοκάρει το θέαμα αρκεί η αποστροφή του βλέμματος, η αλλαγή σταθμού ή ένα διαφημιστικό για να ξεχάσουμε. Και όμως; ο ελέφαντας έχει καταλάβει όλο το δωμάτιο και ετοιμάζεται να μας ποδοπατήσει.

Παγκοσμιοποίηση και Κοινοβουλευτικές Χούντες

Παγκοσμιοποίηση και Κοινοβουλευτικές Χούντες

του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

[Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 10 Φεβρουαρίου 2013]

Η Νέα Διεθνής Τάξη που σηματοδότησαν αφενός η άνοδος της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, σαν συνέπεια της ανάδυσης του νέου φαινόμενου των πολυεθνικών, και αφετέρου η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», χαρακτηρίζεται από δύο αλληλένδετα στοιχεία. Το ένα αφορά το οικονομικό επίπεδο, και συνοπτικά ονομάζεται «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση», ενώ το άλλο, το πολιτικό επίπεδο, αφορά  τη μορφή που παίρνει στις συνθήκες παγκοσμιοποίησης η κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Και τα δύο αυτά στοιχεία είναι μη αναστρέψιμα φαινόμενα μέσα στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, και δεν έχουν επομένως σχέση με συνωμοσίες, δόγματα και κακές πολιτικές «κακών» πολιτικών, όπως ισχυρίζεται αποπροσανατολιστικά η ρεφορμιστική Αριστερά.

Ανάλογα, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δεν είναι απλά η συνέχιση της αποτυχημένης απόπειρας στις αρχές του περασμένου αιώνα για τη διεθνοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, όπως ισχυρίζονται αναχρονιστικές εκδοχές του Μαρξισμού που βασίζονται σε αντίστοιχα αναχρονιστικές θεωρίες του ιμπεριαλισμού και του υπερ-ιμπεριαλισμού οι οποίες αγνοούν το θεμελιακό γεγονός που χαρακτηρίζει τη σημερινή παγκοσμιοποίηση: την ουσιαστική απώλεια της οικονομικής και, συνακόλουθα, της πολιτικής (αλλά και πολιτιστικής) κυριαρχίας. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι δηλαδή μια δομική αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος που γεννήθηκε και καθολικεύθηκε χάρη στην μαζική εξάπλωση των πολυεθνικών, οι οποίες σήμερα ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο και παραγωγή, μέσα σε ένα θεσμικό πλαίσιο που καθορίσαν οι ίδιες, με βάση τους διεθνείς οργανισμούς κάτω απο τον έλεγχό τους, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το ΔΝΤ αλλά και οικονομικές ενώσεις όπως η ΕΕ και η NAFTA. Το θεσμικό αυτό πλαίσιο συνοψίζεται στο άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών εμπορευμάτων και κεφαλαίου και τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις που καθιερώνουν την ανταγωνιστικότητα σαν το παγκόσμιο κριτήριο του τι, πως και που θα παραχθεί.

Η πιο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας της Ελλάδας;

Η πιο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας της Ελλάδας;

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, είναι πλιατσικολόγοι

[Πηγή: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, 06/02/2013]

Όσο κι αν έψαξα στις σελίδες των βιβλίων της Ιστορίας, δεν κατάφερα να βρω πιο σκοτεινή περίοδο, απ αυτή που διανύουμε. Δεν είναι υπερβολή, γιατί ακόμα και όταν υπήρχαν πόλεμοι, κατοχές κλπ, ακόμα και στους πιο διεστραμμένους δικτάτορες ή "θεούς" αυτοκράτορες, υπήρχαν και μερικά – ελάχιστα – καλά σημεία. Ο Νέρωνας πχ, ο γνωστός παράφρων αυτοκράτορας, μείωσε τους φόρους σε αρκετές περιπτώσεις...

Μόνο στη γερμανική κατοχή και σε ορισμένες μελανές σελίδες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με απίστευτα ηλίθιους αυτοκράτορες, συναντάμε παρόμοιο χάος. Η σχιζοφρένεια δένει με την αλαζονική συμπεριφορά σε ένα τρισάθλιο μείγμα πολιτικής. Πολιτικής που έχει καταστρέψει και συνεχίζει να διαλύει τα πάντα.

Ακόμα και στα πιο αυταρχικά καθεστώτα, που οι δολοφονίες και οι βασανισμοί ανθρώπων είναι συχνοί, δεν χρησιμοποιείται προπαγάνδα σε τόσο μεγάλο βαθμό, για να δικαιολογηθεί η αχαλίνωτη βία της εξουσίας. 

Δεν θα περιγράψω την κατάσταση, την ζούμε όλοι μας. Σε κάθε χούντα οι δικτάτορες αρέσκονται σε δυο πράγματα. Το ένα είναι να δείχνουν ότι έχουν εξουσία και να τη χρησιμοποιούν, για να τρομοκρατήσουν ή να υποτάξουν. Το άλλο είναι οι κολακείες και τα ψέματα, που οι ίδιοι θέλουν ν’ ακούνε. 

ΝΑΙ ΡΕ… ΧΟΥΝΤΑ ΕΧΟΥΜΕ!

ΝΑΙ ΡΕ… ΧΟΥΝΤΑ ΕΧΟΥΜΕ!

 του Καρτέσιου

[Πηγή: ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ, 06/02/2013] 

Ήταν οικονομική. Μετά την επέμβαση των χακί ΜΑΤ στο λιμάνι του Πειραιά έγινε επισήμως και στρατιωτική. Δεν έγινε επίταξη υπαλλήλων του Δημοσίου. Επιτάχθηκαν εργαζόμενοι που παράγουν πλούτο για εφοπλιστές. Επιτάχθηκαν εργαζόμενοι που απεργούσαν επειδή είναι απλήρωτοι, επειδή πετιούνται στο δρόμο, επειδή τους στερούν κάθε εργασιακό δικαίωμα.

Έχουμε Χούντα. Η ειρωνεία κατάμουτρα. Την ίδια μέρα που η χουντική κυβέρνηση  στέλνει τα χακί ΜΑΤ να επιβάλουν τον Νόμο και την Τάξη σπάζοντας την απεργία απλήρωτων εργαζόμενων, η Αllied Shipbroking  ανακοινώνει ότι «Σημαντικά αύξησαν τις αγορές πλοίων οι Έλληνες εφοπλιστές τον πρώτο μήνα του 2013». Ανακοινώνει ότι «τον Ιανουάριο αγόρασαν 30 πλοία από 13 το αντίστοιχο διάστημα του 2012». Ανακοινώνει ότι το κόστος ήταν «357,110 εκατ. δολάρια».

Το κράτος δείχνει εδώ και δεκαετίες την αδιαφορία του για τα νησιά της άγονης γραμμής. Δεν....
έπιασε ο καημός το σημερινό καθεστώς για την «ταλαιπωρία των νησιωτών από την απεργία των ναυτεργατών».  Ακόμη και μετά τη βίαιη λύση της απεργίας, ασθενείς θα συνεχίσουν να πεθαίνουν στα  νησιά επειδή δεν υπάρχει πλοίο κι έγκυες θα γεννάνε μόνες τους επειδή κανείς εφοπλιστής δεν κάνει δρομολόγια εκεί που δε βγάζει υπερκέρδη.

Εντολές εφοπλιστών εκτέλεσε η Χούντα. Εφοπλιστών που δε φορολογούνται. Εφοπλιστών που έχουν κάνει τη σημαία μέθοδο εκβιασμού για να φοροδιαφεύγουν επισήμως. Αν αύριο γίνει απεργία σε κάποιο εργοστάσιο με απλήρωτους εργαζόμενους, η Χούντα θα τους επιτάξει υπέρ του βιομήχανου και των κερδών του, χρησιμοποιώντας πάλι κάποια βλακώδη επιχειρήματα περί ενδιαφέροντος για την κοινωνία που κινδυνεύει να ξεμείνει από σάλτσες, σαμπουάν, αφρόλουτρο ή ότι άλλο παράγει ο εντολέας βιομήχανος.

Ποτέ ξανά!

Ποτέ Ξανά!

 [Πέθανε ο φονιάς του Πολυτεχνείου Νίκος Ντερτιλής]

 

Χθες κηδεύτηκε ο πιο σκληρός από τους εγκληματίες-δολοφόνους του Πολυτεχνείου Ντερτιλής. Προερχόμενη από τη γενιά του Πολυτεχνείου δεν θα μπορούσα να αφήσω έτσι το θέμα μιας και είναι γνωστό σε όλους ότι ο συγκεκριμένος ήταν από τους πιο ανάλγητους και αμετανόητους χουντικούς που μάλιστα καυχιόταν ότι στην ημέρα της δολοφονίας του νεαρού αγωνιστή Μυρογιάννη, "επειδή ήξερε καλό σημάδι, τον σημάδεψε στο κεφάλι και τον σκότωσε μια κι έξω". Δικάστηκε γι΄αυτό, καταδικάστηκε τότε στις δίκες της Χούντας. 

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω όμως τούτα εδώ τα λίγα λόγια δεν είναι απλά ότι δεν μπόρεσα ποτέ να συγχωρήσω ότι αυτός ο άνθρωπος ύβριζε με τον τρόπο του πάντα τους συντρόφους της γενιάς μου που χάθηκαν αλλά και που συνεχίζουν να ζουν με το όραμα να τελειώσουν αυτό που δεν άφησε να γίνει στη χώρα μας το σύστημα μετά την Μεταπολίτευση, είναι ότι η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Με έκανε έξαλλη η στάση της Χρυσής Αυγής,  ενός κόμματος  που βρίσκεται στο ελληνικό κοινοβούλιο και προκαλεί με αυτόν τον χυδαίο τρόπο. 

Επειδή δεν νομίζω ότι η Χρυσή Αυγή απαρτίζεται από ηλίθιους, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο λόγος αυτής της πρόκλησης δεν είναι σοβαρότερος από αυτόν που φαίνεται. Η Χ.Α. "καμώνεται" την Πατριωτική δύναμη. Καπηλεύεται την δυστυχία του ελληνικού λαού, τολμά και μιλά για "τιμωρία". Παραβιάζει πόρτες που αφήνονται συνειδητά μισάνοιχτες.

Βρισκόμαστε υπό κατοχήν. Η εσωτερική τρόϊκα που μας κυβερνά, Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης έχει καταπατήσει κάθε δημοκρατική έννοια, έχει βυθίσει τον ελληνικό λαό σε απελπισία και δολοφονεί καθημερινά "μια κι έξω" κάθε πολίτη αυτής της χώρας.

Απ΄την άλλη μεριά η "παραδοσιακή αριστερά" αντί να καταγγείλει τους ντόπιους δοσίλογους, τους ανάλγητους δολοφόνους των ηλικιωμένων, των ανέργων, της νεολαίας, τους πραγματικούς υπαλλήλους του πλανητικού φασισμού ασχολείται με "σταγονίδια", παρακάμπτοντας τον πραγματικό φασισμό.

Οποία υποκρισία όλων !

Είναι αυτό που πρέπει να ξεσκεπάσουμε. Η παραδοσιακή αριστερά, αν καταλαβαίνει τι σημαίνει υπεράσπιση της Πατρίδας, τι σημαίνει να είναι οι άνθρωποι χωρίς ψωμί, χωρίς δουλειά, χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία, αν καταλαβαίνει τα διχαστικά διλήμματα που τίθενται από "ειδικούς"  στην πόλωση "δεξιάς - αριστεράς", ας βγει έξω από το άθλιο προδοτικό κοινοβούλιο και ας κηρύξει ΑΝΕΝΔΟΤΟ, ενάντια σε όσους καταλύουν στην πράξη τη δημοκρατία σήμερα, ενάντια σ΄αυτούς που ονειρεύονται νέες στρατιωτικές χούντες.

Ας ζητήσει από το Λαό να μπει μπροστά, να τους ανατρέψει και να γίνει αυτός αφέντης σ΄αυτό τον ταλαιπωρημένο τόπο.

Υ.Γ. Η γενιά του Πολυτεχνείου δεν ολοκλήρωσε το έργο της. Είναι εδώ να βροντοφωνάξει μαζί με τη νέα γενιά: "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ '73".

Σ.Ν.

[Δείτε και στο http://kokkinostupos.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6639.html]

Άρθρο στο Ηuffington Post: "Ελλάδα: Πόσο μακρυά ως τη Χούντα;"

Ηuffington Post: "Ελλάδα: Πόσο μακρυά ως τη Χούντα;"

(Απόδοση άρθρου του huffingtonpost.com)
[Πηγή: Έχω μάτια και βλέπω, 29/01/2013]

Λέγεται συχνά ότι για να πάρεις μια γεύση από το μέλλον θα πρέπει να μελετήσεις τα διδάγματα του παρελθόντος. Ή μπορούμε να παρατηρήσουμε τη μοίρα εκείνων που παρελαύνουν μερικά βήματα πριν από εμάς, σε έναν δρόμο που φαίνεται πως όλοι μας θα διαβούμε. Πάρτε για παράδειγμα την Ελλάδα. Από παλιά χαρακτηρίστηκε ως η γενέτειρα της δημοκρατίας... είναι τώρα μια χώρα με υπερβολικές δαπάνες της κυβέρνησης, φουσκωμένο δημόσιο τομέα των συνδικάτων, μη χρηματοδοτούμενα δικαιώματα, και ανεφάρμοστους νόμους. Τι συμβαίνει όταν οι πολιτικοί μανιωδώς προσπαθούν να εξορκίσουν την οικονομική κατάρρευση και τελικά οι άνθρωποι ξεμένουν από χρήματα;

Αλλά το καζάνι σιγοβράζει... το ελληνικό πολιτικό σώμα δεν έχει σταματήσει να βράζει. Η εκτεταμένη δυστυχία και η απόγνωση αναπαράγουν ανομία και βία. Η αίσθηση ότι η χώρα καταρρέει, ενθαρρύνει τα πολιτικά κόμματα και στα αριστερά και δεξιά για να διασπείρουν αποκαλυπτική ρητορική, καθώς κινούνται αμείλικτα για να γεμίσουν το κενό που άφησε η ανυποληψία και η κατάρρευση στην Ελλάδα.
 
Διαβάστε μέσα από τις ιστορίες που εμφανίζονται καθημερινά στον ελληνικό Τύπο (που θάβονται στις πίσω σελίδες των αμερικανικών εφημερίδων) και θα αναρωτηθείτε αναμφίβολα: «Πόσο καιρό αυτοί οι περήφανοι άνθρωποι θα παρουσιάζονται με τέτοια υποβάθμιση;".

"Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις" - Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα

"Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις"

Γιατί το κράτος δεν είναι  πατρίδα

[Διαχρονικά επίκαιρο κείμενο του Δ. Χαριτόπουλου
 από τη συλλογή δοκιμίων "Ημών των Ιδίων"]

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. 

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική  των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.

Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.