Γιώργος Ιεροδιάκονος: ΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ “ΑΠΕΘΧΕΣ”, “ΕΠΑΧΘΕΣ” ΚΑΙ …“ΣΕΙΣΑΧΘΕΣ” ΧΡΕΟΣ

ΟΙ ΟΡΙΣΜΟΙ “ΑΠΕΘΧΕΣ”, “ΕΠΑΧΘΕΣ” ΚΑΙ …“ΣΕΙΣΑΧΘΕΣ” ΧΡΕΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Ιεροδιάκονος

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον προσδιορισμό του χρέους. Και επειδή κατέστη «μόδα» η χρησιμοποίηση των λέξεων «απεχθές» ή «επαχθές», σε σημείο που πολλής κόσμος, λόγω άγνοιας ή αδυναμίας εντρύφησης σε ορισμούς και ετυμολογίες, διακατέχεται από πλήρη σύγχυση για το τι ακριβώς υποδηλώνει το ένα ή το άλλο, οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε αυτές τις δύο έννοιες.

Βεβαίως πρόκειται για κάτι πολύ πιο σημαντικό και σημαδιακό από ένα απλό γλωσσικό «μπέρδεμα», δεδομένου ότι προσδίδει μια βαθύτερη άγνοια του προβλήματος. Όχι απλά άγνοια του διεθνούς δικαίου και βασικών νόμων της οικονομίας, αλλά και προδήλως άγνοια αυτής καθ’ αυτής της ελληνικής γλώσσας.

Βεβαίως, όλοι όσοι χρησιμοποιούν αυτούς τους δύο προσδιορισμούς, το κάνουν επιχειρώντας να καταδείξουν την αδυναμία εξυπηρέτησης ενός χρέους και, ως συνεπακόλουθο, το έννομο δικαίωμα ενός λαού να αρνηθεί την αποπληρωμή του. Όμως καλό είναι να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε και κυρίως να το αποδίδουμε με ακριβείς έννοιες. Δηλαδή, τι σημαίνει απεχθές χρέος και τι επαχθές.

Ο πολύ στενός κορσές της Ε.Ε.

Ο πολύ στενός κορσές της Ε.Ε.

[Πηγή: CYNICAL, 23/01/2014]

Οι εκθέσεις του Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής έχουν πάντοτε ενδιαφέρον, μιας και δεν μασάνε τα λόγια τους σε σύγκριση με τις εκθέσεις άλλων θεσμικών οργάνων, και τούτο, διότι κανείς από την εκτελεστική εξουσία δεν είναι υποχρεωμένος να τις λαμβάνει υπ' όψιν. Έτσι η αξία τους  εκτιμάται κυρίως από την εκάστοτε αντιπολίτευση, η οποία όμως στερείται εξουσίας. 

Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει και με τις εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπως η τελευταία για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες που βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία της Τρόικας, την ίδια δε τύχη θα έχει και η Έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο ευτυχώς που ξύπνησε την τελευταία στιγμή, γιατι θα έρχονταν οι ευρωεκλογές και δεν θα το έπαιρνε καν χαμπάρι. Γίνεται κάποιος ντόρος στα ΜΜΕ την ημέρα της δημοσίευσης των εν λόγω εκθέσεων, άντε και την επόμενη μέρα, και μετά, ως συνήθως, πάμε γι' άλλα.

KRUGMAN: «ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ» ΤΟ ΕΥΡΩ

KRUGMAN: «ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ» ΤΟ ΕΥΡΩ

Σκίτσο του Satoshi Kambayashi από το Economist

[Πηγή: iskra, 16/01/2014]

ΔΡΙΜΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΗ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΝΟΤΟ

«Το ευρώ που επρόκειτο να είναι ο δρόμος για την ευρωπαϊκή ενότητα θα γίνει το μονοπάτι προς μία πολύ διχασμένη ήπειρο που αισθάνεται ότι έχει υποστεί κακοποίηση από τον πυρήνα της», προειδοποίησε ο αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος.

Οπως αναφέρει ο Irish Examiner, σε χθεσινή ραδιοφωνική εκπομπή ο νομπελίστας οικονομολόγος επιτέθηκε στις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται τόσο στην Ιρλανδία όσο και στις άλλες χώρες των Μνημονίων και όχι μόνο, τονίζοντας ότι η διαχείριση του ευρώ γίνεται με γνώμωνα αποκλειστικά το συμφέρον της Γερμανίας, εις βάρος της Ευρώπης.

Το χρέος εργαλείο πίεσης και βίαιου κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας

Το χρέος εργαλείο πίεσης και βίαιου κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας

Graffiti του Bleeps

Η κυβερνητική επιχείρηση πολιτικής ανάκαμψης, μέσω της προεδρίας και της πολυπόθητης εξόδου στις αγορές, προσκρούει στην απάθεια και ακαμψία των δανειστών

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

[Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ]

Ενώ η επιχειρηματολογία υπέρ της επιστροφής του Grexit ενισχύεται ακόμη και με θετικό τρόπο σε ευρωπαϊκούς κύκλους (η Ευρωζώνη είναι πια επαρκώς οχυρωμένη, τα ελληνικά ελλείμματα μειώνονται ή και μηδενίζονται, άρα η ελληνική οικονομία έχει την ευκαιρία ανάκαμψης με ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, έστω και προσωρινά), η κυβέρνηση τα δίνει όλα για να διασωθεί πολιτικά και να αποφύγει μια πανωλεθρία στις εκλογές του Μαΐου. Σε πείσμα της ζοφερής πραγματικότητας εκατομμυρίων νοικοκυριών, φιλοτεχνεί μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα, στηριγμένη στους αριθμούς της δημοσιονομικής προσαρμογής που, μαζί με τα μέτρα του 2014, φτάνει αισίως το ιλιγγιώδες ποσό των 63 δισ. ευρώ, βάσει του απολογισμού που παρουσίασε ο ίδιος ο Γιάννης Στουρνάρας.

Βασίλης Βιλιάρδος: Ο κοινωνικός αποκλεισμός

Ο κοινωνικός αποκλεισμός

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πλέον απαραίτητοι στον παραγωγικό μηχανισμό, με αποτέλεσμα να αποκλείονται από την κοινωνία – να «απελαύνονται», οριστικά κατά κάποιον τρόπο, από το ίδιο το οικονομικό σύστημα

του Βασίλη Βιλιάρδου

[Πηγή: RAMNOUSIA, 14/01/2014]

Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, «το σύστημα» χρειαζόταν ανθρώπους για να μπορέσει να λειτουργήσει. Επομένως, τους ενσωμάτωνε στην παραγωγική διαδικασία, όχι επειδή το ήθελε, αλλά λόγω του ότι είχε ανάγκη αφενός μεν από εργαζομένους, αφετέρου από καταναλωτές.

Υπήρχαν φυσικά προβλήματα, η ανεργία δεν μηδενίσθηκε ποτέ, αλλά τόσο οι εθνικές οικονομίες, όσο και οι σχέσεις τους με τους ανθρώπους ήταν διαφορετικά «οργανωμένες», συγκριτικά με αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Η χρονιά της αλήθειας για την Ελλάδα και την Ευρώπη

Η χρονιά της αλήθειας για την Ελλάδα και την Ευρώπη

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός 

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 11/01/2014]

Πριν αλέκτωρ φωνήσαι, κορυφαίοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι διέψευσαν την πλασμα­τική εικόνα που ο Σαμα­ράς φιλοτέχνησε στο μή­νυμά του για τη νέα χρο­νιά. Η αντίθεση αυτή δεν είναι τυχαία. Με ενέσεις αισιοδοξίας ο πρωθυπουργός προσπαθεί να αγοράσει πολιτικό χρόνο και να φτάσει χωρίς μεγάλες απώλειες μέχρι τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Το ευρωιερατείο, όμως, δεν έχει λόγο να συμμεριστεί τις πολιτικές σκοπιμότητες του Έλληνα πρωθυπουργού. Για την ακρίβεια, φροντίζει από τώρα να μετατοπίσει τις ευθύ­νες στην Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι επανεμ­φανίστηκαν επικριτικά δημοσιεύματα και ότι επανέρχεται στο προσκήνιο ο παλαιότερος ισχυρισμός-δικαιολσγία ότι «το Μνημόνιο ήταν σωστό, αλλά δεν εφαρμόστηκε όπως έπρεπε». Το περιοδικό Der Spiegel, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την Ελ­λάδα «κατά φαντασίαν θεραπευμένη».

Πέτρου Παπακωνσταντίνου: ΣΥΝΘΗΚΗ - ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

ΣΥΝΘΗΚΗ - ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

ΚΟΜMΕΝΗ ΚΑΙ ΡΑΜMΕΝΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ Η ΕΠΩΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑ ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣΕΝΩΣΗΣ

[Πηγή: iskra, 04/01/2014]

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

«Ο πανικός εξαπλώνεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λες και κάποιο κουνάβι εισέβαλε στο κλουβί με τα κουνέλια. Το σχέδιο για τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινής αγοράς, που θα ενσωματώνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα σχέδιο που εξελισσόταν θαυμάσια, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, ήρθε ξαφνικά στο φως της ημέρας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι λαοί διερωτώνται γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί κανείς δεν ζητάει τη γνώμη τους; Ποιους να εξυπηρετεί, άραγε, αυτή η ιστορία»;

Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε πρόσφατη ανάλυση του Τορτζ Μονμπάιοτ στη βρετανική εφημερίδα Guardian. Πέτρα του σκανδάλου, η Διατλαντική Εμπορική Επενδυτική Σχέση (TTIP), την οποία διαπραγματεύονται, υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, από τον περασμένο Ιούλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η κυβέρνηση Ομπάμα. Η μυστικότητα αφορά, ωστόσο, μόνο τους λαούς και τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων χωρών και όχι τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, στα μέτρα των οποίων είναι κομμένη και ραμμένη η «ιστορική» συμφωνία.

Λεων. Βατικιώτης: Παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους!

Παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους!

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Το μόνο που απαιτείται είναι πολιτική βούληση!

Σε εφιάλτη χωρίς τέλος έχει εξελιχθεί η διαχείριση του δημόσιου χρέους από το 2010, όταν η τύχη του εναποτέθηκε στα χέρια των πιστωτών. Ακόμη και τώρα, 3,5 ολόκληρα χρόνια μετά την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου που συνόδευσε το πρώτο δάνειο, το ελληνικό πολιτικό σύστημα κρέμεται για πολλοστή φορά από τα γερμανικά χείλη για να μάθει τι ακριβώς θα αποφασίσει το Βερολίνο για το χρέος, με την «ώρα της κρίσης» εσχάτως (αφού όλοι αναμέναμε το φθινόπωρο του 2013 μετά τις γερμανικές εκλογές) να έχει μετατεθεί για το καλοκαίρι του 2014, αφού θα έχουν ολοκληρωθεί κι οι ευρωεκλογές. Έστω κι έτσι όμως αυτό που ομολογείται από κάθε πλευρά, από το Βερολίνο που αποφασίζει για την ΕΕ, την Ουάσινγκτον όπου έχει την έδρα του το ΔΝΤ και την ελληνική κυβέρνηση που απλά περιμένει να της ανακοινωθούν οι αποφάσεις, είναι ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο. Τα μεγέθη είναι εξόχως αποκαλυπτικά, όσο κι αν τα καλύπτει ένα πέπλο σιωπής, σε εμφανή αντίθεση με ό,τι συνέβαινε για παράδειγμα το 2010 όταν έπρεπε να δημιουργηθεί η αναγκαία συναίνεση για να γίνουν δεκτά τα Μνημόνια από την ελληνική κοινωνία, σαν να επρόκειτο για την μία και μοναδική θεραπεία απέναντι στον θανάσιμο κίνδυνο που διέτρεχε. Με βάση λοιπόν την εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε από την Βουλή το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, το δημόσιο χρέος φέτος θα φτάσει τα 321 εκ. ευρώ (175,5% του ΑΕΠ), ενώ τον επόμενο χρόνο, το 2014, αν δεν γίνει καμία άλλη παρέμβαση αναμένεται να φτάσει τα 320 εκ. (174,8%). Η Ελλάδα δηλαδή θα συνεχίσει να έχει ένα δημόσιο χρέος πολύ πάνω (κατά 50% μεγαλύτερο σχεδόν) του ορίου του 120% που διασφαλίζει την βιωσιμότητα του. Είναι προφανές επομένως ότι επιβάλλεται μια σημαντική του μείωση.

Γιάννης Βαρουφάκης: Δεν γνωρίζουν τι ποιούν; Δύο ιστορίες εκ Ρώμης απαντούν το καυτό ερώτημα.

Δεν γνωρίζουν τι ποιούν; Δύο ιστορίες εκ Ρώμης απαντούν το καυτό ερώτημα.

Του Γιάννη Βαρουφάκη

[Πηγή: RAMNOUSIA, 22/12/2013]

Όλος ο κόσμος έχει μια απορία: Καλά, οι ηγέτες μας, δεν γνωρίζουν τί ποιούν; Τόσο βαθειά νυχτωμένοι είναι; Δεν υπάρχει ούτε ένας ευρωπαίος ηγέτης που να μπορεί αντικρύσει την πραγματικότητα κατάματα και να αντιδράσει ανάλογα; 

Δεν θα μιλήσω για τους δικούς μας, εγχώριους «ηγέτες». Όσο λιγότερα πει κανείς για τους Παπανδρέου, Παπαδήμους, Σαμαράδες και Σία τόσο καλύτερα. Θα σας αφηγηθώ όμως μια ιστορία που γνωρίζω καλά και η οποία λέει, νομίζω, πολλά.

Φθινόπωρο 2011. Ρώμη. Ο τότε υπουργός οικονομικών της Ιταλίας, Τζούλιο Τρεμόντι, ανησυχεί. Βλέπει την λαίλαπα της Κρίσης να χτυπάει ήδη την χώρα του. Απεγνωσμένα ψάχνει τρόπους να την αναχαιτίσει. Κάποια στιγμή, πολιτικός του αντίπαλος, τ. πρωθυπουργός της χώρας, του συνιστά να συναντήσει γνωστό του οικονομολόγο που επεξεργάστηκε μια καινοτόμα ιδέα για το πως μπορεί να τεθεί τέλος στην Κρίση του Ευρώ. Ο υπουργός δέχεται, ακούει την ιδέα του επισκέπτη του, και ενθουσιάζεται. Του φαίνεται λογική, εφικτή και πολιτικά εφαρμόσιμη σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μάλιστα ενθουσιάστηκε τόσο που αμέσως έβαλε τον γραμματέα του να κινήσει γη και ουρανό οργανώνοντας συναντήσεις μεταξύ του επισκέπτη του και ιθυνόντων στις Βρυξέλλες, ευρω-βουλευτές, υπουργούς άλλων κρατών κλπ, με προφανή στόχο την προώθηση της καινοτόμας ιδέας-πρότασης.

Λεων. Βατικιώτη: Νέος εφιάλτης από ΕΕ υπό τον τίτλο «δεσμευτικές συμφωνίες»

Νέος εφιάλτης από ΕΕ υπό τον τίτλο «δεσμευτικές συμφωνίες»

Μνημόνια και Τρόικα για όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης προετοιμάζει η Γερμανία

Να μην καταλάβαινε τι συζητούσαν οι άλλοι γύρω του, αποκλείεται. Το πιθανότερο είναι πως ο Αντώνης Σαμαράς κορόιδευε. Εξαπατούσε γι’ άλλη μια φορά τον ελληνικό λαό όταν την Παρασκευή στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την διήμερη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ δήλωνε πως η ΕΕ εν ολίγοις γυρίζει σελίδα κι από την λιτότητα στρέφεται πλέον στην ανάπτυξη.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των πρωθυπουργικών διαβεβαιώσεων. Γιατί, μπορεί στη σύνοδο κορυφής να κυριάρχησε κατ’ αρχάς το θέμα της τραπεζικής ένωσης με την άδεια πλέον των ευρωπαϊκών αρχών στους τραπεζίτες να βάζουν χέρι στα λεφτά των καταθετών όποτε φαλιρίζουν και την δημιουργία ενός ταμείου ύψους 55 δισ. ευρώ που θα λειτουργήσει ως ασφαλιστικό ταμείο και επιπλέον, το ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής με στόχο την δημιουργία ενός πιο ετοιμοπόλεμου και ευέλικτου κοινού ευρωπαϊκού στρατού, αλλά το θέμα της συζήτησης, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2012, εδώ κι έναν χρόνο δηλαδή, είναι η προώθηση της δημοσιονομικής εναρμόνισης. Η κατοχύρωση σε επίπεδο αποφάσεων κι η εμβάθυνση των όσων μέχρι σήμερα έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι το σημαντικότερο θέμα που συζητιέται. Ευρύτερα μιλώντας, η δημοσιονομική πειθαρχία κυριαρχεί στην ατζέντα της ΕΕ την τρέχουσα περίοδο, αφότου ξέσπασε η δημοσιονομική κρίση το 2010 στην περιφέρεια της ευρωζώνης.

Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ: ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΟΥΣ

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΤΟΥΣ

[Πηγή: iskra, 20/12/2013]

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τον ακούμε συχνά αυτό τον ισχυρισμό : «Σήμερα οι Τράπεζες έχουν γίνει σημαντικότερες από τα κράτη». Συνήθως τον εκλαμβάνουμε ως σχήμα λόγου, μια μεταφορική έκφραση για να τονιστεί η επιρροή που ασκούν οι τράπεζες στην πολιτική των κυβερνήσεων. Ελάχιστοι ίσως υποψιάζονται ότι το ενεργητικό των τραπεζών μιας χώρας (οι συμμετοχές της σε άλλες επιχειρήσεις, η αξία των ακινήτων που κατέχει, τα χρήματα που έχει στα θησαυροφυλάκια της, τα κρατικά χρεόγραφα, τα δάνεια που έχει χορηγήσει κλπ) μπορεί όντως να είναι μεγαλύτερο (!) από το ΑΕΠ της αντίστοιχης χώρας.

Αν το ενεργητικό του τραπεζικού συστήματος ενός κράτους είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ του κράτους αυτού, τότε το πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανές : Στη συγκεκριμένη χώρα αντικειμενικά οι τράπεζες είναι σημαντικότερες οικονομικά από το ίδιο το κράτος ! Υπό το πρίσμα αυτό, αν κάποιος αναζητήσει έναν αξιόπιστο πίνακα που να συγκρίνει το ενεργητικό των τραπεζών κάθε χώρας της ευρωζώνης και της Ε.Ε. με το ΑΕΠ της αντίστοιχης χώρας, θα αισθανθεί τρόμο! Από τα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την ευρωζώνη, μόνο σε …ένα 1(!) το ενεργητικό των τραπεζών είναι μικρότερο από το 100% του ΑΕΠ- στη Σλοβακία.

Δημήτρης Καζάκης: Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

του Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά όποτε ακούω την φράση «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα παθαίνω κάτι. Ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω. Οι Έλληνες μάλλον από κάποιον τρομερό εγκέλαδο, ή κάποια άλλη φυσική καταστροφή, αντιμετωπίζουν μια βαθιά «ανθρωπιστική κρίση». Κι επομένως δικαιολογημένα αντιμετωπίζουν κόμματα και κράτος αισίως τον 1 στους 4 Έλληνες, που αντιμετωπίζει πια σοβαρό πρόβλημα καθημερινής επιβίωσης, με όλη την απαραίτητη φιλανθρωπία που δείχνουν πάντα οι καλές κυρίες των σαλονιών για τα αδέσποτα του δρόμου, ή οι εκκεντρικοί φιλόζωοι για τα ζώα υπό εξαφάνιση.

Μάλιστα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μας υπόσχεται ότι τα συσσίτια και η κρατική φιλανθρωπία επί των ημερών της μέλλουσας «αριστερής κυβέρνησης» θα είναι πολύ καλύτερα από τα σημερινά. Ίσως να προσφέρουν και μενού στις ουρές των συσσιτίων που θα μεγαλώνουν και θα μεγαλώνουν όσο η «αριστερή κυβέρνηση» θα κάνει πώς διαπραγματεύεται με τους Ευρωπαίους για να κρατά την Ελλάδα στο ευρώ.

Λεων. Βατικιώτης: Άμεση ανάγκη η αποχώρηση από την Ευρωζώνη!

Άμεση ανάγκη η αποχώρηση από την Ευρωζώνη!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 14/12/2013]

Το γύρο της Ευρώπης έκανε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ισπανού πρώην πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, με τίτλο Το δίλημμα, πως «το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τη Γερμανία και όχι τις άλλες χώρες». Η προβολή που δόθηκε, σε συνδυασμό με αντίστοιχες επικρίσεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται από χώρες όπως η Γαλλία, έχει ξεχωριστή σημασία για έναν και μόνο λόγο: επειδή η κριτική του Θαπατέρο διατυπώνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ευρωζώνη, όπως συμβατικά ξεκίνησε με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους στην περιφέρεια, υποτίθεται ότι έχει λυθεί.

Πάμε καλά! Καλύτερα δε γίνεται…

Πάμε καλά! Καλύτερα δε γίνεται…

του Δημήτρη Μηλάκα

[Πηγή: Το ΠΟΝΤΙΚΙ, 25/11/2013]

Περάσαμε ένα Σαββατοκύριακο βλέποντας και ακούγοντας (με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Βερολίνο) «πόσο καλά τα πάει η κυβέρνηση», «πόσο γρήγορα πλησιάζουμε την έξοδο από την κρίση» και «πόσο φίλοι μας (ακόμη και ο Σόιμπλε) είναι οι Γερμανοί».

Η πραγματικότητα ωστόσο δεν διαμορφώνεται από τα media όπως υπεροπτικά πιστεύουν οι επαγγελματίες της χειραγώγησης. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται καθημερινά στις άδειες τσέπες των εργαζομένων, στα άδεια ταμεία των επιχειρήσεων, στα δισεκατομμύρια των ακάλυπτων επιταγών, στα γκισέ των τραπεζών, στα χιλιάδες σπίτια με κομμένο ρεύμα, στις ουρές για τα συσσίτια, στο ψάξιμο των δοχείων απορριμμάτων. Αυτή η πραγματικότητα, μπορεί να μην εμφανίζεται στα δελτία των οκτώ, αν δε βολεύει το σενάριο του success story, αποτυπώνεται ωστόσο ανάγλυφα στους αριθμούς. Ας ρίξουμε μια ματιά σε κάποιους από αυτούς:

Πώς η κρίση χρησιμοποιείται για επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα

Πώς η κρίση χρησιμοποιείται για επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα

του Μωϋσή Λίτση

[Πηγή: Η Οικονομία με Άλλο Μάτι, 12/11/2013]

Έκθεση του προοδευτικού Αμερικανικού Ινστιτούτου για την Οικονομική Πολιτική(Economic Policy Institute-EPI) αποκαλύπτει πως από το 2008 η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση χρησιμοποιήθηκε για την ολοκληρωτική κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κάθε ομοιότητα με την ελληνική πραγματικότητα είναι συμπτωματική…

Η διεθνής οικονομική κρίση που ξέσπασε από το 2008 και μετά-η κρίση στην Ελλάδα-ευρωζώνη είναι το νέο κεφάλαιο που άνοιξε από το 2010-περιγράφεται συνήθως από τα ΜΜΕ, κάτι ως φυσική καταστροφή. Σαν νομοτέλεια που έπεσε από τον ουρανό… Άντε έφταιγαν και κάποιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί που έβαλαν κάτι παραπάνω από δάκτυλο στο μέλι που έρρεε άφθονο τα προηγούμενα χρόνια…

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι μια πιο εύπεπτη λέξη για τον Φασισμό

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι μια πιο εύπεπτη λέξη για τον Φασισμό

Tου Αυγερινού Χατζηχρυσού

[Πηγή: RAMNOUSIA, 26/11/2013]

“O Καπιταλισμός έχει και μια δημιουργική καταστροφή μέσα, υπάρχουν κύκλοι, είναι η βάση του Καπιταλισμού” είπε ο Υπουργός Οικονομικών...

Την καταστροφή την βλέπουμε όλοι μας. Κλείνουν τα ΕΠΑΣ για χάρη των Ιδιωτικών Σχολών, ώστε να αποκλειστούν οι μάζες από την εκπαίδευση, κλείνουν όλους τους διαύλους της ΕΡΤ για να μοιραστεί η διαφημιστική πίτα στους Εργολάβους, κλείνουν νοσοκομεία, κλείνουν τους εμπόρους.

Ανεργία, πλειστηριασμοί, κατοχικά χαράτσια, υποκριτικά συσσίτια Εκκλησίας σε συνεργασία τηλεοπτικού σταθμού, κεφαλική φορολόγηση των τέκνων.

Είχαμε ξαναπεριγράψει σε προηγούμενη επιφυλλίδα ότι ο Νεοφιλελευθερισμός είναι μια πιο εύπεπτη λέξη για τον Φασισμό.

Γιώργος Δελαστίκ: Προϋπολογισμός φορο-λεηλασίας

Προϋπολογισμός φορο-λεηλασίας

2,5 δισ. επιπλέον φόρο καλούνται να πληρώσουν το 2014 οι Ελληνες, ενώ οι δαπάνες έχουν περικοπεί δραματικά

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

[Πηγή: ΕΘΝΟΣ, 24/11/2013]

Νέα δραματική πτώση σημείωσε μέσα στο 2013 το ΑΕΠ της χώρας μας - υπολογίζεται σε τουλάχιστον 4%. Ακόμη φτωχότεροι έγιναν δηλαδή η Ελλάδα και οι Ελληνες. Επεσε μέσα στη χρονιά που τελειώνει και η ιδιωτική κατανάλωση κατά 6,7%. Αυτό σημαίνει πως ούτε οι αποταμιεύσεις των προηγούμενων χρόνων αρκούν πλέον για να συγκρατήσουν το βιοτικό μας επίπεδο. Εντάθηκε επιπλέον η λαίλαπα της ανεργίας. Ξεπέρασε το 27%. Γυρίσαμε δηλαδή πάνω από μισόν αιώνα πίσω. Τέτοια ποσοστά ανεργίας είχε η ρημαγμένη μεταπολεμική Ελλάδα της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960. Ολα μαύρα. Τι διαπιστώνουμε όμως από τον προϋπολογισμό του 2014 που κατέθεσε στη Βουλή την Πέμπτη η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου;

Λιτότητα α λα …ελληνικά

Λιτότητα α λα …ελληνικά

Με τους πολίτες στους δρόμους, η Βουλή της Πορτογαλίας ψηφίζει τον μνημονιακό προϋπολογισμό του 2014, που μειώνει μισθούς και συντάξεις, κόβει κοινωνικές παροχές και οδηγεί ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση την οικονομία της χώρας.

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

[Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών, 26/11/2013]

To Σάββατο είχαν πάρει τους δρόμους οι Ισπανοί. Σήμερα, είναι η σειρά των Πορτογάλων να διαμαρτυρηθούν για την άγρια λιτότητα που τους επιβάλλει η κυβέρνησή τους. Την ώρα που οι πολίτες θα διαδηλώνουν, μέσα στη Βουλή θα ψηφίζεται ο μνημονιακός προϋπολογισμός για το 2014 στην τελική του μορφή. Το προσχέδιο του προϋπολογισμού είχε ήδη πάρει το πράσινο φως από τη Βουλή την 1η Νοεμβρίου. Κι εκείνη η ψηφοφορία είχε συνοδευτεί από διαδήλωση την οποία είχαν συγκαλέσει τα συνδικάτα και στην οποία συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες πολίτες.

Νίκος Μπογιόπουλος: Τοκογλύφε, ζήσε το «μύθο» σου στην Ελλάδα!

Τοκογλύφε, ζήσε το «μύθο» σου στην Ελλάδα!

του Νίκου Μπογιόπουλου

[Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους, 22/11/2013]

Το 1932, όταν η Ελλάδα κήρυξε και επισήμως «χρεοστάσιο» (σ.σ. χρεοκοπία, δηλαδή...) τα πράγματα είχαν φτάσει σε ένα σημείο που το 43% του προϋπολογισμού πήγαινε σε τόκους και χρεολύσια. Αυτό ήταν και το καθοριστικό στοιχείο για την κήρυξη του «χρεοστασίου». Με τους τόκους και τα χρεολύσια να έχουν φτάσει τότε σε δυσθεώρητα ύψη, η χώρα ήταν αδύνατον πλέον να αντεπεξέλθει σε ένα τέτοιο αβάσταχτο φορτίο. Η χρεοκοπία ήταν, πλέον, γεγονός. Μια χρεοκοπία που η πλουτοκρατία φρόντισε, φυσικά, τα βάρη της να τα φορτωθεί ο καθημαγμένος λαός. Και το φρόντισε διά των κομμάτων της, του Κόμματος των Φιλελευθέρων και του Λαϊκού Κόμματος. Τα οποία λίγο αργότερα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά...

ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ - ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ - ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΜΑΛΑΧΤΑΡΗ

[Πηγή: iskra, 21/11/2013]

Με αφορμή τα δέκα χρόνια εφαρμογής του προγράμματος του Bolsa Familia (Οικογενειακό Επίδομα) στη Βραζιλία, είναι ευκαιρία να θυμηθούμε ότι οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί σε περιόδο ύφεσης δεν είναι τόσο καταστροφική ιδέα όσο κάποιοι νομίζουν. Αντιθέτως, σύμφωνα με οικονομολόγους, σε περίοδο ύφεσης με βασικά χαρακτηριστικά την ανεργία και την ελλιπή ενεργό ζήτηση, το κράτος οφείλει να ασκήσει επεκτατική δημοσιονομική πολιτική μειώνοντας τους φόρους και αυξάνοντας τις δημόσιες δαπάνες. Αυτό ακριβώς έκανε και η Βραζιλία το 2009 που ήταν μία πολύ κακή οικονομική χρονιά για όλη την υφήλιο. Ας σημειωθεί εδώ πως δεν πρόκειται για σύγκριση Ελλάδας με Βραζιλία.

Το πρόγραμμα Bolsa Familia, λοιπόν, συστάθηκε το 2003 με σκοπό να μειώσει τα ποσοστά φτώχειας ενισχύοντας οικονομικά οικογένειες, τηρώντας φυσικά κάποια κριτήρια, όπως το ύψος του εισοδήματος, ο αριθμός μελών οικογένειας, ο αριθμός τέκνων κτλ. Το 2009 η οικονομία της Βραζιλίας βρέθηκε στο ναδίρ εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης. Ενώ το μέσο ετήσιο ΑΕΠ από το 1990-2008 ήταν 1,4%, το 2009 έπεσε στο -2%. Το κυβερνητικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2009 ήταν 70,7%, ενώ την προηγούμενη χρονιά ήταν 65,2% διατηρώντας πτωτική τάση από το 2003.