Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη: Οι Πρόγονοι, οι Γραικύλοι και οι Άρπαγες

Οι Πρόγονοι, οι Γραικύλοι και οι Άρπαγες

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Από τον 5^ο π.Χ. αιώνα, ο Θουκυδίδης, ο μέγιστος ιστορικός της Αρχαιότητας, είχε πει ότι έγκειται στην βαθύτερη φύση των ανθρώπινων όντων να δρουν στο μέλλον όπως έδρασαν στο παρελθόν.

Έχοντας αυτό κατά νου, θα ανατρέξουμε στο παρελθόν.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Πόλης, το όραμα της ελευθερίας πυροδοτούσε μια κρυφή αντίσταση που δεν σταμάτησε ποτέ. Είναι γνωστοί οι ένδοξοι «Stratioti», πολεμιστές που πήραν τις διαστάσεις μυθικών ηρώων στην Δύση, νέοι από οικογένειες βυζαντινές που συγκροτούσαν το ελαφρό ιππικό των ενετικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Τα σώματα των Stratioti σηματοδοτούν το σπέρμα του «αντάρτικου» των πιο ανυπότακτων ελληνικών πληθυσμών που έγιναν οι πρόγονοι των Κλεφτών. Ο Κώστας Σαρδέλης στο βιβλίο του «Οι Πρόγονοι» (Εκδ. Αστήρ, Αθήνα, 1985) περιγράφει τους αρχηγούς τους ως προερχόμενους από μεγάλες οικογένειες, ακόμα και από τον αυτοκρατορικό οίκο του Βυζαντίου.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Ο Καπιταλισμός της Αποκάλυψης

Ο Καπιταλισμός της Αποκάλυψης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση και το νεοφιλελεύθερο δόγμα φέρνουν τον πλανήτη στο χείλος του γκρεμού.

Οι ξεσηκωμοί και οι συγκρούσεις συνεχίζονται σε πολλές εστίες παγκοσμίως και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δείχνουν έτοιμοι να σηκώσουν το «πιστόλι» και να πυροβολήσουν κατ’ ευθείαν την καρδιά του σύγχρονου τέρατος.

Είναι φανερό ότι ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία έχει αρχίσει, ο μαφιόζικος καπιταλισμός μπαίνει στη βαθειά του κρίση και όλοι ονειρεύονται ότι, στο τέλος αυτής της ιστορικής νύχτας, οι τραπεζίτες θάναι αυτοί που θάχουν χάσει τον ύπνο τους.

Η πάλη των τάξεων είναι διαρκής αλλά η σημερινή κρίση διαδραματίζεται ως πάλη μεταξύ της εθνικής κυριαρχίας και της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Όσο δεν αντιστέκονται οι λαοί, τα αρπακτικά της παγκοσμιοποιημένης ολιγαρχικής χρηματοπιστωτικής ελίτ εισβάλλουν στην χώρα από όλες τις πλευρές, θωρακισμένοι από δίκτυα δημοσιογράφων, πολιτοφυλακών, πρακτόρων, ειδικών δυνάμεων και μισθοφόρων έτσι ώστε να μπορούν να καταβυθίζουν μια ηλιόλουστη χώρα της Μεσογείου ή της Λατινικής Αμερικής, ή όπου αλλού στον κόσμο, σε ένα απύθμενο σκοτάδι.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Μπουμπαλάνδη, το δυστοπικό σενάριο της Ευρώπης

Μπουμπαλάνδη, το δυστοπικό σενάριο της Ευρώπης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το Γερμανικό Ζήτημα είναι πάλι επίκαιρο. Για άλλη μια φορά η Ευρώπη βρίσκεται κάτω από την μπότα της γερμανικής ωμότητας που εκδηλώνεται, προς το παρόν, με οικονομικές μεθόδους.

Οι πρώτοι που προείδαν τον σημερινό κίνδυνο ήταν, φυσικά, οι Βρετανοί πριν ακόμα από την ενοποίηση των δύο Γερμανιών και την Συνθήκη του Μάαστριχτ. Τα λονδρέζικα φύλλα, όπως ο Spectator και η Daily Mail, κραύγαζαν από τότε, δικαιολογημένα, όπως αποδείχθηκε, ότι οι Γερμανοί ξανάρχονται σαν τα «τσομπανόσκυλα» της Ευρώπης και η Ε.Ε. γίνεται μια «γερμανική ληστοφωλιά». Η τότε πρωθυπουργός τους, Μάργκαρετ Θάτσερ, σε αντίθεση με τους Μιτεράν και Γκορμπατσώφ, κατάλαβε αμέσως ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη κινδύνευε να βρεθεί ξανά κάτω από τον γερμανικό οδοστρωτήρα.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Η απορρύθμιση της κοινωνίας και η θρησκεία

Η απορρύθμιση της κοινωνίας και η θρησκεία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20^ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Ο Κάρολος Μαρξ, μιλώντας για την θρησκεία χωρίς καμμιά απαξιωτική πρόθεση, σε αντίθεση με τους περισσότερους «μαρξιστές» στη συνέχεια, έλεγε τα παρακάτω: «Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». (Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου, εκδ. Παπαζήση, 1978).

Ο εμπνευστής του κομμουνισμού θεωρούσε πρέπον ότι αυτή η «απατηλή ευτυχία» πρέπει να αντικατασταθεί από μια ορθολογικά δομημένη ρεαλιστική ευτυχία, εκφράζοντας έτσι το πνεύμα του διαφωτισμού της εποχής του.

Κι όμως, διαψεύσθηκε με την επανεμφάνιση της θρησκείας στην καρδιά της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Βοήθα, καλέ μου, μη σκοτωθούμε μεταξύ μας…

Βοήθα, καλέ μου, μη σκοτωθούμε μεταξύ μας…

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η εν ψυχρώ δολοφονία του άτυχου Παύλου Φύσσα και τα γεγονότα που έχουν ξεκινήσει από τα μέσα Σεπτεμβρίου είναι μια ακόμα σκηνή του μεγάλου σεναρίου που εκτυλίσσεται στην χώρα μας.

Η απόρρητη έκθεση της ΕΥΠ, που είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο (defencenet.gr) από τις 14 Αυγούστου, είχε «προβλέψει» ξέσπασμα λαϊκής εξέγερσης στην χώρα, ευθυγραμμιζόμενη με ένα άλλο «non paper» της CIA, το οποίο έχει διαρρεύσει, σύμφωνα με πληροφορίες μας, σε ελληνοαμερικανικούς κύκλους.

Το «big game» που παίζουν κάποιοι στις πλάτες του ελληνικού λαού, όπως όλα δείχνουν, περνάει στην επόμενη φάση.

Όλες οι παράμετροι συγκλίνουν στο ότι, τους επόμενους μήνες η «ελληνική πανωλεθρία» θα βρεθεί στο κρίσιμο σταυροδρόμι για το μέλλον αυτού του τόπου.

Με την ριζοσπαστικοποίηση μεσοαστικών στρωμάτων, η λαϊκή οργή που συσσωρεύεται σύντομα θα εκτιναχθεί σαν ελατήριο και δεν θα μπορέσουν να την εκτονώσουν οι κομματικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες όπως έκαναν μέχρι τώρα.

Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη: Η αγωνία της Δαμασκού και η αναλγησία των Αθηνών

Η αγωνία της Δαμασκού και η αναλγησία των Αθηνών

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

«Το μέλλον είναι ως επί το πλείστον αβέβαιον. Και η αβεβαιότης αυτή, όσο απατηλή και αν είναι, αποδεικνύεται συγχρόνως χρησιμωτάτη. Διότι ένεκα του φόβου τον οποίον εμπνέει εις όλους εξ ίσου, καθείς δυσκολώτερον αποφασίζει να επιτεθεί εναντίον του άλλου…».

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, απόδοση Ελευθερίου Βενιζέλου, τ.Α, βιβλίον Δ.

Ο Θουκυδίδης είναι ο πατέρας της «realpolitik» στην σφαίρα των διεθνών σχέσεων και οι διδαχές του για το πώς πρέπει να λαμβάνονται οι αποφάσεις στην εξωτερική πολιτική και να οικοδομούνται στρατηγικές συμμαχίες μελετώνται οπωσδήποτε σήμερα από τα διαφορετικά κέντρα αποφάσεων που σχεδιάζουν τα σενάρια των μελλοντικών εξελίξεων στην Μέση Ανατολή.

Αυτή την ώρα, που το γενικότερο μπέρδεμα του μεσανατολικού κουβαριού οδηγείται σε κορύφωση, ο συσχετισμός των δυνάμεων θα σταθεί αποφασιστικός για την ενδυνάμωση ή την μείωση της ελληνικής εθνικής ισχύος ή ακόμα, στο χειρότερο σενάριο, για την περαιτέρω συρρίκνωση του ελληνισμού στην περιοχή.

Αυτό που ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια στην Συρία και συνεχίζεται με κίνδυνο να ακολουθήσει μια νέα ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη γειτονιά μας δεν είναι ένας αγώνας για δημοκρατία, αλλά ένας πόλεμος με πολλές διαστάσεις. Αφορά τα σχέδια του σιωνιστικού Ισραήλ για κλιμακωτή «αναμόρφωση» της Μέσης Ανατολής με στόχο το Ιράν, της ενδοϊσλαμικής διαμάχης όπου εμπλέκονται Σουνίτες, Σιΐτες, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και άλλοι παράγοντες και, τέλος, είναι μια πρόκληση απέναντι στις αντοχές της Ρωσσίας να αναδειχθεί σαν αντίπαλος πόλος στην παγκοσμιοποίηση made in USA.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Η παγκόσμια εξαπάτηση και τα χημικά της Συρίας

Η παγκόσμια εξαπάτηση και τα χημικά της Συρίας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο ιστορικός του μέλλοντος είναι πολύ πιθανόν ότι θα γράφει για την εποχή μας: «Στο ξεκίνημα του 21^ου μ.Χ. αιώνα, ένα πανίσχυρο παγκόσμιο καθεστώς άρχισε να αιχμαλωτίζει με τα φανερά και μυστικά πλοκάμια του ολόκληρο τον πλανήτη. Η Γη μεταμορφώθηκε σταδιακά σε μία πλανητικών διαστάσεων αόρατη φυλακή με τις πιο εξελιγμένες και εκλεπτυσμένες μεθόδους καταστολής και εξαπάτησης».

Πράγματι, η αλήθεια είναι ταυτόχρονα απλούστερη αλλά και πιο απίστευτη απ’ ό,τι μπορούμε να διανοηθούμε: Οι Επικυρίαρχοι, μία απάνθρωπη υπερεθνική ελίτ, μιλώντας για «ανοχή», «ανθρώπινα δικαιώματα» και «παγκοσμιοποίηση» προσπαθούν με σατανικές μεθοδεύσεις να αντιστρέψουν την πραγματικότητα και να εξουσιάσουν τον πλανήτη. Κατέχοντας μία τεράστια μερίδα του παγκόσμιου πλούτου και των «μέσων μαζικής εξαπάτησης», διαφθείρουν σταδιακά και προετοιμάζουν τις ανύποπτες μάζες να δεχθούν την παγκόσμια Νέα Τάξη.

Σήμερα, όλα τα αμερικανικά δίκτυα μεταδίδουν ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους ετοιμάζουν τα τελικά πλάνα τους για τον πόλεμο στην Συρία και, κατ’ επέκταση, στην Μέση Ανατολή, βασισμένοι στους ψευδείς ισχυρισμούς ότι η Συριακή κυβέρνηση χρησιμοποίησε χημικά όπλα εναντίον του ίδιου της του λαού, την ώρα μάλιστα που έβγαινε ισχυρή από τον άδικο πόλεμο που της επιβλήθηκε.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Κυβέρνηση υποτέλειας σε φόντο εθνικού διχασμού

Κυβέρνηση υποτέλειας σε φόντο εθνικού διχασμού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Τα μνημόνια και οι πρωτοφανείς «συμβάσεις», που δεσμεύουν την χώρα από την άνοιξη του 2010, είναι ο απόλυτος οδικός χάρτης της νεοφιλελεύθερης τυραννίας, του Δόγματος του Σοκ, που οδηγούν τελικά στην αντιδημοκρατική εκτροπή. Το πρώτο σχετικό πείραμα έγινε την δεκαετία του ’70 στην Χιλή με την χούντα του Πινοσέτ για να λεηλατηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας, τον οποίο εποφθαλμιούσαν τα αρπακτικά των πολυεθνικών.

Σήμερα, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, με την βαριά φορολογία, τα χαράτσια, τις απολύσεις, το γενικό ξεπούλημα και τις αυταρχικές συμπεριφορές, που κορυφώθηκαν με το «μαύρο» στην ΕΡΤ, επιχειρεί να βαδίσει στην ίδια αντιλαϊκή και αντεθνική ατραπό, έχοντας ζηλώσει την «δόξα» του αιμοσταγούς δικτάτορα της Χιλής.

Η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη όπως διαχειρίζεται την εξουσία, όχι μόνο γιατί είναι πλήρως υποταγμένη στις επιταγές των τοκογλύφων, όχι μόνο για τον πρωτοφανή αντιλαϊκό και ξενόδουλο χαρακτήρα της, αλλά και γιατί επιδεικνύει έναν διχαστικό ρεβανσισμό απέναντι στην κοινωνία.

Η αναζωπύρωση του διχαστικού, ρεβανσιστικού λόγου με πρωταγωνιστές ακόμα και υπουργούς της σημερινής συγκυβέρνησης, έρχεται την ώρα ακριβώς που οι λαϊκές αντιδράσεις πολλαπλασιάζονται και πλησιάζει η ώρα του ξεσπάσματος. Παληά μου τέχνη κόσκινο το «διαίρει και βασίλευε» για τους υπηρέτες των ξένων συμφερόντων στον τόπο μας.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Οι Δυτικοί «Αυτοκράτορες» είναι πλέον Γυμνοί

Οι Δυτικοί «Αυτοκράτορες» είναι πλέον Γυμνοί

Εκεί όπου δεν απονέμεται δικαιοσύνη, εκεί όπου επιβάλλεται η φτώχεια, όπου επικρατεί η άγνοια και όπου έχουν κάνει κάθε κοινωνική τάξη να αισθάνεται ότι η κοινωνία είναι μια οργανωμένη συνωμοσία για να τους καταπιέζει, να τους ληστεύει και να τους εξευτελίζει, κανένας άνθρωπος ή περιουσία δεν είναι ασφαλής.

[Frederick Douglass]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τους επόμενους μήνες του φετινού καλοκαιριού, το πολιτικό θερμόμετρο σίγουρα θα ανέβει κατακόρυφα σε κλίμακα «καύσωνα», καθώς στον διεθνή στίβο η οικονομική κρίση –προϊόν προμελετημένης λεηλασίας από ισχυρούς υπερεθνικούς θεσμούς- και η αυξανόμενη, με εντατικούς ρυθμούς τελευταία, προετοιμασία για στρατιωτική σύγκρουση απ’ όλες τις πλευρές, είναι σαφής ένδειξη για τα μελλούμενα. Στον μεσανατολικό περίγυρο, η κοινωνικοπολιτική αστάθεια, από την Τυνησία μέχρι την Τουρκία, τα ανοικτά μέτωπα, οι εξεγέρσεις και οι κατευθυνόμενοι «αντάρτικοι στρατοί» και μιλίτσιες προοιωνίζουν γενικευμένη αναμέτρηση οσονούπω. Την ίδια ώρα, ο εγχώριος τροϊκανο-δωσιλογικός κομματικός αχταρμάς έχει χάσει τον μπούσουλα και ενεργεί με χειρισμούς απύθμενης βλακείας, όπως το χουντικής έμπνευσης «κατέβασμα της δημόσιας ενημέρωσης», απαξιωμένος από την πλειοψηφία της κοινωνίας. Τα ίδια φαινόμενα πολλαπλασιάζονται και στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο όπου και οι εκεί μαριονέτες των τραπεζιτών κάνουν τα δικά τους νούμερα, σαν τους ταχυδακτυλουργούς στον Ναό του Σολομώντα, για «να κόψουν και να ράψουν» προϋπολογισμούς, «μεταρρυθμίσεις», ιδιωτικοποιήσεις, να καταστρέψουν δηλαδή ό,τι έχει απομείνει από το εθνικό κοινωνικό κράτος του προηγούμενου αιώνα και να παραδώσουν στην πυρά της Νέας Τάξης τους ανυπότακτους.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλος ο πλανήτης δείχνει τυλιγμένος στις φλόγες μιας πολιτικής και πολιτισμικής κόλασης, νοερά αισθητής για τους αφυπνισμένους, που γρήγορα θα γίνει καταφανής φυσικά σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Μιας κόλασης που θέλει να καταβροχθίσει κάθε πνευματική παράδοση και αξία, κάθε κατάκτηση και πρόοδο της ανθρωπότητας μέσα σε μια μεγάλη πορεία αιώνων.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Από το Σύνταγμα στην ΕΡΤ: Θεοί και Δαίμονες μιας διετίας

Από το Σύνταγμα στην ΕΡΤ: Θεοί και Δαίμονες μιας διετίας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Υπάρχει μια σκηνή σε μια παλιά ταινία του Όρσον Ουέλλες (Mr. Arkadin, 1956) όπου ένας άνθρωπος περιπλανιέται σε μια ξένη πολιτεία και τα βήματά του τον οδηγούν στο νεκροταφείο της. Χαζεύοντας τα άγνωστα ονόματα πάνω στους τάφους, γρήγορα το μάτι του επικεντρώνεται στις χρονολογίες που τον αναστατώνουν. Διαπιστώνει με φρίκη ότι όλες οι ζωές των πεθαμένων ήταν πολύ σύντομες. Τρέχοντας στον ηλικιωμένο επιστάτη του νεκροταφείου, τον ρωτάει με απορία: «Καλά, τι συμβαίνει εδώ; Όλοι ζουν τόσο λίγο στον τόπο σας;».

Αυτός, κουνώντας το κεφάλι του με κατανόηση, του απαντάει:

«Ξέρετε, εδώ δεν γράφουμε πάνω στους τάφους τις χρονολογίες γέννησης και θανάτου, αλλά τον χρόνο που διαρκεί μια φιλία…».

Φαίνεται πως ανάλογη βιωσιμότητα με τις φιλίες αυτής της ιστορίας έχουν, και θα συνεχίσουν να έχουν, οι κυβερνητικές συνεργασίες των τροϊκανών δωσιλόγων στην Ελλάδα του μνημονίου.

Τα πλάνα των επικυρίαρχων έχουν επιμελώς προσέξει να αποφύγουν κάθε «στραβοτιμονιά» που θα μπορούσε να κάνει οποιοδήποτε κυβερνητικό φερέφωνό τους αν ξαφνικά ένοιωθε κάπως πιο αυτοδύναμος και πιο ισχυρός. Έτσι, ίσως αποφάσιζε να γίνει λιγότερο αναίσθητος απέναντι στην κοινωνική οργή και να σηκώσει περισσότερο το μπόϊ του μπροστά τους, θέτοντας εν κινδύνω τον μηχανισμό λεηλασίας της χώρας, που έχει ενεργοποιηθεί από το 2010.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Η απουσία της Ελλάδας του Μνημονίου από την Μέση Ανατολή

Η απουσία της Ελλάδας του Μνημονίου από την Μέση Ανατολή

………………………..

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργούσαν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

[Κωνσταντίνος Καβάφης, «Ας Φρόντιζαν», 1930]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Στην Μέση Ανατολή, που είναι η μόνιμη μπαρουταποθήκη του πλανήτη, όλα δείχνουν ότι το μόνο πράγμα που μένει να φανεί είναι ποιος –και πώς- θα πυροδοτήσει τον επόμενο πόλεμο. 

Οι συνέπειες των εξεγέρσεων που ονομάστηκαν «Αραβική Άνοιξη» και οι επιπλοκές του πολέμου στην Συρία έχουν περιπλέξει με το παραπάνω το ήδη σύνθετο και εκρηκτικό γεωπολιτικό σκηνικό. 

Σε αυτό το σκηνικό, ο ρόλος του Ισραήλ παραμένει καταλυτικός, όχι μόνο γιατί τα ισραηλινά αεροσκάφη παραβιάζουν πάντα τους αραβικούς ουρανούς, αλλά και γιατί το πανίσχυρο ισραηλινό λόμπυ πιέζει εδώ και καιρό την διστακτική κυβέρνηση Ομπάμα να κάνει το βήμα προς την γενίκευση της σύγκρουσης.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, η μεσανατολική πραγματικότητα, όσο κι αν αλλάζουν οι Επικυρίαρχοι τις λέξεις και παραχαράσσουν τα δεδομένα, παραμένει πάντα αραβική.

Η Αραβική Άνοιξη, με τη νεολαία του αραβικού κόσμου επικεφαλής, παρ’ όλο που κάποιοι βλέπουν το πολιτικό Ισλάμ ως την διάδοχη κατάσταση, θα έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής του 21^ου αιώνα. Θα τραβήξει πιθανόν δεκαετίες, αλλά θα βρει τον δρόμο της αφού παγιωθεί μια νέα ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Γιατί η Αριάδνη έχει σήμερα μπερδευτεί

Γιατί η Αριάδνη έχει σήμερα μπερδευτεί

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο Όργουελ κινδυνεύει ήδη να ξεπεραστεί. Ο Μεγάλος Αδελφός κάνει ό,τι μπορεί για να κλείσει τα φώτα… να σβήσει την δημοκρατία… να θάψει την ελπίδα.

Ποιος μπορεί να αμφιβάλλει ακόμα ότι η υπερεθνική ηγεσία της πλανητικής οικονομίας καθοδηγεί απροκάλυπτα το μανιχαϊστικό της σχέδιο βασισμένη στην ιδεολογική τύφλωση των μαζών.

Η ηλεκτρονική αστυνομία της σκέψης, μέσα από την προπαγάνδα του «άξονα του κακού», δείχνει καθημερινά τους «τρομοκράτες» όπως παλιά οι ασφαλίτες έδειχναν τους κομμουνιστές.

Αυτούς που εννοούν πραγματικά, όμως, ως «τρομοκράτες» δεν είναι οι εξτρεμιστές βομβιστές, οι ισλαμικές σέκτες, που μπορούν να ελέγχουν οι ίδιοι κι όποτε θέλουν να τους ενεργοποιούν, αλλά όσοι αρνούνται να γίνουν «πολιτικά ορθοί»: να σβήσουμε δηλαδή την ιστορία και την ιδιοπροσωπία  μας και να δεχθούμε το σχιζοφρενικό περιβάλλον που στήνουν, την virtual reality της νέας δουλοκρατίας.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Η Ιστορία μάς έχει δώσει φύλλο πορείας

Η Ιστορία μάς έχει δώσει φύλλο πορείας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Από τα πρώτα τεύχη του ελληνικού Nexus αποκαλύψαμε έγκαιρα τις «αυτοκρατορικές» κατευθύνσεις που είχε εξ αρχής η παγκοσμιοποίηση και πως ΔΕΝ είναι μόνο ο καπιταλισμός αλλά μια θρησκευτικού τύπου σέκτα τραπεζιτών που θέλουν να επιβάλουν την πολιτική τους βούληση σε ολόκληρο τον κόσμο με βάση τις θεωρίες των Λήο Στράους και Μίλτον Φρίντμαν.

Γράψαμε επανειλημμένα για το νεοφιλελεύθερο πραξικόπημα των «Chicago Boys», για το ψέμα ότι οι «ελεύθερες αγορές» σημαίνουν ελεύθερους ανθρώπους και για την βιομηχανία του τρόμου που επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση των κοινωνιών προς όφελος των ολιγαρχών.

Μια βασική αρχή της φιλοσοφίας της ελίτ των globalists είναι η αντιμετώπιση της εξαπάτησης ως αναγκαιότητας.

Ο σπουδαίος ρόλος της υπερεθνικής ελίτ τούς επιτρέπει να λένε «ευγενή ψεύδη» όχι μόνο στην μάζα των ανθρώπων, αλλά και στους ισχυρούς της εξουσίας, τους οποίους θεωρούν πλέον υπαλλήλους τους.

Στη νέα παγκόσμια τάξη, αυτό που όρισε ο Νίτσε ως «υπεράνθρωπο», ή ο «ερχόμενος άνθρωπος» της πλανητικής διακυβέρνησης, στην ουσία δεν νοιάζεται καθόλου για τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει ηθική, ούτε καλό, ούτε κακό.

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης: Το ΟΧΙ, η Ρωσσία και οι προσκυνημένοι

Το ΟΧΙ, η Ρωσσία και οι προσκυνημένοι

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο ελληνισμός της Κύπρου, αφού γνώρισε από το 2002 έως το 2004 με το Σχέδιο Ανάν τον εφιάλτη για την δημιουργία ενός κράτους-υβριδίου της παγκοσμιοποίησης, τώρα κατάλαβε για τα καλά τι σημαίνει ευρω-νταχάου και γερμανοποιημένη Ευρώπη.
Μετά την πρόσφατη κυπριακή εμπειρία, όλο και μεγαλύτερος αριθμός πολιτών της Ε.Ε. σταδιακά αντιλαμβάνονται ότι η υποταγή σε ένα κέντρο αποφάσεων και σε ένα ενιαίο τραπεζικό σύστημα είναι το mondus Vivendi που σχεδιάζει το σύστημα της παγκοσμιοποίησης.

Το πρώτο ΟΧΙ των Κυπρίων τρομοκράτησε το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο των «γιες-μεν» και της κωλοτούμπας γιατί η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου εδώ ταυτίστηκε με την αρχική απορριπτική στάση της κυπριακής Βουλής.

Το αθηναϊκό δημοσιογραφικό κατεστημένο προσπάθησε αμέσως να μειώσει το «ΟΧΙ» του κυπριακού λαού που, διαδηλώνοντας μαζικά απ’ έξω από την Βουλή, το επέβαλε και μέσα σ’ αυτήν.

Η μεγαλύτερη παραπληροφόρηση ήταν πως η πρώτη απόφαση του Eurogroup ήταν καλύτερη από την δεύτερη. Αυτό, όμως, δεν ισχύει.

Όπως λέει ο καλά ενημερωμένος ανταποκριτής Μιχάλης Ιγνατίου, «την υπερψήφιση της πρώτης απόφασης θα ακολουθούσε σε διάστημα ολίγων ημερών και η ισοπέδωση των δύο μεγαλύτερων τραπεζών. Αυτό ήταν και το αρχικό σχέδιο, η υλοποίηση του οποίου θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο και τις υπόλοιπες τράπεζες…».

Το δεύτερο πράγμα που έκαναν τα αθηναϊκά παπαγαλάκια των Βρυξελλών, που καταδίκαζαν και λοιδορούσαν τους Κύπριους, ήταν να μειώσουν τον ρόλο του ρωσσικού παράγοντα.

Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη: Δειλοί και άβουλοι μπρος στην Ανηφοριά

Δειλοί και άβουλοι μπρος στην Ανηφοριά

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η νέα κυπριακή κρίση έχει λειτουργήσει ως καταλύτης στην ιστορική αφασία της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, αποκαλύπτοντας πλήρως την κακουργία των ευρω-δωσιλογικών λόμπυ και ηγεσιών, αλλά και την γύμνια των λεγόμενων «αντιμνημονιακών» δυνάμεων.

Ανέκαθεν η ιστορία της Κύπρου υπερέβαινε κατά πολύ το μέγεθός της. Το νησί της Αφροδίτης, στο σταυροδρόμι των τριών ιστορικών κόσμων, ήταν πάντα το «μήλον της έριδος» όλων των κατά καιρούς ισχυρών μνηστήρων της ανατολικής Μεσογείου.

Η Μεσόγειος Θάλασσα για χιλιετίες υπήρξε το μοναδικό εκείνο φυσικό στοιχείο και το γεωγραφικό επίκεντρο της πνευματικής ιστορίας της ανθρωπότητας. Εδώ όλες οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες, οι τέχνες και οι επιστήμες γεννήθηκαν και από εδώ ο πανάρχαιος ελληνικός Λόγος ξεχύθηκε σ’ όλες τις μεριές του κόσμου.

Πανίσχυρο φρούριο υψίστης στρατηγικής σημασίας μέσα στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου το «χρυσοπράσινο φύλλο», το «μεγάλο νησί», η Κύπρος. Και, λόγω της στρατηγικής της θέσης, ασπίδα για όλο τον Ελληνισμό, όποτε το πελέκι του κυνισμού και της βαρβαρότητας χτυπούσε την Μεσόγειο.

Από τότε που ο πέλεκυς έπεσε απότομα στην Κύπρο, όταν στις μέρες του Βυζαντίου, τον 12^ο αιώνα, οι Φράγκοι (όνομα που δινόταν σ’ όλους τους γερμανικούς λαούς) μαζί με τους τραπεζίτες της Μεσογείου –τους δόγηδες της Βενετίας- ξεκίνησαν να αλώσουν την περιοχή, μέχρι τις μέρες μας, η αλήθεια αυτή επιβεβαιώνεται.

Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη: Η Ομηρία της Ελλάδας και το Χρέος της Αξιοπρέπειας

Η Ομηρία της Ελλάδας και το Χρέος της Αξιοπρέπειας

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

«Ήταν οι καλύτερες μέρες, ήταν οι χειρότερες μέρες,
ήταν τα χρόνια της σοφίας, ήταν τα χρόνια της άγνοιας… 

ήταν η άνοιξη της ελπίδας και ήταν ο χειμώνας της απελπισίας
είχαμε μπρος μας τα πάντα, είχαμε μπρος μας το τίποτε».

[Κ. Ντίκενς, Ιστορία Δύο Πόλεων]

Είμαστε σε μια ταραγμένη μεταβατική εποχή όπου έχουν καταρρεύσει δραματικά όλοι οι θεσμοί συλλογικής πίστης του νεώτερου δυτικού κόσμου.
Τα μαζικά μέσα προπαγάνδας και παραπληροφόρησης προσπαθούν καθημερινά να μας πείσουν …για το αναπόφευκτο της «παγκοσμιοποίησης» και ότι όλα γίνονται τυπικά και νόμιμα με την αποδοχή των παθητικοποιημένων (από τους ίδιους) λαϊκών μαζών.
Για πρώτη φορά στην ιστορία αποσκοπείται και επιχειρείται μιας τεράστιας έκτασης χειραγώγηση των υποκειμένων της ιστορίας, των λαών και των πολιτών, χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία μαζικού «υπνωτισμού» και mind control. Στόχος η ανεξέλεγκτη και χωρίς αντίσταση μετάβαση στην προγραμματισμένη «νέα τάξη».
Αυτό που αποσιωπάται, όμως, είναι ότι κάθε μεταβατική εποχή είναι, ιστορικά, περίοδος μεγάλων εξεγέρσεων και συγκρούσεων, εποχή μεγάλων επαναστάσεων, όπως τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης που περιγράφει ο Ντίκενς στην «Ιστορία Δύο Πόλεων».
Το αναπόφευκτο ή όχι των νέων σχέσεων, θεσμών και δομών, θα κριθεί μέσα από σκληρές κοινωνικές συγκρούσεις, πολέμους και μεγάλες θυσίες στον πραγματικό ιστορικό χρόνο και όχι στην virtual reality, από τα ιστορικά πρόσωπα με τα οράματα και τις ελπίδες τους και όχι από τα κατασκευασμένα είδωλα και τα δόγματα της όποιας νομοτέλειας.
Τέσσερις μύθοι έχουν κτιστεί γύρω από την Παγκοσμιοποίηση που τους έχουν επισημάνει πολλοί αναλυτές, ανάμεσά τους και ο Κώστας Βεργόπουλος. «Ο πρώτος και βασικότερος μύθος αφορά την ειρήνη», είπε. Όχι μόνο δεν υφίσταται αλλά, αντίθετα, βλέπουμε την θέση της να έχει πάρει ο μιλιταρισμός και η ωμή στρατιωτική βία… Ένας άλλος μύθος είναι «η ιδέα του κοινωνικού ειρηνισμού».  Σήμερα, αντίθετα, βλέπουμε την άνοδο των κοινωνικών συγκρούσεων σε όλη την Ευρώπη, με την Ελλάδα να πρωτοστατεί. Άλλος ένας μύθος είναι ότι τα κράτη-έθνη θα σβήσουν. Όσο για τον τέταρτο μύθο, τον «ανθρωπισμό», όσο και αν τον εκμεταλλεύονται οι εκπρόσωποι της διεθνούς ελίτ, στην ουσία θα είναι η «γραμμή αντίστασης, η οποία σήμερα ανέρχεται». 

Η Νέμεσις διεκδικεί τον πρώτο ρόλο στο ελληνικό δράμα

Η Νέμεσις διεκδικεί τον πρώτο ρόλο στο ελληνικό δράμα

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

«Αν ο λαός επιμένει για τη ζωή / η μοίρα πρέπει να υπακούσει / και η νύχτα θα φύγει / και οι χειροπέδες θα σπάσουν.

Όμως σ’ αυτόν που δεν αρέσει / ν’ ανέβει στα βουνά / θα ζει πάντα στη λάσπη».

[Στίχοι από Παλαιστινιακό τραγούδι]

Τα γεγονότα που ζούμε τα τρία τελευταία χρόνια φωτίζουν και στο μυαλό των πιο δύσπιστων το νόημα της προσφώνησης της προέδρου της Βουλής του 2005 στην ορκωμοσία του προέδρου της Δημοκρατίας: «κατά την διάρκεια της θητείας σας… θα περιορισθεί ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας...».

Είχαν θεωρηθεί αμφιλεγόμενα και αινιγματικά τα λόγια αυτά τότε και έδωσαν τροφή για πολλές συζητήσεις. Όσοι έβλεπαν τι έρχεται και προσπάθησαν να το εξηγήσουν κατηγορήθηκαν ότι ανέπτυσσαν θεωρίες συνωμοσίας, τα πράγματα όμως τους δικαίωσαν κατά την διάρκεια του 2010, όταν η Ελλάδα βρέθηκε αλυσοδεμένη στην επιτροπεία της τρόϊκας.

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια και σήμερα, που η τρικομματική κατοχική κυβέρνηση διολισθαίνει απροκάλυπτα στον αυταρχικό κατήφορο, καταργώντας πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες –που τότε θεωρούντο αυτονόητες- επιβεβαιώνεται και το κομμάτι εκείνο των δηλώσεων που έλεγε ότι «η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις» και θα έχουμε «νέες μορφές διακυβέρνησης». Σήμερα έχουμε την αποικιοκρατία του Χρέους και την «χούντα» των τραπεζιτών…

Θυμάμαι ακόμα έναν παλιό πολιτικό να λέει ότι τους χάρτες των κρατιδίων στα οποία θα διαλυθεί η Ελλάδα τους είχε έτοιμους από το ’92 το ΝΑΤΟ, αλλά και πολύ παλιότερα, σε ανύποπτο χρόνο, ένα Γάλλο, στέλεχος της ΕΟΚ, να μιλάει για την προοπτική κατάργησης του κοινωνικού κράτους. Προέβλεπε, μάλιστα, ότι έξι πολυεθνικές ασφαλιστικές εταιρείες θα μείνουν μόνο σε όλη την Ευρώπη, όπου θα έχει καταργηθεί κάθε ίχνος κοινωνικού ασφαλιστικού ταμείου.

Βρισκόμαστε, με λίγα λόγια, στον δρόμο προς την κόλαση που χάραζε από χρόνια η υπερεθνική ελίτ της παγκοσμιοποίησης, η μαφία των τραπεζιτών και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Στον δρόμο αυτόν έχουμε να δούμε πολλά ακόμα, κάθε είδος χειραγώγησης, ποταπής προπαγάνδας, καλυμμένου και ανοικτού φασισμού, απάτης και πλάνης, που μας ετοιμάζει ο Οίκος Εξαπάτησης της ανθρωπότητας και οι μηχανές του καθεστώτος, αν παραμείνουμε δειλοί θεατές του αργού θανάτου μας.

Video: Ο ΕΛΛEΙΠΩΝ ΚΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ο ΕΛΛEΙΠΩΝ ΚΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Video streaming by Ustream 

[Εάν η ροή του βίντεο δεν είναι ομαλή, πατήστε στο link Ustream]

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ, ΑΡΔΗΝ – ΡΗΞΗ
Β. ΠΙΣΣΙΑΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΙ
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ – ΣΥΡΙΖΑ
Λ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ, ΕΠΑΜ
Μ. ΓΚΙΒΑΛΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ
Β. ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
συντονιστής: Δ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ  

Συζήτηση που έγινε στις 21 Ιανουαρίου με θέμα "Ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος": για μια πατριωτική, κοινωνική, οικολογική, δημοκρατική πρόταση.

Ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος: Εκδήλωση για την ενότητα του πατριωτικού-δημοκρατικού χώρου

Ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος

Σας προσκαλούμε την Δευτέρα 21 Ιανουαρίου, ώρα 19:00 στην εκδήλωση:
Ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού συστήματος: για μια πατριωτική, κοινωνική, οικολογική, δημοκρατική πρόταση
στον νέο χώρο πολιτικής και πολιτισμού, Ξενοφώντος 4 (6ος όροφος, πλ. Συντάγματος)

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Γ. ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ, ΑΡΔΗΝ – ΡΗΞΗ
Β. ΠΙΣΣΙΑΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΙ
Β. ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ – ΣΥΡΙΖΑ
Λ. ΑΠΟΣΚΙΤΗΣ, ΕΠΑΜ
Μ. ΓΚΙΒΑΛΟΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ
Β. ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ
συντονιστής: Δ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ

Για ποιο σκοπό γίνονται τα Σεμινάρια του Ε.ΠΑ.Μ.

Για ποιο σκοπό γίνονται τα Σεμινάρια του Ε.ΠΑ.Μ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο Ε.ΠΑ.Μ., από την ιδρυτική του διακήρυξη και στην συνέχεια μέσα από όλες τις δράσεις και παρεμβάσεις του, έθεσε σαν στόχο του την διαμόρφωση μιας στρατηγικής ανατροπής του καθεστώτος της χρεοκρατίας και της νέας κατοχής.

Τα πολιτικά και κοινωνικά προτάγματά μας που αποτέλεσαν την βάση της συμφωνίας για την συγκρότηση ενός ενιαίου Μετώπου πατριωτικών-δημοκρατικών δυνάμεων, πέρα από διχαστικούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς, επικαιροποιούνται και εμπλουτίζονται συνεχώς μέσα από την εμπειρία και ανάλογα με τις διαμορφούμενες πολιτικές συνθήκες.

Μία από τις βασικές συνισταμένες της δράσης του Ε.ΠΑ.Μ. ήταν εξ αρχής και εξακολουθεί να είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη και καλύτερη πληροφόρηση των πολιτών για τους μηχανισμούς εκείνους της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς που είναι υπεύθυνοι για τα σύγχρονα δεινά μας: την φτωχοποίηση της κοινωνίας, την υποδούλωση της χώρας και την απειλούμενη εθνοδιάλυση.

Η ανάγκη της άμεσης αντιμετώπισης της ιδεολογικοπολιτικής τρομοκρατίας του νεο-δωσιλογικού καθεστώτος και της τρόϊκας, που ισοδυναμεί με επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, μέσα από την οποία επιχειρείται η απογοήτευση, η απόσυρση, η διαμόρφωση υποταγμένων συνειδήσεων και η οριστική χειραγώγηση του ελληνικού λαού, μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από την συστηματική διαφώτιση των μελών και φίλων του Ε.ΠΑ.Μ. και κάθε Έλληνα πολίτη.

Η οργάνωση του σεμιναρίου του Ε.ΠΑ.Μ. εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της μορφωτικής εκείνης διαδικασίας που θα μπορέσει να κάνει κάθε πολίτη γνώστη των πραγματικών σημερινών προβλημάτων και αναγκών και να του δώσει την απαραίτητη ώθηση για να συμμετέχει στις διαδικασίες μιας αυτο-οργανωμένης λαϊκής αντίστασης ως ενημερωμένο και συνειδητοποιημένο πολιτικό υποκείμενο.

Τα ζητήματα τα οποία θα αναλυθούν και θα συζητηθούν συνθέτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων στα οποία τα μέλη αλλά και οι φίλοι του Ε.ΠΑ.Μ. οφείλουν να είναι καλά πληροφορημένοι ώστε να μπορούν να υπερασπίσουν τα προτάγματα, τις έννοιες και τις ιδέες που συνθέτουν ένα σύγχρονο εθνικοαπελευθερωτικό πολιτικό πρόγραμμα.

Οι εισηγητές θα παρουσιάζουν το θέμα τους όχι ως «ειδικοί» τεχνοκράτες με πατερναλιστική νοοτροπία, αλλά με μία ουσιαστική εκλαΐκευση της γνώσης, μέσα από μία αμφίδρομη επικοινωνία ομιλητών και συμμετεχόντων, που έτσι οδηγεί στην δυναμική ενεργοποίηση του ατόμου ώστε να αποκτά και πρωτοβουλία και να επιδιώκει την συμμετοχή στην ομάδα.

Σκοπός των σεμιναρίων του Ε.ΠΑ.Μ. είναι η γνώση να γίνει απελευθερωτική δύναμη ενάντια στην πρωτοφανή συγκέντρωση δύναμης της υπερεθνικής ελίτ των νεοταξικών σχεδιασμών των διεθνών τραπεζιτών και των ντόπιων φερεφώνων τους.

Η διαφωτιστική προσπάθεια του Ε.ΠΑ.Μ. πρέπει να αποσκοπεί στο ξεγύμνωμα της νεοαποικιοκρατικής ιδεολογίας του συστήματος του διεθνούς ιμπεριαλισμού και της Ευρωένωσης που, μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα των εκπαιδευτικών μηχανισμών και τα κοσμοπολίτικα πρότυπα της πολιτιστικής βιομηχανίας, αποσκοπεί στην παραποίηση των κοινωνικών και εθνικών κατακτήσεων και το ξαναγράψιμο της ιστορίας. 

Να ξεκαθαρίσουμε όσο το δυνατόν σαφέστερα την ανάγκη του εθνικού νομίσματος, της παραγωγικής ανασυγκρότησης σε εθνική βάση και της διατροφικής αυτάρκειας ως αφετηρία για την αποτροπή της υποδούλωσης της χώρας με βάση το χρέος και την πορεία προς την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία.

Να αναδείξουμε ξανά τη διάσταση της ανατρεπτικής διεξόδου από την αποικία Χρέους, όπως την έθεσε το Σύνταγμα το καλοκαίρι του 2011, ενάντια στην διάχυτη απογοήτευση που έφερε ο εγκλωβισμός των μαζών στις εκλογικές προσδοκίες και στα διχαστικά διλήμματα.

Να υπερασπίσουμε το έθνος-κράτος απέναντι στην ιδεολογική ηγεμονία των μεταμοντέρνων θεωρημάτων, επεξηγώντας συγχρόνως ότι δεν προτάσσουμε έναν παρωχημένο κρατισμό αλλά μια νέα μορφή πολιτικών και κοινωνικών δομών στο πλαίσιο αυτο-οργανωμένων συλλογικοτήτων.

Να αντιμετωπίσουμε με δομημένα επιχειρήματα τον ψευτοπατριωτισμό των καθεστωτικών κομμάτων που ζητούν «θυσίες από τον λαό», βάζοντάς τον στον γύψο, και της Χρυσής Αυγής, που υποκαθιστά τους κρατικούς μηχανισμούς χωρίς να θίγει τους πραγματικούς μηχανισμούς καταστολής και εξάρτησης της χώρας.

Να εδραιώσουμε σε στέρεους ισχυρισμούς το σύνθημα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί όσο ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός παραμένει κυρίαρχος, και να αναδείξουμε τις εναλλακτικές πρωτοβουλίες που χρειάζονται γι’ αυτό (αυτο-οργάνωση εργαζομένων και ανέργων, αυτοδιαχείριση επιχειρήσεων και δήμων κ.λπ.).

Να αντιτάξουμε, τέλος, απέναντι σε μια κοινωνία που ζει με το κίνητρο τού όλο και μεγαλύτερου κέρδους, ένα νέο μοντέλο ανθρώπινης αλληλεγγύης όπως έχουμε ήδη ξεκινήσει με κάποιες πρωτοβουλίες (ΘΑΛΕΙΝ κ.λπ.) που έχουμε πάρει.

Μέσα από τα σεμινάρια του Ε.ΠΑ.Μ. αποσκοπούμε να συμβάλλουμε στην διαμόρφωση ενός πολιτικού και κοινωνικού προγράμματος που θα βγάζει την χώρα από την εξάρτηση και τη νέα κατοχή με τα προτάγματα της εθνικής απελευθέρωσης και όρους λαϊκού κινήματος. Μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση την οποία θα υλοποιήσει η κοινωνική εξέγερση που έρχεται και η οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να εκφυλισθεί σε νέα κοινοβουλευτική «μεταπολίτευση».

Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης

9-1-2013