Το χρέος εργαλείο πίεσης και βίαιου κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας

Το χρέος εργαλείο πίεσης και βίαιου κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας

Graffiti του Bleeps

Η κυβερνητική επιχείρηση πολιτικής ανάκαμψης, μέσω της προεδρίας και της πολυπόθητης εξόδου στις αγορές, προσκρούει στην απάθεια και ακαμψία των δανειστών

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

[Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ]

Ενώ η επιχειρηματολογία υπέρ της επιστροφής του Grexit ενισχύεται ακόμη και με θετικό τρόπο σε ευρωπαϊκούς κύκλους (η Ευρωζώνη είναι πια επαρκώς οχυρωμένη, τα ελληνικά ελλείμματα μειώνονται ή και μηδενίζονται, άρα η ελληνική οικονομία έχει την ευκαιρία ανάκαμψης με ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, έστω και προσωρινά), η κυβέρνηση τα δίνει όλα για να διασωθεί πολιτικά και να αποφύγει μια πανωλεθρία στις εκλογές του Μαΐου. Σε πείσμα της ζοφερής πραγματικότητας εκατομμυρίων νοικοκυριών, φιλοτεχνεί μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα, στηριγμένη στους αριθμούς της δημοσιονομικής προσαρμογής που, μαζί με τα μέτρα του 2014, φτάνει αισίως το ιλιγγιώδες ποσό των 63 δισ. ευρώ, βάσει του απολογισμού που παρουσίασε ο ίδιος ο Γιάννης Στουρνάρας.

Βασίλης Βιλιάρδος: Ο κοινωνικός αποκλεισμός

Ο κοινωνικός αποκλεισμός

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πλέον απαραίτητοι στον παραγωγικό μηχανισμό, με αποτέλεσμα να αποκλείονται από την κοινωνία – να «απελαύνονται», οριστικά κατά κάποιον τρόπο, από το ίδιο το οικονομικό σύστημα

του Βασίλη Βιλιάρδου

[Πηγή: RAMNOUSIA, 14/01/2014]

Μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, «το σύστημα» χρειαζόταν ανθρώπους για να μπορέσει να λειτουργήσει. Επομένως, τους ενσωμάτωνε στην παραγωγική διαδικασία, όχι επειδή το ήθελε, αλλά λόγω του ότι είχε ανάγκη αφενός μεν από εργαζομένους, αφετέρου από καταναλωτές.

Υπήρχαν φυσικά προβλήματα, η ανεργία δεν μηδενίσθηκε ποτέ, αλλά τόσο οι εθνικές οικονομίες, όσο και οι σχέσεις τους με τους ανθρώπους ήταν διαφορετικά «οργανωμένες», συγκριτικά με αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Άρης Χατζηστεφάνου: Τα ανοιχτά μέτωπα της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Τα ανοιχτά μέτωπα της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Οι στρατηγικές κινήσεις της Ουάσινγκτον για το 2014

του Άρη Χατζηστεφάνου

[Πηγή: INFOWAR, 13/01/2014]

Χρονιά ραγδαίων γεωπολιτικών εξελίξεων για τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε αρκετά ανοιχτά μέτωπα αναμένεται να είναι το 2014.

Η Ουάσινγκτον εμφανίζεται αποφασισμένη να παίξει καθοριστικό ρόλο μετά την αλλαγή ισορροπιών στη Μέση Ανατολή αλλά και στη συνεχή κλιμάκωση της αντιπαράθεσης της Κίνας με την Ιαπωνία – πάντα με απώτερο στόχο να περιορίσει την οικονομική και πολιτική επιρροή του Πεκίνου και δευτερευόντως και της Μόσχας.

Οι πιο άμεσες εξελίξεις για το 2014 αφορούν φυσικά τη νέα ανίερη ανακωχή της Ουάσινγκτον με την Τεχεράνη, ύστερα από την απόφαση της τελευταίας να υποχωρήσει σε σειρά ζητημάτων που αφορούν το πυρηνικό της πρόγραμμα. Η ακύρωση, την τελευταία στιγμή, των σχεδίων επέμβασης στη Συρία, η μερική χαλάρωση του οικονομικού αποκλεισμού του Ιράν αλλά και οι μυστικές επαφές με την σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ του Λιβάνου δημιουργούν νέα δεδομένα σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.